Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006

Ιστορική Μνήμη


"Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθειά τον χαραχτήρα τους στον σκληρό βράχο της ζωής, και σφραγίζουνται με μια σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές κι από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη. Τα έθνη που εξαγοράζουνε κάθε ώρα τη ζωή τους με αίμα και μ’ αγωνία, πλουτίζουνται με πνευματικές χάρες, που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς και από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο».
Φώτης Κόντογλου-Πονεμένη Ρωμιοσύνη




Σωρρεύτηκαν οι επέτειοι μνήμης τούτο το μήνα. Στις 19 Μαΐου, ημέρα εισβολής των Τούρκων στην Σαμψούντα, ορίστηκε να τιμάται η θυσία του ρωμέϊκου γένους, όχι σε επίπτωση εδαφών, αλλά σε ανθρώπους, σε ρίζα, σε κουλτούρα.
Eίχα την πρόθεση να αφιερώσω στη μνήμη των Ποντίων που εξοντώθηκαν από την φθίνουσα Οθωμανική αυτοκρατορία και για χάρη του επερχόμενου ιδανικού συνεταίρου της νεώτερης τάξης των τότε πραγμάτων, του Ατατούρκ.
Όμως εξαιρετικά αφιερώματα προηγήθηκαν και πολύ καλύτερα από ό,τι θα έκανα εγώ, από τους bloggers που κατέθεσαν γνώση και ψυχή:
Τον ιστορικό ορίζοντα τον εξιστορεί το Κυκλοδίωκτον, με αφοπλιστικής κατανόησης προσέγγιση.
Τον βιωματικό και συναισθηματικό από τον οποίο προκύπτουν έμμεσα τα ιστορικά στοιχεία, ο Μαύρος Γάτος εδώ.
To λαογραφικό και επετειακό χαρακτήρα ορίζει η Peftasteri και δείτε και το προηγούμενο το αφιερωμένο "τη Θωμά 'ς σα Σούρμενα ".


Το κλίμα της βίας, οπωσδήποτε καλλιεργήθηκε με τη γενική δοκιμή της γενοκτονίας των Αρμενίων, υπό τα όμματα των γερμανών συμβούλων που αργότερα χρησιμοποίησαν τα ίδια και χειρότερα στο Ναζιστικό κράτος. Για αυτό το γεγονός εδώ .

Ποιός είναι αυτός ο λαός που κανακεύτηκε και κανακεύεται από την εποχή του Μέτερνιχ μέχρι σήμερα, από τους ισχυρούς της γής;
Αυτός λοιπόν, ο δυνάστης λαός, ο αιμοσταγής και αβυσσαλέου μίσους και φρικαλεοτήτων πρωταίτιος, εμφανίστηκε σαν φυλή πολεμοχαρής υπο τον Oğuz Han, στα βάθη της Ανατολίας. Όταν άρχισε να καταλαμβάνει εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, κίνησε το ενδιαφέρον των ηγεμονίσκων που στις εμφύλιες διαμάχες τους, χρησιμοποίησαν την πολεμική αυτή φυλή σαν μισθοφόρους. Μοιραία αρχή, μοιραίο το εθνικό μας -εμφύλιο-σπορ, οι αδερφοφάδες..
Σαν πολιορκήθηκε η Πόλη τέτοια μέρα Μαγιού, 29 Μαΐου 1453, οι κουρασμένοι αμύντορές της, ορθώθηκαν με αξιοπρέπεια στον υπέρ πάντων αγώνα. Ο βασιλέας τους, ο Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος, δεν τους έταξε πιλάφια σαν τον πολιορκητή Μωάμεθ τον Β΄. Ζήτησε να αντικρούσουν την επίθεση όπως αρμόζει σε κυρίαρχους και έλληνες και όχι σε ζώα κυνηγιού, όπως όμοιά τους ήταν οι πολιορκητές. Η Κερκόπορτα όμως, η πύλη της εβραϊκής συνοικίας, έμελλε να γίνει η ιστορική πύλη της εισόδου των Τούρκων στην Ελληνική επικράτεια και στην Ευρώπη. "Εάλω η Πόλις.." Μαρμάρωσε ο βασιλιάς της, στους θρύλους και τη συνείδηση του Έθνους.

Οι διανοούμενοι Έλληνες που κατέφυγαν στη Δύση, βοήθησαν να τερματιστεί ο Μεσαίωνας εκεί και να αρχίσει η Αναγέννησή της. Οι δυτικοί δεν ασχολήθηκαν πλέον με το δράμα του κατακτημένου ελληνισμού. H δυναστεία των Παλαιολόγων και οι συγγένειες (πως λέμε σήμερα κουμπαριές), για πολιτικές σκοπιμότητες που δημιουργήθηκαν, ξεχάστηκαν.
Βλέπετε, οι δρόμοι της Μεσογείου προς την Ασία, των μπαχαρικών και του μεταξιού,δηλαδή, που ήταν πολύτιμα είδη, πρώτες σχεδόν ύλες τού διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, έκλεισαν από τους Τούρκους.

Νέοι δρόμοι άνοιξαν, για τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο, την Αμερική, τις δυτικές Ινδίες όπως τις ονόμασε αρχικά ο Κολόμβος,ψάχνοντας να παρακάμψει την μουσουλμανική κυριαρχία, στο δρόμο για τις Ινδίες, σαράντα χρόνια μετά τη πτώση της Πόλης. Λέτε αυτό να χρωστούν, μια πατρίδα, οι..Αμερικάνοι στους Τούρκους και το ξεπληρώνουν με τη στοργική τους προσήλωση;
Το παράδοξα μοιραίο είναι ότι, στις 29 Μαΐου 1460, πέφτει και ο Μυστράς από όπου ξεκίνησε ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, στα χέρια των Τούρκων.


Άλλαξε νοοτροπία ο λαός αυτός στα χρόνια που πέρασαν και μπροστά στην πόρτα της ενωμένης(?) Ευρώπης; Τα ένστικτά του δυστυχώς, παραμένουν ίδια. Γεγονότα του 55, Πόλη, Σμύρνη, γεγονότα 73, αιχμάλωτη Κύπρος, Ίμια. Ο φονιάς του τελευταίου ιπτάμενου μαχητή Ηλιάκη, εμβόλισε με τα φτερά που ανοιγόκλεινε, το κουβούκλιο του αεροπλάνου και το κεφάλι του άτυχου πιλότου. Στο video που καταγράφει το γεγονός, λένε, αυτό είναι σαφές και επίσης το ότι επιχειρήθηκε και προκλήθηκε η κατάρριψη, ίσως ακολουθώντας κάποιο σχέδιο σε εξέλιξη. Ίσως επιχειρώντας να μας εκφοβίσουν και να αποτρέψουν να ασκήσουμε το δικαίωμά μας για επέκταση σε δώδεκα μίλια του ορίζοντα της υφαλοκρηπίδας του τόπου μας, που θα τους κλείσει στα όριά τους.
Η έγκριτη Spiegel αναφέρει το σπεκουλάρισμα των "επιτήδειων ουδέτερων" Τούρκων* σε ένα αναλυτικό άρθρο της με τη σφαγή των δικαστών μετά από σχολαστική προετοιμασία, από το νεαρό δικηγόρο/δράστη και την κηδεία του δικαστή, ως επίδειξη δύναμης του στρατιωτικού κράτους. Στο άρθρο της για το φόβο της μειονότητας των Χριστιανών μετά τη δολοφονία του Καθολικού ιερέα από δεκαεξάχρονο δράστη, στη χώρα που επίμονα ζητά να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τονίζει ότι συμβουλεύουν τους Χριστιανούς να μη φορούν σταυρούς ή άλλα διακριτικά της πίστης τους, πάνω από τις μπλούζες τους!

Περιμένουμε και παρακολουθούμε την κυρία Υπουργό εξωτερικών που η ίδια και η οικογένειά της πέρασε από τα ίδια Καυδιανά** δίκρανα του πόνου, που περνά η οικογένεια Ηλιάκη πρωτίστως, με την απώλεια του συζύγου και πατέρα τους, που περνάμε και εμείς με την σιωπηρή και πάντα χωρίς συνέπειες για τους δράστες, απώλεια του πιλότου μας.
Θα φθάσουμε στον σημείο, προ των ιταμών απαιτήσεων τους να συνδιαχειρίζονται το Αιγαίο, για να πετάξουμε στη Χίο ή τη Μυτιλήνη να ζητάμε άδεια απο το FIR Τουρκίας;


Έως πότε αυτός ο λαός θα σώζεται στα διθνή φόρα και τις αγορές; Έως πότε το αίμα των τραγικά αδικοχαμένων θα ζητά δικαίωση;
Έως πότε θα ανάβουμε κεριά, στη μνήμη των σκοτωμένων;



ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ *: Από το βιβλίο του Frank Weber, Ο Επιτήδειος Ουδέτερος, Athens, 1983

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ **:Καυδιανά δίκρανα, λέγεται στη φράση "περνώ μέσα από τα καυδιανά δίκρανα" αναγκάζομαι να υποστώ ταπεινώσεις.
Η φράση προέρχεται από την ταπεινωτική ήττα του ρωμαϊκού στρατού στο Καύδιο, στην Αππία οδό, όπου ο ρωμαϊκός στρατός υποχρεώθηκε να περάσει κάτω από ένα ζυγό σε σχήμα Π κατασκευασμένο από δόρατα (καυδιανά δίκρανα).


Μουσικά κομμάτια, Κύριε των Δυνάμεων εδώ και εκεί, Μεθ'ημών ο Θεός,γνώτε Έθνη και ηττάσθε.. για τη δημιουργία του κλίματος αυτού του αναγνώσματος

Ετικέτες ,

14 Comments:

Blogger trol said...

εύγε για τις ιστορικές αναφορές .. η μοιρολατρία όμως με θλίβει..εως πότε, αλήθεια

9:57 π.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Καλημέρα, Κατερίνα. Εστρωσα τραπέζι στην λοκάντα σήμερα για σενα και για το ευχαριστώ.

10:04 π.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger John boy said...

Ωραία η αναφορά σου Katerina στα ιστορικά αυτά γεγονότα, αλλά θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι και εσύ πέφτεις στην επικίνδυνη παγίδα μιας μανιχαϊστικής λογικής η οποία ορίζεται από τις δυνάμεις του καλού και του κακού...
Η ιστορία γράφεται τόσο από τους νικητές όσο κι από μια συλλογική συνείδηση η οποία διαμορφώνεται από μύθους, παραδόσεις επιθυμίες, ευσεβείς πόθους και συναισθηματισμούς.

Παρόλα αυτά, έγραψες κι αυτή τη φορά ένα πολύ όμορφο άρθρο.

10:09 π.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

Άψογη η ιστορική αναδρομή. Τέτοια μέρα που είναι...

10:44 π.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger peftasteri said...

Όπως όλα τα δάκτυλα δεν είναι ίδια, και μαζί με τα ξερά κακώς καίγονται και τα χλωρά, δεν πιστεύω στο "καλοί Έλληνες, κακοί Τούρκοι" αλλά στο ότι καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού.

Εν τούτοις, είμαι της γνώμης πως έχει ανοίξει τόσα πολλά μέτωπα η Τουρκία που κάποια στιγμή δεν θα μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο που εκείνη δημιουργεί για να ζήσει.
Σαν να λέμε,.... βάζω τα χεράκια μου και βγάζω τα ματάκια μου...

1:33 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Καλημέρα Κατερίνα μου. Δεν διαφωνώ καθόλου με τα όσα γράφεις, αν εξαιρέσουμε ίσως τα περί Κερκόπορτας... γιατί δεν έφταιξε καμμιά κερκόπορτα, η Πόλη έπεσε σαν ώριμο φρούτο...

Δες αν θέλεις και την δική μου θεώρηση της Άλωσης εδώ

Ας μην υπάρξουν άλλες Αλώσεις, φτάνει πιά.

2:24 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger John boy said...

Τα έγραψα και στο blog του Μαύρου Γάτου.
Η Πόλη πριν την Άλωση ήταν μια πόλη παρηκμασμένη, αφημένη, απομονωμένη, εγκαταλελειμένη, βαθύτατα διχασμένη μεταξύ των ενωτικών και των σκληροπυρηνικών της μη ένωσης των εκκλησιών, μια πόλη-φάντασμα, σκιά του λαμπρού της παρελθόντος.
Εκτός των άλλων βιβλίων που μπορεί να διαβάσει κανείς, προτείνω:
1. Istanbul. John Freely
2. Istanbul. Orhan Pamuk
4. Ο Μεγάλος Ευνούχος της Κων/λης. Ζουλφί Λιβανελλί. Μάρα, η Χριστιανή Σουλτάνα. Γιώργος Λεονάρδος.

2:39 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger Pan said...

Σε ευχαριστώ!

2:39 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger peftasteri said...

στα του Αλμυρικίου να προσθέσω και το "Κωνσταντίνος Παλαιολόγος" πάλι του Λεονάρδου.
Παρ' ότι αναφέρεται στην πρώτη άλωση και την περίοδο της Φραγκοκρατίας, εν τούτοις μας δίνει μια πολύ καλή εικόνα περί ήθους, ακμής, παρακμής της εποχής έτσι ώστε να φτάσει η Πόλη το 1453 να πέσει σαν "ωριμο φρούτο" όπως ανέφερε παραπάνω ο μαύρος γάτος..

6:04 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλησπέρα αγαπητοί μου, φίλοι.
Σαφώς δεν υπάρχει μόνο μαύρο/άσπρο, όμως στην περίπτωση της νοοτροπίας των Τούρκων, όπως εκφράζονται από την κρατική τους οντότητα και εξωτερική πολιτική, δεν βλέπω κάτι διαφορετικό.. Ιδού σήμερα μόλις, εγείρουν απαιτήσεις να αλλάξει η ονομασία στα Δωδεκάνησα ή στις Σποράδες.

-trol μου καλώς μας ήλθες. Μοιρολατρία ίσον κατάντια. Παραείμαστε "γραμματιζούμενοι" σήμερα και διυλίζουμε τον κώνοπα, χάριν των διεθνών σχέσεων, αντί να δείξουμε την σταθερή μας απόφαση και ανδρεία.

-Μirandolina μου ευχαριστώ! Πολύ ευαίσθητη προσέγγιση του γεγονότος με το θρύλο και με την "ιστορική μνήμη" που κουβαλάμε στα κύτταρά μας.

-Αρμιρίκι μου, δεν είναι θέμα μανιχαϊστικής λογικής, είναι συμπέρασμα ιστορικής και "ψυχολογικής" ανάλυσης.(Τον αράπη κι αν τον πλένεις..)
Στα γεγονότα που παραθέτω, είδες δεν αναφέρω π.χ.τον -ήρωα-
Σολωμού στην Κύπρο, γιατί θεωρώ ότι ο Τούρκος που τον πυροβόλησε υπερασπίστηκε τη σημαία του. (Άλλο βέβαια, αν θα μπορούσε να συγκρατήσει το φονικό του ένστικτο και απλά να τον τραυματίσει). Μιλώ όμως για τα απρόκλητα όλα τα άλλα..
Συμφωνώ και στο σημείο της παρακμής της Πόλης, άλλωστε έτσι σχολίασα και τον Στάθη/Θέσεις & αντιθέσεις εδώ, που γράφει και αυτός σήμερα για την Άλωση.
Ευχαριστούμε και για τη πρόταση των βιβλίων, αν και μπορώ να συμβάλω με αυτό.
-Αγαπητέ μου dimitri σε ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί, πάντα ευγενικός και καλοπροαίρετος, με διαβάζεις.

-Αγαπητέ μου Μαύρε γάτε, η ίδια η Αρβελέρ αναφέρει την Κερκόπορτα, που συντόμευσε το χρόνο της άλωσης. Μάλιστα τονίζει ότι οι Τουρκαλάδες, μπήκαν διστακτικά μην πιστεύοντας στα μάτια τους. Όταν μάλιστα είδαν την ισχνή δύναμη που πολεμούσε ανύστακτη όλες αυτές τις μέρες, σαν θεριό, ξεθάρρεψε και έπεσε με μεγαλύτερη αιμοβόρα διάθεση στους Πολίτες και στις καταστροφές..
Επίσης, σε καμμιά άλλη Ιστορία του Κόσμου δεν υπάρχουν οι όμορφοι θρύλοι, ιδιαίτερα ο θρύλος του Μαρμαρωμένου βασιλέα, που καλό είναι να μένουν στην ψυχή με την Ψυχή του Έλληνα.

-Pan μου σε ευχαριστώ και εγώ..Να μας έρχεσαι.


-Peftasteri μου, παρά την συνειδητοποίηση από την μεριά των Ευρωπαίων για το πρόβλημα της συνύπαρξης με την Τουρκία ως έχει, φοβούμαι ότι έχει τη στήριξη του αγγλοσαξονικού κονσόρτσιουμ (βλέπε ΗΠΑ) για πολιτικές σκοπιμότητες και για business.
Moυ αρέσει αυτό που λές για το "φορτωμένο" της πεπρωμένο, (ας θυμηθούμε και τον γ.Παΐσιο, " τα κόλλυβά τους τα έχουν στο ζωνάρι")

9:35 μ.μ., Μαΐου 29, 2006  
Blogger peftasteri said...

Όντως, πόσο αληθινή τούτη η φράση του γέροντα... όπως και τόσες άλλες άλλωστε...

Χαίρομαι ιδιαίτερα που έχουμε και κοινά αναγνώσματα

καλή ημέρα να έχουμε

10:44 π.μ., Μαΐου 30, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Καλημέρα Κατερινάκι.
Για να υπάρχει ιστορική μνήμη, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχουμε διαβάσει ιστορία από όσο το δυνατόν περισσότερες και διαφορετικές πηγές. Εγώ ομολογώ πως υστερώ ιδιαιτέρως. Το ίδιο φοβάμαι και μεγάλο μέρος των συμπατριωτών μας.

11:42 π.μ., Μαΐου 30, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλημέρα peftasteri, την ευχή του να έχουμε!

Kαλημέρα Juanita, κάποτε οι παππούδες και οι γιαγιάδες με τα τραγούδια και τα παραμύθια πέρναγαν την ιστορία στην ιστορική μας μνήμη εξ απαλών ονύχων. Τώρα πρέπει να κουραστούμε. Υπάρχουν όμως ευχάριστα βιβλία και ομιλίες να κάνει κάποιος μια αρχή.

1:52 μ.μ., Μαΐου 30, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

5:49 μ.μ., Απριλίου 26, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.