Φθινόπωρο

Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της
πέτρας και του αιθέρος,
Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.
Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,
...... ..... ...... (Λακωνικόν-Ελύτης)




Φ ωνή καμμιά, ο ήχος της θάλασσας απών
Θ ίνες των καιρών αφημένες στα στοιχεία της φύσης
Ι ριδισμοί ήσυχων νερών, μετά την τρικυμία
Ν όστος, για το καλοκαίρι που προσπέρασε.
Ο στρακα άδεια φυλακίζουν παλιά τραγούδια
Π εσμένο δενδρί, ταξιδεμένο κούτσουρο, απαγκιάζει στ ακρογιάλι
Ω ριμη ώρα, ταξίδια εμποδισμένα, κατακάθι λύπης,
Ρ ιπές αέρα παγώνουν το διάβα μας,
Ο νειρική η παραλία, "χάρτινη η ακρογιαλιά" , εικόνα άληστης μνήμης..






Σημ. Η εξαγορά της YouTube από την Google, ίσως είναι η αιτία του προσωρινού προβλήματος του σέρβερ τους. Έτσι, αφού δεν έχει video, θα μοιραστώ το δωράκι της Juanita , το ντουέττο Dalida/Alain Delon και τα λόγια, μαζί σας.

Προσανατολισμοί

"Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες
Μαβιές
Κόκκινες
Κίτρινες

Τ’ ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο
Τα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο
Τα μάτια της σιωπή." (Ελύτης-Προσανατολισμοί)


Η ποίηση γεφυρώνει την έννοια του χώρου και του χρόνου, της παρουσίας και της απουσίας.
Σαββατοκύριακο ενόψει. Ας αφεθούμε στα τραγούδια του Λόγου και τα ταξίδια του μυαλού και του χάρτη μας. Έτσι Λακωνικόν και ύστερον:


O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη
μου επέστρεψε στον ήλιο.

Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της
πέτρας και του αιθέρος,

Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.

Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,

Xειμώνα ελάχιστε,

H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι
κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου. (Ελύτης- Λακωνικόν)



Υστερώτερον: Εδώ και εδώ.