Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

Στου βοτανικού τα πέριξ και στα Λεμονάδικα

Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών
Ήρθ’ η ώρα πια και γω, ήρθ’ η ώρα πια και γωνα χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια αγκινάρα το πρώτο μου ταγκό (Απο το Εδώ Λιλιπούπολη -81 ).


Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός την ..αγκινάρα, για να παραλλάξουμε τη γνωστή παροιμία. Τα δυο τους είναι από τα λουλούδια που δεν στολίζουν το τραπέζι μας, αλλά πραγματικά το αρτύζουν μια και είναι το μέρος του φυτού που τρώγεται, πριν ανοίξει καλά το άνθος.
Σαν ανοίξει η αγκινάρα, συνήθως έχει το γνωστό μωβ χρώμα ώστε να κάνει τον προβληματισμό μας, πως στο γνωστό τραγουδάκι "αγκινάρα με τα αγκάθια". έχει λουλούδια άσπρα και που μοσχομυρίζουν κιόλας!
Παρότι στην τη Σπάρτη και στην Κρήτη επίσης υπάρχουν οι άγριες αγκινάρες με τα αγκάθια, δεν θυμάμαι αν έχουν λουλούδι άσπρο μοσχομυριστό. Όμως, θυμάμαι ότι είναι απο τις νοστιμιές που τρώγονται ωμές και συνοδεύουν την τσιπούρα ή το ρακί. Επίσης βραστές με λάδι και λεμόνι. Το άρθρο του φίλου Αθήναιου, εδώ, με έκανε να συνειδητοποιήσω ποια γευστική ισορροπία κρατείται. Η κυναρίνη που περιέχει η αγκινάρα, κάνει γλυκά ότι γευτεί κανείς έπειτα.
Η Νταϊάνα Κόχυλα, πάλι, στα Νέα, περιγράφει μια λιχουδιά ενός μεγάλου σέφ που σερβίρει "ξυρισμένη" αγκινάρα με καρούλια παρμεζάνας. Όπου "ξυρισμένη" αποκαλεί την αγκινάρα κομμένη ωμή σε τόσο λεπτές σαν τσιγαρόχαρτο φέτες, ακόμα και αν χρειάζεται.. μαντολίνο για αυτές!
Η γνωστή αγκινάρα του εμπορίου, βασίλισσα των λαχανικών της εποχής, σφύζει από ιχνοστοιχεία μαγνήσιο κάλιο κλπ, βιταμίνες κυρίως C, β-καροτένιο, φυλλικό οξύ. Ισχυρό αντιοξειδωτικό η ίδια, προστατεύει τα αντιοξειδωτικά βιταμίνη Α και Ε. Επίσης, βοηθά στην καλή λειτουργία του θυρεοειδούς, της καρδιάς, των λείων μυών γενικώς, των οστών και των δοντιών, στην παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων και στην προστασία του νευρικού συστήματος. Περισσότερα για την θεραπευτική της δράση, εδώ,rainTree.com και εδώ,medNutrition,διαιτολόγος Κούτσικας Κωνστ..


K
άποιοι συνδέουν την αγκινάρα και με την Μυθολογία μας. Νεαρά καλλίπυγος, νησιώτισσα, αρνήθηκε τον έρωτα του πανίσχυρου Δία, που την απήγαγε, την εγκατέστηκσε κοντά στον Όλυμπο και κατάφερε να δραπετεύσει. Η οργή του θεού τη μεταμόρφωσε σε ..άγριο μπουμπούκι! Ως εκ τούτου, είχε παλαιόθεν συνδεθεί με την αντίληψή της ως πανίσχυρου αφροδισιακού, ως στοιχείου βελτίωσης και ισχυροποίησης της σεξουαλικής επίδοσης! Η κατανάλωσή της από εγκύους, έφερνε λένε, τη γέννηση αρσενικού παιδιού!

Φαγητό των ..πλουσίων στην Αρχαία Ρώμη όπου μαγειρευόταν κάπως με μέλι, κύμινο και κρασί, σήμερα είναι ανοιξιάτικο φαγητό των πάντων, με κουκιά, με πατάτες και καρότα ala πολίτα, με αρνάκι, με αυγά ομελέτα τηγανητές, μουσακάς με κιμά, με ρύζι, κοκκινιστές με ελιές και μάραθα και άλλους τρόπους που μπορεί κανείς να σκεφθεί ή να συναντήσει στη Γιορτή της αγκινάρας, στη Μικρομάνη Μεσσηνίας. Περισσότερες συνταγές με αμερικάνικη νότα, θα βρούμε εδώ. Παραδοσιακή αγκινάρα αλα πολίτα εδώ και αγκινάρα αυγολέμονο!


Χαρισμένη σε όλους εσάς, Στου βοτανικού τα πέριξ, είτε Κάτω στα λεμονάδικα, η μουσικούλα του Χατζιδάκη, για να συνοδεύσει το ανάγνωσμα.

Ετικέτες

33 Comments:

Blogger Λαμπρούκος said...

κόντεψε να με πείσεις παρόλο που την απεχθάνομαι...

2:40 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Νομαρχούκο μου, όλα είναι μια ιδέα!

3:00 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger John boy said...

Ωραιότατες είναι οι άγριες αγγινάρες, αυτές με το αγγάθι, γίνονται πολύ νόστιμες με χοιρινό λεμονάτες ή και με αρακά με μπόλικο άνιθο. Βέβαια, κορυφαίες είναι και τηγανιτές με αυγά, σλούρπ, τις κάνουν στην Πελοπόννησο κι ιδιαίτερα στα μέρη καταγωγής μου...κι έχω πει να μην ξαναμιλήσω για παραδοσιακές συνταγές γιατί μου χαλάνε το ανυπέρβλητο ετσέτ image μου, αλλά τέλος πάντων είναι που μου αρέσουν οι αγγινάρες και κάνω μια μικρή παρασπονδία.
Μετά την Αρλέτα -μπρ- ο Χαζτηδάκις ήταν βάλσαμο!
Ave Katerina, οι Χατζηδακικοί σε χαιρετούν!

3:24 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

Μάλλον κάνω άσχημα που δεν τις περιλαμβάνω στη διατροφή μου. Συνήθειες βλέπεις...

3:43 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger aeipote said...

Εμένα ΔΕΝ μου αρέσουν οι αγγινάρες!
Αλλά, περιέργως, μου άρεσε η εγγραφή [βαρβαριστί: ποστ --> μπλιάχ!].

Καλό Απόγευμα!

7:49 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Ένας αγαπημένος τις λέει "σαμουράι". Είναι ηρωικές και πανοπλισμένες και με την αντίστοιχη γεύση!

(Κατερίνα με έστειλες στο σουπερ μαρκετ...)

8:16 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Citronella said...

Tις λατρεύω!
Καλή μας βδομάδα!

10:07 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλησπέρα σας, τά ήξερα τα γούστα περί αγκινάρας, για αυτό και ο παραπλανητικός ..τίτλος!
- Χατζηδάκιον armiriki συμφωνώ και επαυξάνω για όλες τις προτάσεις μαγειρέματος (Πότε είπαμε να σου στείλω τον συζυγάτο μου για ..εκπαίδευση;)
-dimitri Nikolsky, ξεκινά κανείς απο τις.. αλά πολίτα!
-aeipote..απλά ευχαριστώ. Τότε μαθαίναμε να καταγράφουμε τις σκέψεις μας και τελικά, "οι συλλαβές είναι λιγότερο φθαρμένες από τις νότες", που έγραφες.
-Στο σούπερ μάρκετ; Ελπίζω να είναι τρυφερές "κόρη". Η αλήθεια είναι Mirandolina μου, ότι οι φρέσκιες "φτουράνε", αλλά τα ίδια αποτελέσματα έχουν και οι κατεψυγμένες και οι καρδιές κονσέρβας.
-Καλή εβδομάδα, citronella! Άραγε αυτό το άνθος το περίεργο θα το περάσεις στο ανθολόγιό σου;

11:54 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger ηω-λιθικός said...

αγκινάρες ? μπλιαχ
ουδέν σχόλιον

12:04 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Έχω βγάλει κάλο στον δείκτη του δεξιού χεριού τις τελευταίες εβδομάδες από το καθάρισμα αγκινάρων. Τελικά, καλύτερα ήταν όταν ήμουν μικρή που τις απεχθανόμουν. Τώρα που με ενθουσιάζει η γεύση τους, πρέπει να τις καθαρίζω μόνη μου και να τα αποτελέσματα!
Οι κατεψυγμένες συχνά έχουν εξωτερικά σκληρά φύλλα και δυστυχώς μου κάνουν κάπως όταν τις μασάω, λες και τρώω σκοινί.

12:23 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger lemon said...

Κατερίνα, η μαμά μου λέει οτι όταν ήταν μικρή, τα παιδιά της γειτονιάς πηδούσαν το φράχτη σ ένα διπλανό κήπο που ήταν γεμάτος αγγινάρες και τις έκλεβαν, τις μαδούσαν ωμές (σαν μαργαρίτες) και έτρωγαν τη βάση απο κάθε φυλλαράκι, το σημείο που ενώνεται με τον μίσχο...
:))

1:58 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

-Ιolithikos υπάρχουν και χειρότερα..μπάμιες!
-Πλάκα δεν έχουν; Εγώ σκεφτόμουνα το μαύρισμα αλλά πλαστικό γάντι δεν φόρεσα Juanita μου!
- Αυτό κάνω και τώρα η ..ξεμωραμένη Lemon μου! Μασουλάω τη σάρκα στην άκρη του φύλλου που κόβω!

3:34 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Λύσιππος said...

Αχ αυτές οι καλλίπυγες, ομορφόθρονές νησιώτισσες!

Αγκινάρα φουντωτή!

9:33 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Ξενητεμένο μου πουλί -που λέει και το τραγούδι- τι κάνεις; Πως είσαι Λύσιππε;

12:40 μ.μ., Μαΐου 16, 2006  
Anonymous Lilly said...

Πάλι θα αναφερθώ στον Πάμπλο Νερούντα, επειδή μου το θύμισε προηγούμενο σχόλιο, της Μιραντολίνας (απέξω σαμουράι, πολεμιστές και απο μέσα τρυφερές) και επειδή υπάρχει η "ωδή στην ..Αγκινάρα"!

The artichoke
of delicate heart
erect
in its battle-dress, builds
its minimal cupola;
keeps
stark
in its scallop of
scales.
Around it,
demoniac vegetables
bristle their thicknesses,
devise
tendrils and belfries,
the bulb's agitations;
while under the subsoil
the carrot
sleeps sound in its
rusty mustaches.
Runner and filaments
bleach in the vineyards,
whereon rise the vines.
The sedulous cabbage
arranges its petticoats;
oregano
sweetens a world;
and the artichoke
dulcetly there in a gardenplot,
armed for a skirmish,
goes proud
in its pomegranate
burnishes.
Till, on a day,
each by the other,
the artichoke moves
to its dream
of a market place
in the big willow
hoppers:
a battle formation.
Most warlike
of defilades-
with men
in the market stalls,
white shirts
in the soup-greens,
artichoke field marshals,
close-order conclaves,
commands, detonations,
and voices,
a crashing of crate staves.

And
Maria
come
down
with her hamper
to
make trial
of an artichoke:
she reflects, she examines,
she candles them up to the light like an egg,
never flinching;
she bargains,
she tumbles her prize
in a market bag
among shoes and a
cabbage head,
a bottle
of vinegar; is back
in her kitchen.
The artichoke drowns in a pot.

So you have it:
a vegetable, armed,
a profession
(call it an artichoke)
whose end
is millennial.
We taste of that
sweetness,
dismembering scale after scale.
We eat of a halcyon paste:
it is green at the artichoke heart.

1:46 μ.μ., Μαΐου 16, 2006  
Anonymous kafetzis said...

Beware!!!!!
Do not eat unwashed fresh Leaves of artichokes. Sometimes farmers cut them the day after they spray them with very strong antiparasites.

5:45 μ.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

ΟΚ. Τις πλένουμε, βάζουμε λαδολέμονο και τις τρώμε σε στυλ καρπάτσιο, αφού τις αφήσουμε να
"ψηθούν" για λίγο στην μαρινάδα τους, προσθέτοντας από πάνω φλούδες παρμεζάνας.

2:43 π.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger drskafidas said...

εγω τις δοκιμασα π[ροσφατα σουφλε και με τρελαναν!!

11:51 π.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger Storyteller said...

Οι αγκινάρες μου αρέσουν μόνο ωμές με λεμόνι και αλάτι...μιλαμε τρελλαίνομαι...μαγειρεμένες τις σιχαίνομαι... η γιαγιά μου τις έκανε με κουκιά, αρνακι, πατάτες και καρότα σε αυγολέμονο...μπόμπα φαι...εγώ όσες αγκιναρες μου αναλογούσαν τις έτρωγτα ωμες και τα υπόλοιπα μαγειρεμένα...χε χε...θυμάμαι όμως οταν καθάριζε η γιαγια τις αγκινάρες ήταν ολοκληρη ιεροτελεστία...μου καθαριζε τ κοτσανια και τα έτρωγα και μου έδινα και δακγωνα το κάτω μέρος απο τα φύλλα έτσι όπως τα έβγαζε...το στόμα στιφιαζε και το στόμα μου γινόταν όλο μαύρο αλλά το φχαριστιόμουν...
Τώρα η γιαγιά δεν υπάρχει πια... σπάνια μαγειρεύουμε αγγινάρες αλλα αγοράζω που και που και τις τρώω ωμές...έτσι να θυμάμαι εκείνο το γλυκό στίφιασμα στο στόμα...
αχ τι μου θύμισες γαμώτο!!!

2:55 μ.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger peftasteri said...

κατά ένα περίεργο τρόπο, οι γευστικοί μου κάλυκες αποφάσισαν πως οι αγγινάρες είναι άγευστες (!)

κατά δεύτερο περίεργο τρόπο, η καλή μου πεθερά τις τρώει ωμές (!!)

κατά τρίτο περίεργο τρόπο, ένα ανάγνωσμα σαν το δικό σου με κάνει να τις λιγουρεύομαι (!!!)

άραγε, θα τα καταφέρω;

3:15 μ.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger An-Lu said...

μμμμμμμ! μου έδωσες ιδέες! Φωτή ολόγκληρη αγγιναρούλα στο φούρνο με λαδάκι και χοντρό αλάτι.....μμμμμ!

4:11 μ.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλησπέρα αγαπητοί μου. Πήρα μία ή μάλλον δυο βαθιές ανάσες σήμερα, γιατί με είχαν ζώσει διάφορα..
Τόσο, που λέω να συγκεντρώσω τα αστεία απο τα εμαίηλ μου και να τα κάνω πόστ!

-lilly μεγάλο το ποίημα παιδί μου! Σε ευχαριστώ! Πραγματικά, ο τρυφερός σαμουράϊ!
-Έχεις δίκιο kafetzi, αν σκεφθεί το πάθημα των καταναλωτών που αγόρασαν χόρτα απο το s/m και πήγαν στην εντατική των Νοσοκομείων χθές. Ασυνείδητοι υπάρχουν πάντα.
-Μμμ juanita, έκανες την παραλλαγή! Εύγε!
-drScafidas, μας εξάπτεις την περιέργεια για τη συνταγή. Θα το δοκιμάσω. (Τι τυρί άραγε;)
-Τα κοτσάνια, storyteller; Τότε πρέπει να ήταν φρεσκοκομμένες. Τι ωραία που γνώρισες γιαγιά.
(Καμμιά φορά, "ζηλεύω" τα παιδιά μου γιατί γνώρισαν και τις δυο τους γιαγιάδες. Γιατί αγαπήθηκαν και αγάπησαν -δεν περιφρόνησαν- τους ανθρώπους που γέρασαν και που παρακολούθησαν τα σημάδια της ακμής και παρακμής..)
-Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά peftasteri μου, ακόμα και για τις αγκινάρες! ;)
(Εδώ καλή λες την.. πεθερά σου και στην αγκινάρα θα σταθούμε;) ;)
-Λοιπόν αγαπητή Αn-Lu, το πασχαλινό ψητό στη Σπάρτη, έχει ανάμεσα στις πατάτες αγκινάρες και χούφτες τη φρέσκια ρίγανη. Όνειρο ομολογώ.

Η Αναστασία, μου στέλνει στο email τη διεύθυνση εδώ για περισσότερες πληροφορίες και συνταγές στα ελληνικά. Την ευχαριστώ.

10:49 μ.μ., Μαΐου 17, 2006  
Blogger nanakos said...

Mpika na pw mia kalimera, na dw ti kaneis ki epesa panw stin agkinara! Opou kai na gyrisw kakotopies! Se perikalw avrio na grapseis gia ta tortelinia gia na epanorthwseis!

2:45 μ.μ., Μαΐου 18, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Έλα βρε Νανάκο μου τώρα, ποιός σου είπε ότι ξέρω να..μαγειρεύω; :))

Γι αυτό, από έναν συνομίληκό σου μάγειρα, εδώ:

(Καλημέρα είπαμε, δεν είπαμε!)

4:59 μ.μ., Μαΐου 18, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Άστα αυτά Κατερινιώ! Και τις 3 χάριτες με τί τις μεγάλωσες; Με delivery; Πας να γλυτώσεις την πρόσκληση κοπελλιά; ΧΑΧΑ!
(Όλα καλά, αυτό έχει μόνο σημασία, βαθειές ανάσες, τις δικαιούσαι!)

7:52 μ.μ., Μαΐου 18, 2006  
Blogger Marina said...

΄Σήμερα το μεσημέρι φάγαμε αγκινάρες με κριθαράκι..και τώρα βλέπω το υπέροχο άρθρο σου...

Τηλεπάθεια

9:14 μ.μ., Μαΐου 18, 2006  
Blogger ηω-λιθικός said...

aκόμα στις αγκινάρες είμαστε ? λολ
Πότε θα βάλεις άλλο ποστ ? έρχομai συνέχεια και΄βλέπω όλο το ίδιο...

9:36 μ.μ., Μαΐου 18, 2006  
Blogger Epicuros said...

Είχα βάλει στο βλογ μου μιά φωτο ανθισμένης αγκινάρας με ένα έντομο να ρουφά χυμούς... Αναζήτησέ την ανα σ' ενδιαφέρει. Πολύ καλή η δική σου. Με έβαλες στον πειρασμό να μαγειρέψω αγκινάρες σήμερα! Το κακό είναι ότι δεν ξέρω να τις καθαρίζω και μένουν τα σκληρά φύλλα...

8:18 π.μ., Μαΐου 19, 2006  
Blogger nicola beerman said...

Για τα λαχανα εχω να πω οτι μετα τις δηλητηριασεις πρεπει να προσεχουμε!

Για τις αγκιναρες θα λεγα οτι και σημερα ειναι φαγητο των πλουσιων...με την τιμη που εχουν...

12:33 μ.μ., Μαΐου 19, 2006  
Blogger street spirit said...

άλλες φορές μου αρέσουν πολύ άλλες πάλι όχι, βέβαια ένα μειονέκτημα είναι ότι τις τρώω μόνο με έναν τρόπο μαγειρέματος, λεμονάτες με αρακά, μάλλον θα δοκιμάσω και άλλους τρόπους ;)

1:55 μ.μ., Μαΐου 19, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλημέρα φίλοι συμπορευόμενοι!
Πιέννες οι αγκινάρες λοιπόν, ποιός θα το πίστευε!

-Juanita μου βαθειές και αναζωογονητικές. (Τελικά δεν πρέπει κανείς να προτρέχει αλλά στα θέματα αυτά..)
-Κριθαράκι; Δηλαδή Marina μου η αγκινάρα αντί για κρέας; Να οι παραλλαγές!
-Iolithike μου, για κάποιους λόγους δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Τα θέματα έφτιαχναν post στο μυαλό μου και καταντούσαν ..ποστίς! Θα ήθελα να΄είχα την εφεύρεση που μιλάς και γράφεται μόνο του το κείμενο!
-αγαπητέ μου Επίκουρε, την έχω δει την εξαίσια φωτογραφία! Α, είναι εύκολο αν μετά το ξεφύλλισμα, με το μαχαιράκι, καθαρίσεις και τα σκληρά, επιφανειακά βέβαια, προς το κοτσάνι.
-Νικόλα έξυπνο! Αν και στη γειτονιά μου είχε αράξει αγροτικό που έδινε 20 αγκινάρες για 5 ευρώ.
-Ψητές να δοκιμάσεις με πατάτες και καρόττα. Τηγανιτές επίσης street spirit μου. (Στις λεμονάτες με τον αρακά, προσθέτω μαρούλι και άφθονο άνηθο)

2:29 μ.μ., Μαΐου 19, 2006  
Blogger alombar42 said...

Φύλλα αγκινάρας στα κάρβουνα - δαγκώνεις και "ρουφάς" το χυμό, αφήνοντας το περίβλημα. Εξαίρετος μεζές :)

5:02 π.μ., Μαΐου 20, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

7:07 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.