Δευτέρα, Ιανουαρίου 29, 2007

Εμείς το σύμπαν, ή εμείς το τίποτα


Léon Bloy:«Το να πούμε σε ένα πρόσωπο "σε αγαπώ" ισοδυναμεί με το να του λέμε "ποτέ δεν θα πεθάνεις"».

Τι είναι ο άνθρωπος μέσα στο σύμπαν; Μια μικρή κοκκίδα, μια γραμμή.. Σαν τη φιγούρα στη φωτογραφία του Iliovasilemata από την σελίδα του Καιρού.
Πόση υπερηφάνεια, πόση αμετροέπεια να θεωρεί τον εαυτό του κατακτητή και εξουσιαστή..

Δυο ωραία μάλλον τρία ωραία κείμενα διάβασα σήμερα και σας συστήνω τα blog, το "Παρένθεση", από το
nightwishper, από όπου μπορείτε να δανειστείτε το μουσικό άκουσμα Paris Texas, το "Τώρα νυφούλα μου.." από το magica is cooking και το "Αντίο Γιώργο", από τα oneiromageiremata.
Μιλούν και τα τρία για την απώλεια, φυσική ή συναισθηματική, οπωσδήποτε ανθρώπινη. Ωριμάζει ο άνθρωπος νομίζω, μόλις μάθει να διαχειρίζεται τους χωρισμούς και τις προσωρινές ή οριστικές απώλειες.. Διαβάζω από το κείμενο του Αντωνίου Μπλουμ, Μητροπολίτη Σουρόζ

Ένα από τα άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόσωπο εκείνο που πενθεί, είναι η εμπειρία της μοναξιάς, το γεγονός ότι το μόνο πρόσωπο που κατά καιρούς τον ενδιέφερε, το πρόσωπο εκείνο που γέμιζε όλο το χώρο και το χρόνο και όλη την καρδιά του τον άφησε. Κι αν ακόμη το πρόσωπο που μας άφησε δεν μας είχε δώσει όλη του την καρδιά, αφήνει ωστόσο πίσω του ένα τεράστιο κενό. Όσο το πρόσωπο είναι άρρωστο προσφέρουμε πολύ περισσότερο χρόνο στη σκέψη. Οι δραστηριότητές μας συγκεντρώνονται και κατευθύνονται προς αυτό. Όταν το πρόσωπο πεθάνει, πολύ συχνά αυτοί που μένουν πίσω αισθάνονται ότι η δραστηριότητά τους είναι πλέον άσκοπη, δεν έχουν τουλάχιστον κάποιον άμεσο σκοπό, κέντρο και κατεύθυνση. Μια ζωή, όσο οδυνηρή και αγωνιώδης κι αν ήταν, έτρεχε σαν το ποτάμι. Τώρα όμως καταντάει ένας βάλτος.

Μοναξιά επίσης σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο με το οποίο να μπορεί κάποιος να μιλήσει ή να το ακούσει, ή να το προσέξει, που να ανταποκρίνεται και να αντιδρά, και στο οποίο αυτός να αντιδρά και να ανταποκρίνεται. Το πρόσωπο που μας αφήνει είναι πολύ συχνά το πρόσωπο εκείνο που, στα δικά μας μάτια, μας έδινε την έσχατη αξία: το πρόσωπο εκείνο για το οποίο αξίζαμε, το πρόσωπο εκείνο που διεκδικούσε την ύπαρξη και τη σημασία μας.


Υπέρβαση λοιπόν χρειάζεται, πρέπει να ξεπεράσει κανείς το Φόβο του, για τη ζωή και τη μοναξιά, τον Εγωϊσμό του, γιατί τι είναι μια "κουκίδα" στο σύμπαν και στο χρόνο και την Ανάγκη του, να αγαπά και να ανταγαπάται.-

Ακούμε Τribalista_Um um.

16 Comments:

Anonymous patsiouri said...

Και για πόσα μετανιώνουμε όταν ο αγαπημένος άνθρωπος έχει φύγει για πάντα..
Ευτυχώς ανήκω στην κατηγορία του ανθρώπου-συγγνώμη, άν νιώσω πως έπρεπε να τη ζητήσω και δέν το έκανα δέ μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια...
Ευτυχώς...

8:42 μ.μ., Ιανουαρίου 29, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

«Το να πούμε σε ένα πρόσωπο "σε αγαπώ" ισοδυναμεί με το να του λέμε "ποτέ δεν θα πεθάνεις"».

Ακόμα και τότε όμως,όταν φύγει -προσωρινά ή οριστικά- κουβαλάς μέσα σου ,σε ένα πολύ ξεχωριστό μέρος την αύρα του.

Εκεί ακριβώς αισθάνομαι εγώ οτι αναφέρεται το "ποτέ δέν θα πεθάνεις".

Ας παρακαλάμε να μήν υπάρχουν υπόλοιπα με τους ανθρώπους που φεύγουν,και να έχει ολοκληρωθεί ο ,φαινομενικός, κύκλος των πραγμάτων.
Τουλάχιστον είναι μιά παρηγοριά και αυτό.

Εξάλου ποτέ δέν ξεπερνάς μία απώλεια(ειδικά άν είναι "φυσική" και "οριστική").
Απλά καταφέρνεις να την διαχειριστείς.
Όσο πιό καλά μπορείς.

Υ.Γ.1 ..ευχαριστίες για την αναφορά.
Με συγκινεί...

Υ.Γ.2 Οι αρχαίοι έλληνες βάσισαν τον πολιτισμό τους άραγε πάνω στην συμφιλίωσή τους με τον θάνατο?
Έλα ντέ...

11:58 μ.μ., Ιανουαρίου 29, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

Καλημέρα

Αυτή είναι η αλήθεια
φοβόμαστε την Ζωή
για σκέψου φοβόμαστε που ζούμε
φοβόμαστε τον θάντο
που κάθε στιγμή είναι δίπλα μας

Καλό πρωινό

9:25 π.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλημέρα σας! Μουσική του δρόμου κάτω από τα παράθυρά μου, τα χάλκινα λές;

- Αγαπητή Patsiouri, δεν ξεφεύγει κανείς από τις "ενοχές" σαν χάσει αγαπημένο πρόσωπο, υπαρκτές ή ανύπαρκτες. Σκέψου π.χ. τα παιδιά των χωρισμένων γονιών, νομίζουν ότι εκείνα φταίνε που έφυγε ο μπαμπάς ή η μαμά.. Ο πόνος περνάει στην αυτοτιμωρία και την αυτομεμψία..
- Αυτονόητο nightwhisper, νομίζω ότι έτσι όλοι καταλαβαίνουμε τον Μπλουά.
Σε βεβαιώνω ότι έτσι είναι δεν το ξεπερνάς ποτέ τελείως, κρίνοντας προσωπικά, τον θάνατο αγαπημένου προσώπου, τον χωρισμό ίσως.
-Αγαπητέ μου sailor έτσι μας κατάντησε η αφύσικη ζωή στην πόλη, φοβικούς!

Ας αντισταθούμε λοιπόν στον αρχέγονο φόβο, για να κερδίσουμε την ειρήνη του μυαλού και της ψυχής μας.

11:24 π.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

Κατερίνα, σ' ευχαριστώ για την αναφορά....

12:04 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

το θέμα όμως είναι να αντιμετωπίζουμε ότι φοβόμαστε όσο δύσκολο και αν είναι γιατί όπως λες κατερίνα τι είμαστε μια κουκκίδα στο σύμπαν

12:52 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

-Αγαπητά oneiromageiremata, να είστε καλά! Εγώ ευχαριστώ γιατί γίνατε εσείς και οι άλλοι bloggers αιτία να σκεφθώ, να φιλοσοφήσω δηλαδή! :)

-Αγαπητό μου street spirit αυτό ακριβώς εννοώ, όταν λέω να αντισταθούμε στον "αρχέγονο φόβο".

(Σκέφτηκα στην αρχή να "δανειστώ" από τα δικά σου -υπέροχα- ηλιοβασιλέμματα, αλλά η "κουκκίδα", η αδιαόρατη φιγούρα έκανε τη διαφορά!)

1:30 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

Σοφά λόγια όπως μας έχεις συνηθίσει, Κατερίνα μου.. με αυτά και με αυτά θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχα διαβάσει αρκετό καιρό πριν, το "κορίτσι με τα πορτοκάλια".
Φιλιά!

3:31 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

Στο δικό του σύμπαν είναι ο καθένας μας το κέντρο...
Στο Σύμπαν ολόκληρο είναι μια κουκκίδα...
Κάπου ενδιάμεσα ψάχνουμε να βρούμε την ισορροπία μας...

6:56 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

-citronella μου πολύ ενδιαφέρον, το λινκ, δεν είχα υπόψη το βιβλίο.
(Σ'ευχαριστώ η..σοφιζομένη!) ;)

-Τάσο ν.Κ. ακριβώς αυτό, το έδωσα άλλωστε και στον τίτλο , εμείς ένα ολόκληρο σύμπαν αλλά και εμείς ένα τίποτα...

7:36 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Anonymous Ανώνυμος said...

Χωρίς να έχω διαβάσει κάτι σχετικό με τα γραπτά του Μπλουμ, από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι όταν "έφυγε" η μητέρα μου, μετά από μακρόχρονη ασθένεια που κόντεψε να διαλύσει και τους υπόλοιπους της οικογένειας, για πρώτη φορά στη ζωή μου έχασα 10 κιλά χωρίς δίαιτα (τα οποία είχα πάρει τα χρόνια που κράτησε η ασθένειά της) και έμαθα μία ξένη γλώσσα μέσα σε ένα μόλις χρόνο, καταφέρνοντας να πάρω και το ανώτατο πτυχίο της. Μπήκαν οι στόχοι σαν από μόνοι τους και λειτούργησαν θαυμάσια!

8:52 μ.μ., Ιανουαρίου 30, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Έχασα και εγώ κάπως έτσι τη μητέρα μου και ξέρω γιατί ακριβώς μιλάς. Μόνο που εγώ ήμουν ηλικιακά μεγαλύτερη και το πένθος που έπρεπε να βιώσω ήταν άνισο, εκείνο του "παιδιού" που ορφανεύει...

1:42 π.μ., Ιανουαρίου 31, 2007  
Blogger ellinida said...

"Υπέρβαση λοιπόν χρειάζεται, πρέπει να ξεπεράσει κανείς το Φόβο του, για τη ζωή και τη μοναξιά, τον Εγωϊσμό του"

++++++

7:37 π.μ., Ιανουαρίου 31, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Nα και το αρνητικό του, σας έκανε ανώνυμους όλους εσάς τους επώνυμους..

Αγαπητή μου ellinida, έτσι νομίζω ότι γίνεται με όλα τα σπουδαία πράγματα στη ζωή μας, μια υπέρβαση και εδώ το υπερβατικό, η μυστήρια βοήθεια, η πνευματική, έχει τη θέση του..

10:44 π.μ., Ιανουαρίου 31, 2007  
Blogger Juanita La Quejica said...

O παλιοblogger έκανε ανώνυμους ακόμα και όσους έχουμε ήδη βάλει το καινούργιο φορεματάκι του! Καλά, δε θα σκάσουμε κιόλας, εσύ μας θυμάσαι και αυτό είναι που μετράει!

7:01 μ.μ., Ιανουαρίου 31, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Ασφαλώς γλυκειά μου, άλλωστε δεν θα .. εκδώσω και βιβλίο για να μου λείψει η άδειά σας! ;)

8:02 μ.μ., Ιανουαρίου 31, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.