Με τη γλώσσα των σαλιγκαριών

Σαν "τα σαλιγκάρια βγήκαμε", έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Τα καϋμένα,τα "γαστερόποδα πνευμονοφόρα μαλάκια", μια βροχή περιμένουν και μετά η βόλτα τους στο βρεγμένο χώμα και τα πεσμένα φύλλα, έτοιμη τροφή, είναι απλά παιχνίδι..
Αλήθεια, μια και το έφερε ο λόγος για τα σαλιγκάρια, τα έχετε δει σε.. συνουσία; Όχι δεν εννοώ στη Wiki! Μου έτυχε, μετά το ζευγάρωμα ακρίδας, να δώ και αυτό! Δεν είχα παρά μόνο το τηλέφωνό μου για να τα απαθανατίσω, στη γλάστρα της αυλής μου στη Σπάρτη τις προάλλες και να σας κάνω κοινωνούς.
Η περίοδος αναπαραγωγής των σαλιγκαριών διαφέρει ανάλογα με το κλίμα. Στην Ελλάδα η περίοδος αυτή είναι συνήθως το καλοκαίρι. Κατά το ζευγάρωμά τους εκτοξεύουν "βέλη", έναν ασβεστώδη σχηματισμό ο οποίος βρίσκεται στο σάκο τους κι έχει σχήμα στιλέτου με μυτερή απόληξη, η οποία διεγείρει το σύντροφό τους.
Πηγή το focus

Tα φουκαριάρικα.. Μόνο στη σκέψη των πολυπληθών απογόνων τους, που θα γεννιώντουσαν 15 μέρες μετά και θα κατάπιναν το πράσινο της αυλής μου, θύμωσα! Τα απέσπασα βιαίως από τη γλάστρα μου και έτσι ακόμα ενωμένα, τα πέταξα στον κήπο της...γειτόνισσας! Να συνεχίσουν να..σαλιαρίζουν αλλού!

Bέβαια τα σαλιγκάρια εκτρέφονται, μια και ως γκουρμέ escargot, γίνονται σπουδαίο πιάτο με γαλλική φινέτσα! (Δεν θέλω.. επιφωνήματα, χοχλιούς μπουμπουριστούς και άλλους εντάσσουν στην παραδοσιακή κρητική διατροφή, αιώνες τώρα οι ρέκτες κάτοικοι του νησιού μας)! Αλλά και επιδίδονται σε πρωταθλητισμό, Oλυμπιακών κοχλιοδρομιών, αφού σε κάποιους αρέσει να παίζουν με το..μπουμπουριστό φαί τους!

Πέρα από τα ευφυολογήματα, τα σαλιγκάρια εμπνέουν όχι μόνο σε μαντείες κατά τον Ησίοδο,λόγω του σχήματος του κελύφους, αλλά και σε λογοτεχνικά κείμενα. Όπως ποιήματα σαν εκείνο του Λ. Μαγκλάρα, ή όπως αυτό το διήγημα με τον τίτλο που δανειστήκαμε στην επικεφαλίδα μας.
Είναι γραμμένο από τη νεαρή Τζαμαϊκανή συγγραφέα Marcia Douglas. Στη συνέντευξή της στην Campus Chronicle η συγγραφεύς, ρωτήθηκε για το γράψιμο και τι συμβουλές θα έδινε. Απάντησε τονίζοντας την ερωτική της σχέση με τη γλώσσα και τη χρήση της, από μια story teller σαν αυτήν! Επίσης ότι εμπνέεται απ' ό,τι διαβάζει, καλό ή κακό..

Προσθέτω ότι μπορεί να εμπνευστείς και από ό,τι βλέπεις. Να, καλή ώρα εγώ, από την παρουσία των σαλιγκαριών στη γλάστρα μου! (Μου τη ρημάξανε την αμαρυλλίδα μου... )
"Σαλίγκαρε, μαλίγκαρε,. βγάλ' τα κέρατά σου,. γιατ' έρχετ' η κυρά σου. με τα πρόβατά σου", που λέγαμε παιδιά!
Ακούμε πάλι μουσική επιλογή του ΤΑ2ΠΙ και Θέμη Ανδρεάδη στο Πιτσι-πιτσι:

Oμπρέλλες και ομπρέλες

Ανοίχτηκαν προχθες οι ομπρέ-λλ-ες, οι φθινοπωρινές. Ομπρέ-λ-ες οι βολικές! Για βροχούλες αλλά και ήλιο και αντήλιο! Για μουσική ίσως απόλαυση,σαν τις ομπρέλλες του Βοσπόρου! Με ένα "λ" αλλά και με δυο! Πολλοί καταδικάσανε την γραφή με τα δυό "λ" ως αντιγραφή από την εισαγόμενη λέξη umbrella.. Όμως,
-Πρώτον: Η αποστασιοποίηση από τη γόνιμη γλώσσα μας, μας έκανε να ξεχάσουμε ότι όμβρος(=βροχή) είναι η ρίζα, εξ ού όμβρια ύδατα, αγωγός ομβρίων κλπ, που χρησιμοποιούνται ως όροι ακόμα σήμερα.. Επομένως η ομβρέλλα( ομ-b-ρέλλα λόγω προφοράς και ευφωνίας), σημαίνει προστασία από τα όμβρια. Η ελληνική πλούσια γλώσσα άλλωστε, το μαραφέτι για την προστασία από τον ήλιο, που σκιάζει, το ονομάζει αλεξήλιον!
-Δεύτερον: Η λατινoγενής λέξη umbrella, προέρχεται μάλλον από το θέμα ombra=σκιά. Οπότε καταλαβαίνει κανείς το γλωσσικό πάρε δώσε. Σκιάζει η ομβρέλλα, να δάνειο στη λατινική για την παράλληλη χρήση! Umbria άλλωστε, δεν είναι και η δασοσκεπής ορεινή περιοχή της Ιταλίας η σκιερή (και βροχερή επομένως);

Νοέμβρης πιά κανονικός, με τα όλα του! Ψυχρούλα το βράδυ και βροχή, σχετική ζέστη,19-23 βαθμοί , για την εποχή το μεσημέρι και υγρασία. Προχθές πνιγήκαμε στο νερό, δέκα μέρες πριν, μεσημέρι στη Νέα Μάκρη, καταιγιστήκαμε από ξαφνικό χαλάζι πυκνό και μεγάλο. Όμως σήμερα βγήκαμε σαν τα σαλιγκάρια στη λιακάδα, στις παραλίες, κάτω από ..άλλες ομπρέλες!
Ευχάριστη λιακάδα και στο.. Monaco. Δίπλα από το λιμανάκι της εικονιζόμενης μικρής πολιτείας, όπου απολαύσαμε για μια ακόμα φορά, ακόμα έξω, δίπλα απ τη θάλασσα, -monacoi- το καφεδάκι μας.
Καιρό είχαμε να βγούμε απ το καβούκι μας -σαν τα ..σαλιγκάρια δεν είπαμε;- μετά του συζυγάτου μου.Μ ια βόλτα και ένας καφές, μας φέρνει πάντα κοντά. Πόσο πιο κοντά; Μα, απολαύστε τον Θέμη Ανδρεάδη και την Άϊντα Μάουρερ, (ευχαριστούμε ΤΑ 2ΠΙ):

Επέτειοι και περιστάσεις υπό τους ήχους reginella campanogla

Tέτοια εποχή πριν κάποια χρόνια ξεκίνησε την πορεία του αυτό το ιστολόγιο. Από τα πρώτα του θέματα, η προβολή της Επετείου του Ιταλο-Ελληνικού πολέμου και του Γ.Θεοτοκά, που ως μαχητής ο ίδιος αλλά και ως πολεμικός ανταποκριτής, κάλυψε με το άψογο κείμενό του αυτόν τον πόλεμο, της γενιάς του πατέρα μου και παππού των παιδιών μου, των σημερινών νέων.
Η δική μου γενιά με τη λέξη Επέτειος, εννοούσε πάντα την "Επέτειο του ΟΧΙ", του τιτάνιου αγώνα των Ελλήνων του '40, με όλα, τις αρετές αλλά και τα τερτίπια και το πολυμήχανο της φυλής. Έγραφε ο Θεοτοκάς, τότε:

"Ο εχθρός δεν μας ήξερε. Ποτέ Δε φαντάστηκε την κρυμμένη δύναμη του μικρού ομίλου των ανθρώπων που ζούσαν πλάι του , στους βράχους του Αιγαίου, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μας γνωρίσει και να μας καταλάβει.
Νόμισε πως είχε να κάμει μ’ ένα κρατίδιο χωρίς τιμή, χωρίς παράδοση και χωρίς νου, έτοιμο να διαλυθεί και να πουληθεί με την πρώτη φοβέρα. Ο εχθρός σκέφθηκε μονάχα πως είτανε δέκα φορές ισχυρότερος από μας.
Δεν ήξερε το Εικοσιένα και τα εκατόν πενήντα χρόνια των απελευθερωτικών μας αγώνων, δεν ήξερε το πνεύμα μας και την ηθική μας ζωή, δεν ήξερε το Σολωμό, τον Κάλβο, τον Κοραή, τον Ψυχάρη, τους πυρπολητές, τους ευζώνους. Τώρα αρχίζει να μας μαθαίνει."

Με κάνει σκεπτική η υπογραμμισμένη από μένα παράγραφος, με κάνει να αισιοδοξώ... Εξίσου ίδια κατάσταση αντιμετωπίζουμε σήμερα, ενός κράτους που δείχνει διαλυμένο, χωρίς τιμή. Ενός κράτους που σήμερα τον εχθρό τον αντιμετωπίζει στο μαλακό του υπογάστριο. Όχι μόνο στην αναμέτρηση από το περίεργο και αδικαιολόγητο για τα μεγέθη μας και μη καταγεγραμμένο σε αριθμό πλήθος παράνομων μεταναστών συγκεκριμένης θρησκευτικής αντίληψης, που μερικούς μήνες πριν, κατευθυνόμενοι, έκαψαν και λήστεψαν -και ληστεύουν - τους Έλληνες στην ..Πρωτεύουσά τους! Αλλά και στην αναμέτρηση με τον πιο κακό μας εαυτό, τον πιο διεφθαρμένο, τον πιο ηττοπαθή, τον πιο μίζερο, τον πιο "βάρβαρο" σε όλη την ιστορία μας. Μακάρι και σήμερα να είχαν νόημα οι Σολωμός, Κάλβος, Κοραής και Ψυχάρης, αλλά και ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Ρίτσος..


Αφορμή να διακόψω την "απουσία", να καταγράψω αυτές τις σκέψεις, μου έδωσε μια..βοσκοπούλα! Το ιταλικό τραγούδι Reginella campanogla του 1939 των Eldo and Bruno di Lazarro, που ανέβασε πρόσφατα -και για μας επίκαιρα- ο Leotaurus1975, στο κανάλι του στο YouTube. Διάλεξε τρεις παραλλαγές, τρείς γλώσσες.Δυο ορχηστρικές στα Γερμανικά από γνωστή μπάντα του swing και Ιταλικά με μια Ολλανδική μπάντα.Aλλά και μια στα Γαλλικά με τον Τίνο Ρόσσι. Αυτήν την παραλλαγή παρουσιάζουμε πιο πάνω, γιατί βρίσκουμε ότι ταιριάζει με την πιο κάτω επιλογή μας.

Σκέφτομαι πόσο έξυπνα και άμεσα αντέδρασε "ο πολυμήχανος Έλληνας" εκείνης της εποχής,ο γνωστός στιχουργόςΓ.Οικονομίδης. Συνταιριάζοντας την εύθυμη μουσική του γνωστού Ιταλικού τραγουδιού που λανσάρισε παγκόσμια ο τενόρος Κάρλο Μπούτι, με τους ελληνικούς στίχους παρωδία, το έστρεψε με τη λυτρωτική σάτιρα που σπάει κόκκαλα τελικά,το ίδιο το τραγούδι τους, ενάντια στους φασίστες, ενάντια στους ίδιους τους Ιταλούς. Δικαιώνοντας μέσα από γελοιοποίηση του γραφικού δικτάτορα και την ειρωνία, τη θυμοσοφία των Ελλήνων της εποχής, ήδη δοκιμασμένων από τη δική τους δικτατορία, τότε. Η πρώτη ελληνική λοιπόν παραλλαγή, με τη φωνή του Νίκου Γούναρη, "στη Ρώμη", έμεινε στη μνήμη μας με τον πρώτο στίχο, "Κορόιδο Μουσολίνι". Τι περίεργο, το τραγουδά και το γνωρίζει και η νέα μας γενιά!

Tελειώνει άραγε το καλοκαίρι;

Πισωπατεί το καλοκαίρι, κρύβεται
στις σκιές του Σεπτέμβρη,
στις ξεχασμένες αγκαλιές,
στα μισόκλειστα μάτια
που κρατούν τις στιγμές.

Πισωπατεί το καλοκαίρι,χάνεται
στα μισοφαγωμένα σταφύλια,
στους κουρασμένους κήπους,
στη φοβέρα της βροντής
που φέρνει τη βροχή, λυτρωτικά.

Πισωπατεί το καλοκαίρι, γραπώνεται
στην πέτρα που πύρωσε ο ήλιος,
στο γερτό παντζούρι του σπιτιού
στο παλιό λιμάνι, με τις βάρκες
που γύρισαν τα δίχτυα γεμάτα.

Πισωπατεί το καλοκαίρι, σώζεται
στην κάρτα που μυρίζει θάλασσα
στη φωτογραφία το καταμεσήμερο
στο ξεχασμένο κοχύλι και την άμμο
που κείτονται, σα θυμητάρια διακοπών..© is ©

2/9/09-Λιμένι, στη Μάνη
Αφιερωμένο στην πρωτοκόρη μου..

Σιθωνία, παρά θιν αλός ΙΙ, στη θάλασσα δηλαδή

Η Ωραία Σιθωνία! Ένας απερίγραπτος ιδανικός συνδυασμός βουνού και θάλασσας! Μια ευλογημένη φύση! Ένας Παράδεισος! Σας προετοίμασα άλλωστε! Στη φωτογραφία που δανείστηκα από τοNeos Marmaras.net το προσέξατε,φαντάζομαι, σε όλη τη μεγαλοπρέπεια των στοιχείων της!

Ας ελπίσουμε ότι η φωτιά που παρακολουθήσαμε αυτόπτες να καίει δάσος από Τριπόταμο προς Βουρβουρού, να είναι η τελευταία και να είναι ανώδυνη για το τοπίο και τη φύση μακροπρόθεσμα..
Δεν ξέρω πράγματι, ποια από όλες τις ακρογιαλιές να επισημάνω, από τη Γερακινή και τα Ψακούδια όλη τη περιοχή του Ν.Μαρμαρά Πόρτο Καρράς, πόρτο κουφό κλπ έως τη Συκιά και από τη Σάρτη και τη Βουρβουρού, έως τα Πιργαδίκια! Όλες είναι καταπληκτικές. Όσες δε, έχουν άμμο, τότε κυριολεκτούμε αν τις αποκαλέσουμε "χρυσή αμμουδιά". Γιατί ψιλοί κόκκοι χρυσού, στραφταλίζουν, σηκώνονται στο ανακάτεμα του βυθού, σε ξαφνιάζουν και σε προβληματίζουν για τα ορυκτά που κρύβει η πανάρχαια χώρα μας.( Η φωτό κάτω δεξιά από μια τέτοια αμμουδιά, στο λιμανάκι δεξιά απ τη Συκιά, προς Καλαμίτσι).
Nα που όμως, οι Νεοέλληνες, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους να την καταργήσουν-τη φύση- και να την ασχημίσουν -την περιοχή τους- και τις μικρές ή μεγάλες πολιτείες τους..Ήδη η απληστία ασχημαίνει και κάποιους γηγενείς..
Ένας τέτοιος, με τον οποίο κλείσαμε τηλεφωνικά κατάλυμα,ας όψονται οι φιλικές συστάσεις, παραλίγο να τορπιλλίσει τις διακοπές μας.Κάθε άλλο παρά, ανταποκρινόταν ο χώρος, για διαμονή διακοπών..
Όμως έγινε η αιτία, να γνωρίσουμε τον αντίποδα, δηλαδή ευγενικούς και χαμογελαστούς ιδιοκτήτες, μιας καλόγουστης σειράς μπάγκαλόους(διαμερισμάτων καλύτερα) και εμείς να πάρουμε την πρώτη θέση, μπροστά στη θάλασσα! Οι διακοπές μας τελικά,θα μας μείνουν αξέχαστες. Η αναφορά στο Μιραμάρε, στην ευρύτερη περιοχή του Ν.Μαρμαρά, στην ακτή Παράδεισος, είναι το λιγότερο που ανταποδίδουμε. Άλλωστε η συνεργασία τους με πρακτορεία στη Ρουμανία και Ρωσσία, νέες τουριστικές αγορές, τους καθιστούν ανεπιδεείς στην "διαφήμισή" μας! (η φωτο πάνω δεξιά της δύσης και η κάτω αριστερά είναι της διαμονής μας, από το μπαλκόνι μας..)


Με έκπληξη ανακάλυψα ότι υπάρχουν ακόμα και παρθένες παραλίες(η φωτο επάνω στο κέντρο είναι από μια τέτοια,προς Πυργαδίκια), και λιγώτερο κοσμοβριθείς, πάντα καθαρές και λαχταριστές. Ο αέρας που έρχεται από τα πευκοδάση και το πέλαγος, οι αποχρώσεις τυρκουάζ των νερών, ο ήλιος που ανατέλλει ή δύει και λούζει φως και χρώμα τη θάλασσα, τα ωραία επίσης ορεινά της χωριά(π.χ.Παρθενώνας), ενίοτε με θέα πελαγίσια, είναι τα ατού της Σιθωνίας. Υπάρχουν δρόμοι ανάμεσα σε δάση, που θυμίζουν αμερικάνικες ταινίες και ξεκουράζουν το μάτι. Φυσικά και νερά!
Κοσμική ζωή για τους αγιάτρευτους, υπάρχει! Στα Ψακούδια του Δ.Ορμυλίας, που τα θεωρήσαμε πιο ήρεμα για παράδειγμα, σε ένα ωραίο καφέ είχαμε την έκπληξη μουσικής live, πίνοντας το ποτάκι μας, ενώ τα παιδιά βρήκαν μοντέρνα στέκια παντού και στον Νέο Μαρμαρά.Η φωτο επάνω αριστερά, από το κέντρο του Μαρμαρά! Σίγουρα και στη Νικήτη, που είναι ..κόμβος!

Θα ξαναπάω,θα ξαναπάμε, οπωσδήποτε και δεν χρειάζεται μόνο το Πορτο Καρράς, για να εμπιστευθούμε τις διακοπές μας!
(Α, to τραγούδι! Εε.. ευλογούμε τα ..γένεια μας!!Κατερίνα-κατερινάκι, Πασχάλης)

Σιθωνία παρά θιν αλόςΙ the dreamland

H φωτογραφία που δανείστηκα από τοNeos Marmaras.net, είναι "Η Σιθωνία" σε περίληψη!! (έπεται άρθρο_)
Aκούμε Faust Lealli, A Chi

Προς Σιθωνία, το πνευματικό μέρος.

Εκτός από το ονομαστό της νερό, η Σουρωτή είναι γνωστή στους Πανέλληνες, γιατί εκεί στο Ησυχαστήριο του αγ.Ιωάννου Θεολόγου, θησαυρίζεται το σώμα του π.Παϊσίου, ήδη αγίου στη συνείδηση του κόσμου. Στις 12 Ιουλίου, ημέρα μνήμης του,ημέρα που η ψυχή του άφησε τον κόσμο, το Μοναστήρι πανηγυρίζει. Είμαστε τυχερές! Είναι στο δρόμο μας!

Περάσαμε πράσινους κάμπους και όμορφα, νοικοκυρεμένα σπίτια και θαυμάζαμε την πλούσια φύση του Βορρά.Τυχεροί όσοι μπορούν, τόσο πολύ κοντά στην πόλη, να μένουν σε μονοκατοικία στην εξοχή! Φθάσαμε στις 3 το μεσημέρι,στο μοναστήρι, όχι πολύ σίγουρες ότι θα ήταν ανοιχτά. Όμως η μέρα ήταν εξαιρετική και οι πύλες ορθάνοιχτες.
Κόσμος πήγαινε και ερχότανε,χωρίς ευτυχώς συρροή αν και τρεις φορές γέμισε το πάρκινγκ και άλλες τόσες άδειασε, έως ότου προσκυνήσουμε στην εκκλησία και τον τάφο του γέροντα και περιεργαστούμε τα βιβλία και τις εκδόσεις του Ι.Ησ. στο βιβλιοπωλείο τους. Ήσυχα και μερικές φορές δακρυσμένοι οι προσκυνητές κινήθηκαν ανεβοκατεβαίνοντας τα επίπεδα της μονής.Το καθολικό και ο τάφος είναι ουσιαστικά εκτός κυρίως μοναστηριού, πράγμα απαραίτητο για την ανεμπόδιστη από τα πλήθη, πνευματική ζωή των καλογραιών.

Μπροστά στον τάφο, που κλείνει ένα απλό καλογέρι, που πλάτυνε το νου του και άνοιξε την ψυχή του ώστε να μην υπάρχει παρά μέσα στην Αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, συστέλλεσαι. Η ανυπόκριτη αγάπη του κόσμου, έχει πνίξει τον τάφο στα λουλούδια. Κεράκια προσευχής ή ευγνωμοσύνης ανάβονται από τους προσκυνητές, που γονατίζουν και προσκυνούν τον καταξιωμένο στη συνείδησή τους άγιο. Αυτόν που βοηθά η προσευχή τους να αγγίξει το Θεό.

Με τις ευλογίες του ιδρύθηκαν σε κοντινή απόσταση, πολλά ησυχαστήρια, που έχουν την πνευματική του παρουσία έντονη. Ένα ανδρικό,στην Ορμύλια, ο άγιος Αρσένιος, προς τιμήν του πνευματικού του πατρός Παϊσίου και κάποια αξιόλογα γυναικεία. Ένα γυναικείο του Ευαγγελισμού,με σημαντικό κοινωνικό έργο και ένα άλλο, το Ησυχαστήριο του Τιμίου Προδρόμου, ήταν στο δρόμο μας.
Στον αγ. Αρσένιο, μια πραγματική πνευματική κυψέλη, παρακολουθήσαμε αγρυπνία και γνωρίσαμε τους πνευματικούς της Ι.Μονής.Τον π.Θεόκλητο, τον π.Νήφωνα, τον π.Παΐσιο, γερμανό πρώην καθολικό ιερέα. Στο πολύ ενημερωμένο βιβλιοπωλείο προμηθευτήκαμε ανάμεσα στα άλλα βιβλία, το μικρό οδοιπορικό στην παράδοση του Πολύγυρου "Νερό από τις εξι βρύσες", του μ.Συνεσίου Γεννατά. Μια εξαιρετική λαογραφική καταγραφή,(ISBN: 978-960-98784-0-1), με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, χάρτες, πληροφορίες, τραγούδια. Ομολογώ ότι πολύ θα ήθελα ένα τέτοιο έργο για την πατρίδα μου τη Σπάρτη.
Αλλά οι διακοπές μας, μόλις άρχιζαν!
Ακούμε "Εsta noche no, Elsa Cuarta

Θεσσαλονίκη, πριν τη Σιθωνία

Οι διακοπές μας στο Βορρά,εγώ και τα 2/3 των κορών, ξεκίνησαν από Θεσσαλονίκη. Εξ.. Αρχής άρξασθε! Η όμορφη πόλη, η συμπρωτεύουσα, μου φάνηκε αγνώριστη. Πιο μεγάλη, πιο χτισμένη, πιο ασφυκτική! Ευτυχώς όμως, οι εξοχές της είναι κοντά!
Παραθαλάσσια, με το απέραντο γαλάζιο, να φαίνεται σε κάθε κάθετο προς την παραλία δρόμο, εξ αυτού λοιπόν σαγηνευτική! Ο ονειρικός όμως Θερμαϊκός ήταν βρώμικος..Οι παλιές πολυκατοικίες, τείχη νεώτερα, που έκλειναν τα μνημεία.. Ο θρυλικός Τόττης, εκμοντερνισμένος και εξαφανισμένος..

Ξέρετε, οι διακοπές αρχίζουν πρώτα στο μυαλό μας. Αν δεν γίνει αυτό δεν είσαι έτοιμος να αφεθείς.. Αλλά και αν γίνει, μπορεί να τις εξιδανικεύσεις και την "πατήσεις" κατά το λεγόμενο, κοινώς.
Βέβαια πολύ θέλαμε, αλλά δεν βρήκαμε τρίκλινο για ενήλικες στο αγαπημένο μας ΗΛΕΚΤΡΑ. Το CITY όμως, παραδίπλα, αποδείχτηκε εξίσου καλό και φιλόξενο. Σε μικρότερες διαστάσεις, γενικώς...
Το μεσημέρι το Σάββατο έβρεξε καταρρακτωδώς στη Θεσσαλονίκη. Αφήσαμε τα σχέδια για φαγητό στην Καλαμαριά ή το Καραμπουρνάκι. Στριμωχτήκαμε στη γνωστή στοά Καρύπη, συστημένοι για τη ΡΟΥΓΑ. Όμως εμείς προτιμήσαμε το πριν μεζεδοπωλείο, με τα χαριτωμένα τζιν τραπεζομάντηλα και το όνομα που παράπεμπε σε γνωστό Αθηναϊκό. Φυσικά την πατήσαμε.. Οι γεύσεις βαριές, οι σερβιτόροι παραπλανητικοί, να φύγει η "αμαρτία" της κουζίνας..

Το βραδάκι όμως αποζημιωθήκαμε! Πήραμε το ποτό μας στην ταράτσα του ΗΛΕΚΤΡΑ απολαμβάνοντας δροσιά και θέα. Τα καραβάκια διέσχιζαν το Θερμαϊκό, κάνοντας βόλτα τον κόσμο που ήθελε να απολαύσει τη θέα της πόλης από τη θάλασσα. Σαν έπεσε η νύχτα στη ζεστή καλοκαιρινή πλατεία Αριστοτέλους, ο κόσμος κινήθηκε νωχελικά στα κέντρα και τα μπαράκια πέριξ. Μιά ομορφιά! Πολύ μετανοιώσαμε που δεν σκεφθήκαμε να πάρουμε 2 δίκλινα στο ΗΛΕΚΤΡΑ... Ένα σαββατοκύριακο στο τέλος -τέλος ήταν αυτό, σταθμός προς Σιθωνία..To πρωϊνό με θέα το Θερμαϊκό, στην φωτεινή σάλα του Ξενοδοχείου, θα μας έφτιαχνε σίγουρα τη μέρα!

Την επομένη, Κυριακή πρωί ένα ταξί μας έφερε στον άγιο Δημήτριο, να προσκυνήσουμε τον Μυροβλήτη άγιο και να εκκλησιαστούμε. Μεγάλη εκκλησία καλοφτιαγμένη, χάριν του Έλληνα αγίου, που παρά την καλοκαιρινή απόδραση των πολλών, ήταν γεμάτη. Μια κυρία στην είσοδο μας κόλλησε χαρτάκια στο γιακά, για την πανήγυρη της αγ.Μαρίνας σε άλλη ενορία. Είχα να το δώ αυτό από παλιά!
Προσκυνήσαμε και την αγία Ανυσία,την εκ Θεσσαλονίκης, για την οποία δεν είχα ξανακούσει και κοινωνήσαμε με τις "εκκλησιάζουσες" του Βορρά!
Ο τάφος του Παναγ(ρ)ιώτατου μακαριστού μητροπολίτη Παντελεήμονος Β, ο Θεός ας τον αναπαύσει, στο προαύλιο του ναού, μας επανέφερε στα μάταια και τα γήινα. Πριν ξεκινήσουμε για Σιθωνία, ένα πλούσιο πρωϊνό στον μπουφέ του ξενοδοχείου που ήταν ευτυχώς στη διάθεσή μας μέχρι της 11 και ασφαλώς τσουρέκια Tερκενλή, που μας έσπασαν τη μύτη από τη μοσχοβολιά της ετοιμασίας τους, φθάνοντας στην πλατεία!

Στο σχεδιασμό για τη Σιθωνία, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε από τη Σουρωτή. Μνήμη πατρός Παϊσίου,πανηγυρίζει το μοναστήρι αγ.Ιωάννου του Θεολόγου, το προσκύνημα απαραίτητο..
Aκούμε Al Bano, Bianca di luna

Μιχαήλ Πακνανάς, ο teenager άγιος

O Aθηναίος γκάγκαρος, άγιος Μιχαήλ Πακνανάς, γιορτάζει σήμερα. Ο προστάτης των διαιτολόγων και διατροφολόγων!(Άραγε αυτοί, το γνωρίζουν;)
Νεομάρτυρας ο σεμνός και νεαρός άγιος της πόλης,όπως πολλοί τελευταίοι άγιοι του 18 αι. Μαρτύρησε στα χέρια των Τούρκων, σαν σήμερα το 1771, στους στύλους του Ολυμπίου Διός, και στη νοτιοανατολική κολώνα, λέγεται ότι σώζεται επιγραφικό χάραγμα:"1771 Ιουλίου 9 απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης".

Όπως διαβάζουμε στο κειμενάκι που μας διαβίβασε ο άοκνος π.Δημήτριος, που τον τιμά με πανηγυρική αγρυπνία κάθε χρόνο,

"Ο Άγιος Μιχαήλ ο Πακνανάς καταγόταν από την Αθήνα και ήταν γιος καλής οικογένειας με γονείς ευσεβείς και πιστούς. Δεν κατάφερε να μορφωθεί και να σπουδάσει κάποια επιστήμη. Απλός και αγράμματος καλλιεργούσε κηπευτικά και έπειτα τα πουλούσε ο ίδιος. Όταν ήταν 18 ετών γυρίζοντας με το γαϊδουράκι του προσπαθώντας να πουλήσει τα προϊόντα του στα χωριά της Αττικής τον συνέλαβαν οι Τούρκοι και τον κατηγόρησαν ότι προμήθευε με πυρίτιδα τους κλέφτες της ορεινής περιοχής. Τον φυλάκισαν αφού πρώτα τον έδειραν. Του πρότειναν να αλλάξει την πίστη του για να σωθεί αλλά αυτός απαντούσε συνεχώς «τον Χριστό δεν αρνούμαι». Στην φυλακή έμεινε 30 ημέρες και εκεί τον επισκεπτόταν ο ευσεβής Γεώργιος για να τον εμψυχώνει.
Οι Τούρκοι τότε διέταξαν την θανάτωση του και έτσι τον οδήγησαν στους στύλους του Ολυμπίου Διός. Γονάτισε και περίμενε το χτύπημα του δημίου. Εκείνος θέλοντας να τον δοκιμάσει τον χτύπησε 2 φορές ελαφρά κόβοντας του τον τράχηλο. Ο μάρτυς Μιχαήλ έλεγε σταθερά και τις 2 φορές «χτύπα για την πίστη». Με το τρίτο χτύπημα ο δήμιος αποκεφάλισε τον Άγιο στις 9 Ιουλίου 1771. Στην πρώτη νοτιοανατολική κολώνα του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, διακρίνεται το ακόλουθο επιγραφικό χάραγμα: «1771 Ιουλίου 9 απεκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης».

Η Εκκλησία της Ελλάδος, λόγω του ότι ήταν κηπουρός και σύστηνε μια διατροφή πλούσια σε λαχανικά και φρούτα τον εξέλεξε στις 4 Απριλίου 2003 ως προστάτη των Διαιτολόγων - Διατροφολόγων.
Ο Νεομάρτυρας Πακνανάς Μιχάλης ήταν ενορίτης της Παναγιάς Βλασσαρούς που βρισκόταν στην Αρχαία Αγορά, κοντά στο Θησείο. (βλ. «Αι Παλαιαί Αθήναι», σελ. 158.]. Η Παναγία Βλασσαρού βρισκόταν ακριβώς δίπλα [δυτικά] από το Ωδείον του Αγρίππα, στο κέντρο της Αρχαίας Αγοράς, και στην πλευρά προς το Θησείο. Σήμερα μπορούμε να δούμε την κόγχη της εκκλησίας αυτής, σε διατηρημένο τοίχωμα. Αριστερά μας είναι τα αγάλματα των Γιγάντων και ο χώρος του Ωδείου".

Πάνω, στη φωτογραφία από το εξαιρετικού ενδιαφέροντος άρθρο, του κ.Α.Σίδερη στο ΒΗΜΑ-2008, φαίνεται στο κέντρο, το εκκλησάκι της Παναγίας της Βλασσαρούς, που δυστυχώς αυτό και ολόκληρη η συνοικία, ίσως ίδια της εποχής του αγ.Μιχ.Πακνανά, γκρεμίστηκαν. Φαίνεται και ένα γεφυράκι, ίσως πάνω στον Ηριδανό,που ήσυχα και καθαρά από την αρχαιότητα, από το Λυκαβηττό πηγάζοντας, πότιζε τα χωραφάκια των Αθηναίων και του σημερινού αγίου Μιχαήλ Πακνανά..Την ευχή του νά'χουμε..

(Ο κ.Αθανάσιος Σίδερης είναι προϊστάμενος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού).

Ύστερον: Μετά την υπόδειξη του ανώνυμου στα σχόλια για την νεαρή Μαρία,από την Κύπρο, που πάσχει και κρύβει τη θλίψη και τον πόνο της, να μην πικράνει τη μαμά της, παρακαλώ προσευχηθείτε γι' αυτήν, πείτε ένα Κύριε ελέησον.. Η δύναμη της προσευχής δίνεται από τον π.Στέφανο στην ομιλία του:

H Aθήνα τη νύχτα

«Λυχνίας σβεσθείσης πάσα γυνή Λαΐς»
είπε ο κυνικός Διογένης, καταπίνοντας το πάθημά του, όταν αντί της όμορφης εταίρας της Κορίνθου, συνευρέθη με την κακάσχημη υπηρέτριά της!
Έτσι μοιάζει η Αθήνα μας, η κακοποιημένη από τα συμφέροντα των πολλών, την έλλειψη σχεδιασμού και πρόληψης δόμησης. Tην έλλειψη πράσινου και πάρκων, το καταχώνιασμα των ποταμών της, που θα μπορούσαν να προσφέρουν δροσιά και αναψυχή, στους κατοίκους όπως σε τόσες πρωτεύουσες της Γής.
Μόνο τη νύχτα, που ανάβουν τα φώτα ομορφαίνει.. Mόνο τη νύχτα, αποχτά κοσμοπολίτικο πρόσωπο, φτιασιδωμένο από φωτισμούς και επιγραφές νέον. Που καλύπτουν τη συναλλαγή των εργολάβων, παλιών και νεώτερων, την υποταγή των Υπουργείων και τεχνικών επιμελητηρίων, τη συνθηκολόγηση όσων έπρεπε να έχουν έννοια για την αισθητική και το μέτρο της πρωτεύουσας.Μόνο η νύχτα κρύβει τριτοκοσμικές σκηνές και εικόνες παζαριού αφρικής και ασίας που κάποιοι επέτρεψαν ή χειρότερα, αδυνατούν να χειριστούν. Αλλά η νύχτα βγάζει και εκείνα που παράλογα επιτρέπονται. Trafficking γυναικών και παιδιών για το οποίο κόπτονται την ημέρα όλοι, αρμόδιοι και αναρμόδιοι, νομικά και ηθικά υπεύθυνοι για τον έλεγχο...

Η πικρή πραγματικότητα δεν αλλάζει και μοιάζει αποκαρδιωτική η εύκολη συνθηκολόγησή μας στην άνεση του καναπέ μας. Ίσως και εμείς όλοι να προτιμούμε τη "νύχτα", να κρύψουμε την ενοχή μας ως πολιτών, συνειδητοποιημένων, αγρίως φορολογουμένων και αγωνιζόμενων..
Ακούμε Αρλέτα, στο τραγούδι τα ήσυχα βράδυα, (στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή,Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος)


Ύστερον: Σήμερα, 8 Ιουλίου,για τους λάτρεις της Jazz, στο Φεστιβάλ Υμηττού ο Manu Katché. Aφιερωμένο σε όλους και όλες το Number One.

Πετροκέρασα στα Κούκουρα, γλυκά στην πόλη

Tα πετροκέρασα του Ιουνίου, λαχταριστά και άγουρα ακόμα φάνταξαν πετράδια στα πράσινα κλαριά του δένδρου στα βουνά της Βοιωτίας. Στην αγ.Άννα ή αλλιώς Κούκουρα , ένα μικρό ορεινό χωριό κρυμμένο σε μια δασωμένη κόγχη του ελατοσκέπαστου Ελικώνα.

-Είχα ξεχάσει πόσο κοντά μπορεί να είναι ο Ελικώνας πράσινος και προσιτός.
-Eίχα ξεχάσει πόσο δίπλα είναι η Βοιωτία..
-Είχα ξεχάσει εντέλει ότι η Ελληνική Μυθολογία, οι νύμφες οι Μαινάδες και οι Σάτυροι τριγυρίζουν τα βουνά της Καδμείας, των Ωγυγίων Θηβών,

Aλλά είχα ξεχάσει βέβαια, τι ωραίο γλυκό μπορεί να κάνει κανείς με τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά φρουτάκια. O κορβανάς του διαδικτύου βρίθει ιδεών και σπιτικών συνταγών. Για παράδειγμα, δείτε:
-Στο blog της Ασπρούλας υπάρχει συνταγή για πετροκέρασο γλυκό , μαρμελάδα κερασιού αλλά και γλυκό κουταλιού βερύκοκκο και οδηγίες φύλαξης.
-Στο Γαστροπληξ συνταγή βυσσινάδας αλλά το μαυροκέρασο εδώ κάνει τη διαφορά, στη συνταγή
-Στο Μa cuisine παγώνουν τις φράουλες
-Στο Νosy-Nostimies το σύκο κάνουν μαρμελάδα.
-Ενώ η Μικρή κουζίνα κάνει τα φρούτα τάρτες!

(Επειδή δεν βρίσκω κάτι σε ροδάκινο ιδού μια λίστα του BBCfood! Aλλά και ένα ενδιαφέρον βίντεο για cupcakes με επικάλυψη γλάσσου φρέσκου ροδάκινου).
Ακούμε δροσάτο, καλοκαιρινό, συνειρμικό αναμνήσεων, "το αγόρι μου" (ξέρετε, Βουγιουκλάκη,θέρος και.. ρίκο ρίκο ρίκοκο)!!


Ύστερον: Την ερχόμενη Κυριακή 5/7 οι Encardia θα βγουν στους..δρόμους! 23ο Φεστιβάλ Υμηττού βέβαια!
-Στο ΝοsyNostimies υπάρχει και μαρμελάδα βερύκοκκο-ροδάκινο και μαρμελάδα μύρτιλλα (ή άλλα φρούτα του δάσους).
-Στο Οι δυό μας στην κουζίνα, φτιάχνουν ροδακινόπιτα
- Στο Life can be taste tasteful σερβίρεται βύσσινο γλυκό και βυσσινάδα!

@ Moυσικό άκουσμα , Τhe green leaves of summer, (the Brothers four).

Tων Αγίων Αποστόλων σύναξη

Χρόνια σας πολλά οι εορτάζοντες! Είναι άλλωστε πολλοί, όσους απαριθμεί το ίδιο το απολυτίκιο της ημέρας της σύναξης των τιμώμενων αγίων:

Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.
Ως δωδεκάπυρσος, λυχνία έλαμψαν, οι Δωδεκάριθμοι, Χριστού Απόστολοι, Πέτρος και Παύλος συν Λουκά, Ανδρέας και Ιωάννης, Βαρθολομαίος Φίλιππος, συν Ματθαίω και Σίμωνι, Μάρκος και Ιάκωβος, και Θωμάς ο μακάριος, και ηύγασαν τους πίστει βοώντας χαίρετε Λόγου οι αυτόπται.

Βέβαια στους απαριθμημένους δώδεκα, δεν περιλαμβάνεται ο Ιούδας ο Ισκαριώτης*, "όστις έγινε και προδότης", όπως αναφέρεται στο κατά Λουκά ευαγγέλιο.

Η αντικατάστασή του έγινε χαριτωμένα, όπως μας δίνεται στις Πράξεις των Αποστόλων. Προσευχήθηκαν οι πιστοί ένδεκα ώστε ο "ο Κύριος ο καρδιογνώστης" να βοηθήσει να εκλέξουν έναν από τους δύο υποψήφιους , είτε τον Ιούστο, άλλως Ιωσήφ τον καλούμενο Βαρσαββά, είτε τον Ματθία, "στον κλήρο της διακονίας και αποστολής εξ ής παρέβη Ιούδας".
Όπως δε αναφέρεται στη συνέχεια, "έδωκαν κλήρους αυτών και έπεσεν ο κλήρος επί Ματθίαν και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα αποστόλων".

Είναι δε το Ματθίας σύντμηση του Ματθαίος το όνομα που πήρε ο τελώνης « Λευΐς», που ακολούθησε τον Κύριο, όταν τον κάλεσε, αφήνοντας πλούτη και αξιώματα και το όνομά του πλέον σημαίνει "Θεόδωρος" ή "Θεοδώρητος", δώρο Θεού δηλαδή.

Σήμερα, μόνο μια φορά δυστυχώς το χρόνο, λειτουργείται το γνωστό ιστορικό Βυζαντινό μνημείο εντός της αρχαίας αγοράς,Αγ.Απόστολοι, Σολάκη. Πάλι καλά. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που βλέπουν ότι τότε μόνο ολοκληρώνεται μουσειακά το μνημείο, όταν επιτρέπεται η καθιερωμένη Λατρεία εντός του.

* το επίθετό του Ισκαριώτης όχι από κάποια πόλη καταγωγής του (πιθανώς το Κεριώθ-Εζρών) αλλά από το sicarius (: ο ζηλωτής που φέρει τη sica, το ξιφίδιο, ..).
Αναφορά, άρθρο Ι.Δ.Καραβιδόπουλου, από το ΒΗΜΑ2001


Aκούμε ρουμπίτσα, JOE CUBA la palomilla

Sciagmata στον 'Oλυμπο

Η αγαπητή Μαρία -Skiagmata, με ένα ευγενικό μήνυμα και ένα δώρο, τις φωτογραφίες που βλέπετε, έδωσε το δικό της "παρών" στο κάλεσμα για τη διάκριση δημιουργικής φαντασίας, σε περασμένο αρθράκι μας. Mεταφέρω αυτούσιο το ευχαριστώ της και την περιγραφή της για αυτή την ωραία αποτύπωση:

Την περασμενη εβδομαδα βρεθηκα στον Ολυμπο, το αγαπημενο βουνο.
Οι εικονες που σου στελνω ειναι απο το καταφυγιο α στα 2100μ την ωρα που ο ηλιος εκανε την πιο θεαματικη του εμφανιση.
Κατω απ το συννεφενιο χαλί είναι το φαραγγι του ενιπεα, το λιτοχωρο κ στο βαθος βαθος η θαλασσα.
Εχουν διαφορά μιας ώρας η μια με την αλλη για να σου δειξω οσο μπορω τι παρτυ ειχαν τα συννεφα εκεινη την μερα
Η πιο συγκλονιστικη ανατολη που εχω παρακολουθησει!!
Ειναι το δικο μου ευχαριστώ για το βραβειο αλλά πιο πολύ για την παρουσια σου στο ημερολογιο μου
Να σαι καλα, Κατερινα:)

Να είσαι καλά και εσύ φίλη μου καλή, να είσαι γερή να εκδράμεις και να φυλακίζεις με το φακό και την ευαισθησία σου, όλα τα ωραία στην Ελλάδα, την όμορφη χώρα μας.
Βλέπεις ο Μύτικας (2918 μ) η κοιτίδα των μυθικών 12 Θεών, πέφτει κομματάκι ψηλά για τις δυνάμεις μας!

Αξιαγάπητο ή αξιοσέβαστο;

Καιρός βραβείων τελευταία και διαδικτυακών awards! Σε κόκκινο χαλί αισθάνομαι εσχάτως! Μιά celebrity!! Aλλά τι θα προτιμούσα από τα δυό, αξιαγάπητο ή αξιοσέβαστο; Τα commends πιά δεν είναι πολλά. Όμως νομίζω ότι από τότε που είχαμε θέση 83 στα πρώτα 100 blogs όταν όλα και όλα είμαστε 2000, σταθερά κρατήσαμε τη θέση του "αξιοσέβαστου"..
Ας παίξουμε όμως, καλοκαιράκι είναι άλλωστε!

Ελαβα έτσι τελευταία και το βραβειο: "ΕΝΑ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟ BLOG"
απο την φιλτάτη Penelope και τήν ευγενική Luna (αλλά και την citronella που φιλότιμα, μου αντιγύρισε τη διάκριση!)

Οι κανόνες είναι:
1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog.
2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs. Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο.

Εγώ με την σειρά μου θα το δώσω, στις εξής φίλες (οι κορδέλλες οι ρόζ και οι φιούμπες, δεν ταιριάζουν σε αγοράκια!):

1> Fevis-My cakes
2> Juanita La quejica
3> Μαριέλλε-Ψηφίς,ψηφιδωτά
4>boubou's anthology
5> Heart n Soul
....

Eεεμμ αρκεί.. Ώστε να είναι πολυτιμώτερο! Με αγάπη σε όλες και όλους σας!

Mεσ' το Moυσείο

Δια χειρός Τσουμί το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Δηλαδή του ελβετού Αρχιτέκτονα Bernard Tschumi που χθές ολόχαρος έσφιγγε τα χέρια των προσκεκλημένων στην τελετή των εγκαινίων.΄Ηδη στην ιστοσελίδα του καταγράφεται ως το τελευταίο σημαντικό έργο του.
Aλλά και του Μιχάλη Φωτιάδη, αρκετά έμπειρου Έλληνα αρχιτέκτονα κατά την Καθημερινή 11-09-01,(ασχολήθηκε με ΜΟΥΣΕΙΑ όπως του Βορρέ Λαογραφικό και Σύγχρονης Τέχνης στην Παιανία Αττικής, του Τσίτουρα Νεώτερης Σαντορίνης, του ΓΑΙΑ ως κέντρο περιβάλλοντος του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας).
Ενδιαφέρουσες και οι απόψεις του -πρωθύστερες,ΤΟ ΒΗΜΑ 23 Ιανουαρίου 2000- για την Αθήνα του 21ου αιώνα:

.."Στις πόλεις μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στους «έχοντες» και στους «μη έχοντες». Οι εκρήξεις αγριότητας, όπως η πρόσφατη του Λονδίνου, είναι οικονομικής ανέχειας. Θα αυξηθούν τα κύματα τρομοκρατίας χωρίς το ηθικό δίδαγμα ενός κινήματος τοπικιστικής ή θρησκευτικής απελευθέρωσης. Η αστική εγκληματικότητα τροφοδοτεί τα media και δημιουργεί μια επιτηρούμενη αμυντική αρχιτεκτονική. Κάτοικοι ταμπουρώνονται σε οικιστικά γκέτο περιχαρακωμένα από ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας. Η μεσογειακή δημόσια στοά ή ο εξώστης θα κινδυνέψουν να εκλείψουν. Η αγορά των πολιτών δεν θα είναι στην πλατεία αλλά στην τηλεόραση."

To εγχείρημα της αρχιτεκτονικής του νέου Μουσείου,προβάλλεται όχι μόνο από το συνήθη τύπο και ΜΜΕ αλλά και από ειδικευμένες ιστοσελίδες όπως π.χ. το Interior Design ή το ArcSpace.com
Γκρίνιες δεν είδαμε πολλές, ίσως κάποιες αιτιολογημένες από "ψαγμένα" ιστολόγια.

Ακούμε τον Σπύρο Σακκά, που ντύνει με τη φωνή του και το τραγούδι που μας δάνεισε τον τίτλο ( απο το διπλό δίσκο Εδώ Λιλλυπούπολη), σε μουσική Νικ.Κυπουργού, αλλά και τις εικόνες από το νέο μας Μουσείο. Με γειά μας!

Aκρόπολης Mουσείο

Mας υποδέχονται οι κόρες και οι κούροι, στο ρόλο των αυθεντικών οικοδεσποτών στο νέο χώρο τουΜουσείου της Ακρόπολης. Μια εξαιρετική ιστοσελίδα μας βοηθά στην περιήγηση και τις πληροφορίες

Eπιτέλους, σήμερα 20 Ιουνίου 2009, γίνονται τα εγκαίνια του οράματος όλων των σημαντικών Ελλήνων που σφράγισαν την μεταπολεμική αλλά και μεταχουντική Ελλάδα.
Όλων των Ελλήνων τελικά, που θεωρούν την έκθεση των δειγμάτων του αρχαίου μας πολιτισμού, στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης τη γέφυρα ανάμεσα στο "υπήρξαμε, είμαστε και μπορούμε καλύτεροι να γίνουμε". Όλων εκείνων των Ελλήνων που αθόρυβα, ίσως και ανώνυμα εργάστηκαν, ώστε να απολαύσουμε αισθητικά, σαν απτή γνώση,εκπαιδευτικά λοιπόν και ουσιαστικά τα εκθέματα, τους θησαυρούς του Μουσείου.
Της Μελίνας Μερκούρη που δεν δικαιώθηκε ακόμα, ζητώντας πίσω τα περίφημα Γλυπτά,γνωστά ως Μάρμαρα του Παρθενώνα.
Η σκέψη η δημιουργική φαντασία η εφευρετικότητα και η επιστημονική τεκμηρίωση, είναι στα κύτταρά μας, έστω και αν η συστηματική απαξίωση της παιδείας μας και τα ξεπερασμένα μοντέλα κοινωνικής κλπ συμπεριφοράς και μίμησης υπολειπόμενων πολιτιστικά κοινωνιών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας επιβλήθηκαν.

Μερίδιο φέρει και η τηλεοπτική διείσδυση, με πάσης φύσεως πνευματικά σκουπίδια και τη δύναμη της εικόνας...Όμως το ίδιο μέσον μπορεί να γίνει αγωγός, ψυχαγωγός και πέρασμα σε ανώτερη σφαίρα πνευματικής αναζήτησης. Καταγράφεται για παράδειγμα, σαν τέτοιο το ποιο κάτω- Konstantinos Vita - Transformations,OMIROS2- βίντεο:


(Σημ. Το διαχρονικό τραγούδι στο κλικ του λινκ, "δεν είμαστε Ζουλού,δεν είμαστε Παπούα", από το "Εδώ Λιλλυπούπολη" της Λένας Πλάτωνος. Αλλά και το Μεσ το ..Μουσείο! Με τον Σπύρο Σακκά.)

Ύστερον: Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρακολούθησα τα εγκαίνια στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και γοητευμένη για το τι μπορούμε πολιτιστικά και τεχνολογικά να πετύχουμε. Θέλω ειλικρινά να συγχαρώ τον παραμικρό Έλληνα που συνέβαλε σε αυτό, από τον σύμβουλο Καραμανλή που έδωσε πρώτος την ιδέα του Μουσείου, τους αρχαιολόγους,τους αρχιτέκτονες και χτίστες, έως την τελευταία καθαρίστρια. Εύγε Έλληνες (χμ..είναι και ο Ελβετός Τσουμί)!