Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

Τούρκοι στο Παρίσι και ρεμπεσκέδες της παραλίας

"..αγάπη που δε γεννήθηκε
μα κάθε τόσο ζωντανεύει, στοιχειώνει
σαν γάτα αγριεμένη
απο την ξαφνική πτώση ενός καπακιού σκουπιδοντενεκέ.

Περνάει ο τρόμος
μένει η στεναχώρια
κι έτσι τουλάχιστον με τη γάτα αφορμή και οδηγό
ταξιδεύεις"
( Aπό το ποίημα Νίκη του Γιώργου Πήττα)



Ποιός έχει άραγε κουρνιάσει στην αγκαλιά του άλλου, η γουργουρίτσα της φωτογραφίας ή η γηραιά κυρία; Η αμοιβαία εγκατάλειψη στην ευχαρίστηση της αγκαλιάς, δεν παραβλέπεται!
Είναι περίεργο πώς η πρώτη και η τρίτη ηλικία έχουν τέτοια επικοινωνία σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο. Το σώμα είναι αδύναμο, οι λειτουργίες σε συνειδητό επίπεδο ίσως πέφτουν και ενεργοποιείται άλλου είδους πεδίο επικοινωνίας. Ειδικά οι δεσμοί με τα ζώα, που κατ εξοχήν θεωρούμε κατοικίδια, τη γάτα και το σκύλο.


Ίσως επειδή, όταν ήμουν παιδί, είχαμε πολλές μετακινήσεις, δεν είχα το δικό μου, το κατάδικό μου ζώο. Άλλωστε εκείνα τα χρόνια, ήταν αφύσικο γάτα ή σκύλος, να μένει στο σπίτι με τους ανθρώπους. Ήταν λοιπόν οι γάτες στον κήπο, που τάιζε η μάνα μου και τα γατάκια τους που ξαφνικά εμφανιζόντουσαν, μεγαλωμένα σε μια σκοτεινή άκρη του πλυσταριού, που έπαιζα μαζί τους. Σκυλί δεν προέκυψε, μόνο η Λάσσυ, η Lassie της οικογένειας Carraclough, του βιβλίου του Eric Knight και η περίφημη ιστορία της. Γυρίστηκε πάνω στο βιβλίο και ταινία, που προβλήθηκε φέτος.
παιδιά μου όμως, ήταν ελεύθερα να έχουν όποιο ζώο ήθελαν στο σπίτι για παρέα.

Ξεκινήσαμε με χάμστερ. Τα πρώτα δύο δραπέτευσαν προς άγνωστη κατεύθυνση και χρόνια μετά αναρωτιέμαι, τι χρώμα μπορεί να έχουν τα.. ποντίκια στη γειτονιά. Το τρίτο πέθανε από βαθειά γηρατειά, χωμένο στη φωλιά που έφτιαχνε από πριονίδι.

Μετά πήραμε τα γνωστά κοτοπουλάκια που έφερναν κάποτε το Πάσχα. Ευτυχώς πεισθήκαμε όλοι, ότι ήταν καλύτερα να κοτσιλίζουν την αυλή της γιαγιάς της Ελένης στη Σπάρτη. Όταν τα ξαναείδαμε, ήταν δυο πανέμορφα κοκκόρια, που μάλλον κατέληξαν στιφάδο, αλλά εμείς δεν θέλουμε να το ξέρουμε.

Έπειτα με τον ίδιο τρόπο, δυο παπάκια, του σαλονιού, κολύμπησαν στο παλιό καζάνι της μπουγάδας της γιαγιάς και εμείς δοκιμάσαμε για πρώτη φορά παπιάβγουλο. Με τη σειρά της η γιαγιά Ελένη, που ξόδευε γιατί έτρωγαν τον άμπακο, τα χάρισε σε ένα μοναστήρι!

Στη συνέχεια, ήρθε η σειρά του Πάρη. Άρη θέλαμε να το βαφτίσουμε το ημίαιμο, που μας θύμιζε κυνηγετικό γνωστής ράτσας, αλλά βγήκε τόσο φοβητσιάρης, που στραφήκαμε σε λιγότερο ηρωϊκό και πιο αγαπησιάρικο όνομα. Ο Πάρης μεγάλωσε γρήγορα, το διαμέρισμα ήταν λίγο για αυτόν. Όταν τον έπιασα να πηδάει στο κρεβάτι της μεγάλης κόρης, μόλις την πήρε το σχολικό και να σκεπάζεται μάλιστα με τα σκεπάσματα, αποφάσισα ότι διαστρέφαμε τη φύση και πήρε και αυτός το δρόμο της υιοθεσίας, σε κτήμα με παιδιά.


Τον κύκλο μέχρις στιγμής τον έκλεισε η πιτσίκω, μια γατούλα που βρήκαμε να τουρτουρίζει γατάκι ημερών, πεταμένο, στο μέρος που παραθερίζαμε. Μεγάλωσε στην παντόφλα μου με μπιμπερό. Μετά σε ένα πλαστικό πλοίο, παιχνίδι των παιδιών. Όλοι μας έλεγαν ότι δεν θα ζήσει. Εκείνη όμως μεγάλωσε, έγινε μια γλυκιά γατούλα που μόνο η μιλιά της έλειπε.

Στην αγκαλιά μας χωνόταν και άρχιζε ένα ρον-ρον, που η συχνότητά του ηρεμούσε και τη δική μας ύπαρξη. Το επόμενο χρόνο, η πιτσίκω το έσκασε.

Ξεμυαλίστηκε με τον Ριρή, έναν ασπρόμαυρο ρεμπεσκέ της παραλίας και έκανε μαζί του πανάσχημα γατάκια. Κανένα δεν της έμοιασε σε χάρη και ομορφιά, ούτε στο χάρισμα και την άνεση να "επικοινωνεί". Η πιτσίκω δεν ξαναφάνηκε και ακόμα η απουσία της μας πληγώνει. Ελπίζουμε να μην κακόπεσε, να μην πήγε από φόλα ή αυτοκίνητο και να χάρηκε τη μικρή της ζωή.


Ένα τραγούδι, σκέφτομαι, που θα μπορούσε να συνοδεύσει το θέμα, εδώείναι, τούρκος στο Παρίσι, με τη φωνή του Μαχαιρίτσα.
Για τους ρεμπεσκέδες όμως τις παραλίας, ίσως αυτό, με τη φωνή του Van Morisson να είναι καλύτερο.

Σχετική με το θέμα είναι και η τυχαία χιουμοριστική φωτογραφία (κάτω δεξιά στη σελίδα), του foto buffa!

Ετικέτες

26 Comments:

Blogger Λαμπρούκος said...

Επιπλέον είχα, κουνέλια, σκατζόχειρους, περιστέρια, πετεινάρια, γάτες, σκύλους, κλπκλπκλπ! Πόσο ωραίο είναι να μεγαλώνεις με ζώα!

10:01 π.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλημερα Λαμπρούκο μου, σε ζηλεύω..

11:51 π.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger ηω-λιθικός said...

Kαλησπέρα, Κατερίνα
Καταρχάς ευχαριστώ για το σχόλιο , μπορώ να πω ότι ήταν από τα πιο ευστοχα που εχω "ακουσει".
Άσχετα με τον λόγο που ανέφερες για το θέμα της φιλίας , εγώ θα πω ότι με τόσα γατάκια σε αυτό το ποστ , δεν θα μπορουσα τίποτα άλλο από να το θεωρήσω δεδομένο...
Καλή μας αρχή λοιπόν... Καλως σας βρήκα...

12:51 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλώς τον τον φίλο μας!

2:13 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Marina said...

Καλημέρα Κατερίνα.
Υπέροχα τα ζωάκια σου, τυχερά όσα κρατήσατε στην αγκαλιά σας. Και η άσπρη γάτα, θεϊκή. Πολλές φορές τα ζώα μετακινούνται αυτό δεν σημαίνει ότι όλα πεθαίνουν. Και η Μουσελίνα η γκρίζα μου γάτα εμφανίσθηκε μία μέρα απο το πουθενά, με υιοθέτησε και μπήκε στο σπίτι..Ισως κάποιος να την έχασε..ποτέ κανείς δεν τη ζήτησε όμως.. Ετσι η γατούλα σου μπορεί να ζεί αλλού.

2:53 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

Πάντος κατοικίδιο δεν έμεινε για πολύ...Δεν περνάγανε καλά?..χεχεχε Λέω μήπως...

4:28 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Eλπίζουμε Marina μου, να είναι έτσι. Θα ήταν άδικο να πάει από φόλα κάποιου ασυνείδητου. Ήταν σχεδόν ανθρώπινη.
-Όσο για μας dimitri Nikolsky, αν εξαιρέσεις τα χάμστερ που γινόντουσαν σαν χαλκομανίες και έβγαιναν απο τα κάγκελα του κλουβιού (αν δεν το είχα δει δεν θα το πίστευα! ) και την πιτσίκω μας, τα άλλα τα δώσαμε γιατί δεν νομίζω ότι στο διαμέρισμα μεγαλώνεις πετεινάρι, πάπια ή τον τεράστιο κυνηγετικό Πάρη, που είχε ανάγκη να τρέχει να δυναμώνει τους μύες του.

6:52 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Η γάτα Αζίζα και οι δυό της άνθρωποι, σας ευχαριστούν για το ωραιότατο ποστ τραγουδώντας, όλοι μαζί, τη σερενάτα γάτα.

8:54 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Όταν πέταξαν μωράκι ένα μπασταρδεμένο γκέκα στην πίσω μας αυλή, ανάμεσα στο λέβητα του καλοριφέρ και στο τεπόζιτο του πετρελαίου, κάναμε 3 ώρες να καταφέρουμε να τη "διασώσουμε". Τον πρώτο μήνα νομίσαμε ότι ήταν αγόρι και την φωνάζαμε ο μεγάλος αδερφός Κόπρο και εγώ Μπόμπο (το Κόπρος έκανε τα κεφάλια των γειτόνων να γυρνούν προβλητισμένα προς το μέρος μου και ήμουν πολύ μικρή τότε για να αντέξω την αποδοκιμασία). Τελικά, το καλοκαίρι στις διακοπές μας την βίασε ο Ανέστης το λυκόσκυλο και αναγκαστήκαμε να την αφήσουμε στην κουμπάρα στο χωριό, για να γεννήσει. Υποτίθεται ότι συνάντησε τον σκύλο της ζωής της και τον ακολούθησε. Πιστεύω ότι ψόφησε, γιατί είχε μάθει σε μπιφτέκια και σαλάμια, χάδια και "πρωτευουσιάνικη" αγάπη. Στο χωριό τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά εκείνη την εποχή, το σκυλί ήταν φύλακας δεμένο στην αυλή και έτρωγε ξεροκόμματα. Πού να αντέξει η κακομαθημένη Μπουμπού; Από τότε, μόνο τα απολύτως απαραίτητα δίποδα όντα στο σπίτι μας, γιατί η απώλεια πονάει.

9:21 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

-"Mανάρι μου τα κάναμε σαλάτααα"
Aζίζα λοιπόν "κόρη" το οικόσιτον. (Να τολμήσω να ρωτήσω ποιός το..περιποιείται;)
-Λοιπόν έχεις δίκιο, Juanita, πονάει. Ο καϋμένος ο Πάρης το έσκασε στις αρχές και έφθασε μέχρι το σπίτι μας στη Σπάρτη. Σαν τη Λάσσυ, αλλά εμείς είχαμε φύγει.Το δώσαμε στις 28 Οκτωβρίου και όταν στις 17 Νοεμβρίου με συμπίπτον τριήμερο ξαναβρεθήκαμε εκεί, τα παιδιά γνώρισαν απο μακριά το γάβγισμά του. Ξανασμίξαμε με χαρά όλοι, τον είδαμε πιο μεγάλο, πιο δυνατό απο το τρέξιμο και την φροντίδα για επιβίωση.
Αλλά δυστυχώς τα ωραία δεν διαρκούν. Τον ξαναπήγαμε πίσω στο χτήμα των ανθρώπων που τον υιοθέτησαν. Μας είπαν ότι δοκίμασαν να τον κάνουν κυνηγόσκυλο, αλλά φοβισμένος απο τους πυροβολισμούς, το έσκασε κάπου στον Ταύγετο. Νόμισαν ότι χάθηκε. Εκείνος βρήκε το δρόμο πίσω όμως. για το "σπίτι".
Στάθηκα ασυγκίνητη (με την καρδιά λιώμα βέβαια) στα παρακάλια των παιδιών και του Πάρη που μου έδινε διαρκώς το χέρι/πόδι για να με καλοπιάσει.
Το ζωντανό ήθελε εξαιρετικά περισσότερη φροντίδα από όλα τα παιδιά και την οικογένειά μου μαζί και ο χώρος του διαμερίσματος δεν ενδεικνυόταν για τις ανάγκες του.
Τον ξαναείδαμε άλλη μια φορά, ήταν μεγαλύτερος, ψηλότερος, δυνατός και κατουρήθηκε απο τη χαρά του βλέποντάς με (εμένα που τον έδιωξα). Τα παιδάκια της οικογένειας τον είχαν σύντροφο στα παιχνίδια τους. Αποφύγαμε να τον ξαναδούμε, να μην ταράξουμε την προσαρμογή του και να μην μας κάψει την καρδιά..

10:24 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Στο email μου ήλθε μια ευγενική προσέγγιση απο τη Σταυρούλα που σπουδάζει στη Γαλλία και είχε και εκείνη ένα χαριτωμένο ποστ με γάτες και γατάκια!
Ας την επισκεφθούμε και ας τη χαιρετήσουμε και στο site της.

10:47 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Johny B.Good said...

Το παπί είναι εκπληκτικό κατοικίδιο ζώο, αν και φωνακλάδικο, μπορώ να το επιβεβαιώσω. Πάντως το δικό μας έγινε πολύ καλομαθημένο σιγά-σιγά, μας τρέλανε στη μακαρονάδα (με κέτσαπ και παρμεζάνα μόνο, σκέτα μακαρόνια δεν γίνονταν δεκτά...)

11:20 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger street spirit said...

αχ πόσο μου λείπουν τα χαμστεράκια μου, κυρίως ο πανκόβιος καθώς ήταν μελί χρώμα και είχε στη ράχη του ένα τρίχωμα άσπρο και όρθιο, ο προφέσορ το καναρίνι μου με τη χωρίστρα, πόσο μου λείπει ο γάτος μου ο Vito, έπειτα από 10 χρόνια αναγκάστηκα να τον δώσω στην αδελφή μου γιατί οι γιατροί μού απαγόρευσαν τη συγκατοίκηση μαζί του λόγω αλλεργιών
:( όσο το πρόβλημα που μου είχες γράψει ότι έχεις εδώ βλέπω ότι μια χαρά τα πας με τις παραπομπές σου με λινκ ;)

11:53 μ.μ., Μαΐου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

-J.J.P. εντός ή εκτός σπιτιού κατοικίδιο το παπί; Αν είναι εντός, χαρά στην υπομονή σας!
Καλώς ήλθες!
-street spirit μου είναι ωραίο να έχει κανείς δεσμούς με όλη τη φύση. Αλλά οι αλλεργίες πρέπει να προσεχθούν, παιδί μου. Η αγάπη σου για αυτά υπάρχει ατόφια.

(Όσο για μένα το πρόβλημα το έχω με το "show original post". Aν το επιλέξεις π.χ. εδώ, δεν φαίνονται τα λινκς για τη Λάσσυ βιβλίο και ταινία. Στο δικό σου σάιτ αυτά βγαίνουν.)

1:34 π.μ., Μαΐου 10, 2006  
Blogger ηω-λιθικός said...

Δεν ξέρω αν θα μπορουσα να κάνω κάτι τέτοιο κατερινα μου...
Δεν νομίζω ότι μου πάει...
Ασε το λίγο και το ενδεικτικό καλό είναι...
Αλλωστε δεν με ενδιαφέρει τόσο η αναγνωρισιμότητα...

2:03 π.μ., Μαΐου 10, 2006  
Blogger ellinida said...

Τι όμορφο ποστ Κατερινιώ μου .
Ο τρόπος που σ'αγκαλιάζει και σου παραδίδεται μιά γάτα είναι το κάτι άλλο . Αγαπώ όλα τα ζώα και είχα ένα σωρό στην ζωή μου , αλλά νομίζω ότι η τρυφερότητα του γατιού είναι το κάτι άλλο .
Η δικιά μου πηδάει στον ώμο μου , κοιμάται αγκαλιά και γενικώς δεν ξεκολλάει .
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς κατοικίδια ...

5:17 μ.μ., Μαΐου 10, 2006  
Anonymous ΚΑΦΕΤΖΗΣ said...

Θα μπορουσα να σας πω για το καναρινι μου που ειχε ερωτευτει το γάτο μου (ναι δυστυχως δεν το φωτογραφησα)Για την Ελφη το κοκερ της Ν.Υορκης. Ομως επειδη διαβασα μαζεμενα ολα τα γραφομενα σας μενω στον θανατο που γραψατε προηγουμενως. Το μονο βεβαιο γεγονος της ζωης μας αντιμετωπιζεται με σιωπη. Η μοναξια η απομονωση χωρις σχολια. Νεα ηθη. Οπως δειχνει και ο Πλανητης των Ζωων καλυτερα να εκπαιδευουμε ενα σκυλο να κραταει συντροφια σε γερους και αρρωστους παρα να φροντιζουμε εναν συνανθρωπο.

1:46 π.μ., Μαΐου 11, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Αγαπητέ Καφετζή καιρό είχαμε να σας δούμε. Μου άρεσε το σχόλιό σας για τον CAFE που το θυμήθηκα διαβάζοντας τον philo εδώ.
-To καναρίνι σας ερωτεύτηκε τη γάτα; (Μεταξύ μας νομίζω ότι και ο..Συλβέστερ ήταν αθεράπευτα ερωτευμένος με τον..Τουίτι, τόσα επεισόδια γυρίστηκαν άλλωστε) ;)
- Στο άλλο θέμα που θίχτηκε πράγματι, περισυλλογή. Είναι δύσκολο να πείς στον άλλο ότι "βγαίνει στο περιθώριο", ενόσω μάλιστα ο ίδιος δεν θέλει να το παραδεχτεί και ενεργεί για να αποδείξει ότι τίποτε δεν άλλαξε.

Καλημέρα σας!

11:39 π.μ., Μαΐου 11, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Συγνώμη παιδιά έκλεισα το σχόλιο καταλάθος.
-ellinida μου, με αυτό το συγκεκριμμένο γατάκι για το οποίο μιλώ, ήταν το κάτι άλλο. Πολύ πειθαρχημένο, πολύ καθαρό απο μόνο του, στην αγκαλιά που τρύπωνε σαν μωρό που θήλαζε ήταν το κάτι άλλο.
Οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα.
-iolithikos καταλαβαίνω παιδί μου. Σιγά σιγά.

11:48 π.μ., Μαΐου 11, 2006  
Anonymous lilly said...

Eίναι ένα ωραίο ποίημα του Νερούντα :

How neatly a cat sleeps,
sleeps with its paws and its posture,
sleeps with its wicked claws,
and with its unfeeling blood,
sleeps with all the rings--
a series of burnt circles--
which have formed the odd geology
of its sand-colored tail.

I should like to sleep like a cat,
with all the fur of time,
with a tongue rough as flint,
with the dry sex of fire;
and after speaking to no one,
stretch myself over the world,
over roofs and landscapes,
with a passionate desire
to hunt the rats in my dreams.

I have seen how the cat asleep
would undulate, how the night
flowed through it like dark water;
and at times, it was going to fall
or possibly plunge into
the bare deserted snowdrifts.
Sometimes it grew so much in sleep
like a tiger's great-grandfather,
and would leap in the darkness over
rooftops, clouds and volcanoes.

Sleep, sleep cat of the night,
with episcopal ceremony
and your stone-carved moustache.
Take care of all our dreams;
control the obscurity
of our slumbering prowess
with your relentless heart
and the great ruff of your tail.

1:33 μ.μ., Μαΐου 11, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Είδες παιδί μου lilly, η ποίηση δεν χρειάζεται πολλά για έμπνευση! Δες τον Γιώργο Πήττα (κατά blog Δύοντα/ανατέλλοντα), δες τον Νερούντα..

1:41 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Epicuros said...

Υπέροχες οι φωτογραφίες σου... Τα γατάκια γλύκες... Μακάρι να είχα ένα. Δυστυχώς δεν μπορώ γιατί τα τρία σκυλιά μου δεν θα το αφήσουν να ζήσει!

8:15 π.μ., Μαΐου 19, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Ευχαριστώ φίλε μου epicure! Θα μπορούσαν να συνυπάρξουν, το έχω δει να γίνεται.

2:31 μ.μ., Μαΐου 19, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Wonderful and informative web site.I used information from that site its great.
» »

9:44 π.μ., Δεκεμβρίου 29, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

8:23 π.μ., Φεβρουαρίου 17, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

What a great site video editing programs

11:51 μ.μ., Μαρτίου 16, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.