Τρίτη, Ιουνίου 06, 2006

Τα άνθη του κακού* και οι λίθοι του αναθέματος




Στέκομαι με περίσκεψη στην εξέλιξη της ιστορίας του παιδιού της Βέροιας και την παράλληλη των παιδιών της ίδιας πόλης που φύτρωσαν σαν τα λουλούδια της πέτρας.
Συνήθως τα λουλούδια της πέτρας και των βράχων, έχουν αγκάθια για να φυλάγονται και να αμύνονται, τραχιά φύλλα, για να αντιστέκονται στην ξηρασία και στους αέρηδες και όταν ανθίσουν κάνουν ένα άνθος σπάνιας ομορφιάς.

Στην ιστορία αυτή δεν μπορώ παρά, σαν μάνα, να λυπηθώ για τον ωραίο -σε χαρίσματα- αναίτιο Αλέξανδρο/ Alex , ένα λουλούδι που μεγάλωνε με σωστή φροντίδα, σαν σε θερμοκήπιο, γιατί ίσως ταλαιπωρήθηκε σε μεταφυτεύσεις και ρίζωμα. Αλλά και για ΟΛΑ τα άλλα -άτυχα- υπαίτια ως φαίνεται, παιδιά. Τα παιδιά που ατύχησαν στη μεταφύτευσή τους, τα παιδιά που σαν τον σπόρο της παραβολής, φύτρωσαν στο βράχο, με περιορισμένη και δεδομένη την ικμάδα τους.

Σαν μάνα πάντοτε, δεν μπορώ παρά να λυπηθώ για την κατάντια μας σαν λαού, εν έτει τεχνοκρατικώ 2006, στο θεσμό της οικογένειας, στον ιστό της κοινωνίας, στο θεσμό του σκολειού και της μάθησης... Η αιτία της ενδοσκόπησης δεν είναι μόνο τα συμβάντα της Βέροιας, είναι πλήθος ερεθισμάτων που με κυκλώνουν καιρό. Ρητορικά και αναπάντητα τα ερωτήματά μου θαρρώ:

Ποιοι γονείς μεγάλωσαν και άφησαν στην τύχη τους τα νεαρά αυτά αγόρια και πλήθος άλλων παρόμοιων παιδιών, που μεγάλωναν σαν οικόσιτα ζώα, χωρίς αγωγή, χωρίς έλεγχο, χωρίς ηθικές αναστολές, χωρίς πρότυπα;
Ποιοι γονείς παντρεύονται, γεννούν και ανεύθυνα χωρίζουν πετώντας στο δρόμο τους δικούς τους, σαν τα γατάκια στο άχτιστο οικόπεδο;
Ποια μάνα μεγάλωσε το παιδί** που ανεξέλεγκτο, καθώς δεν ξέρει να διαχειριστεί θυμό και απόρριψη, σκότωσε δίχως πραγματική αφορμή, την κοπέλα στην τουαλέτα κέντρου στην Κόρινθο;
Ποιος γονιός ανέθρεψε ένα κτητικό, όσο και εγωιστή νέο που σκοτώνει την άλλη ωραία κοπέλα στη Βέροια που τον απέρριψε ερωτικά;

Ποιος γονιός ευθύνεται για την ψυχοπαθολογική περίπτωση των παιδεραστών που εκμεταλλεύονται την ανωνυμία του διαδικτύου και την ευπιστία των παιδιών ώστε είτε να τα βιάζουν όπως στην περίπτωση της 17χρονης ή να τα εκθέτουν και να τα εμπορεύονται φωτογραφικά;

Ποιος είναι ο γονιός που ανέθρεψε χωρίς περίσκεψη παιδιά, που δεν σέβονται τον ίδιο, (ξεκινώντας απλά με την κατάργηση της προσαγόρευσης μαμά/μπαμπά και την αντικατάστασή της με το μικρό όνομα, χάριν της κατάργησης της αυθεντίας), τη φύση, το περιβάλλον, την ιδιαιτερότητα και τα δικαιώματα των άλλων; Αυτονόητα κάποτε και ασκούμενα ακόμα και από τους αγράμματους και ασπούδαχτους γονείς άλλων εποχών. Τους γονείς που τους ένοιαζε να βγαίνουν "καλά παιδιά" στην κοινωνία.

Ποιός δάσκαλος ξέχασε την αποστολή του, που είναι σπουδαιότερη και από αυτή του γονιού; Ας μην ξεχνάμε ότι στα παιδαγωγικά είναι θέσφατο, ότι κακό οικογενειακό περιβάλλον γιατρεύεται από το σωστό σχολικό, ενώ κανένα σωστό οικογενειακό περιβάλλον δεν αντισταθμίζει τη ζημιά κακού σχολικού.

Ποιός πολιτικοποιημένος νους ετοίμασε παιδιά της ήσσονος προσπάθειας, παιδιά -που με τόσες καταλήψεις και αμφισβητήσεις της αυθεντίας του δάσκαλου- έμειναν γενιές αγράμματα; Παιδιά που με τη σειρά τους, έγιναν αγράμματοι πτυχιούχοι ή συνηθισμένα στη λίγη πνευματική προσπάθεια και στα γρήγορα χρήματα, παιδιά που ηρωοποιούν τραγουδιστές και ποδοσφαιριστές, ακόμα και κακοποιούς;

Ποιός πολιτικοποιημένος νους πέρασε τον ωχαδερφισμό, διορίζοντας ανάξιους και αστοιχείωτους υπαλλήλους στο δημόσιο και στα σχολειά; Ποιος πολιτικοποιημένος νους, ενθάρρυνε τη διαφθορά και την επί χρήμασι εξυπηρέτηση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και κρατικής προσφοράς; Ποιός απεμπόλισε την ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης, ώστε να παρασύρεται στα εύκολα και ο κοινός λαός;

Πως σαν άνθρωποι στερέψαμε τις πηγές των ηθικών ενδοιασμών και αξιών μας και έχουμε το ακαταλόγιστο μόνο για τις πράξεις μας; Πόσο άνανδροι θα σταθούμε ακόμα;

Θυμάμαι πρόσφατα, τον ανεύθυνο που έχοντας ελευθεριάζουσα ερωτική ζωή, έδωσε αίμα σε ανύποπτους ανθρώπους, ανεύθυνα ανύποπτος και αυτός ότι μπορεί να είναι φορέας aids.
Σκέφτομαι ότι ακόμα και τη δουλειά που πληρωνόμαστε για να κάνουμε την κάνουμε λειψά, επιπόλαια έως ανεύθυνα.
Έτσι, θυμάμαι επίσης εδώ τους "επιπόλαιους" αστυνομικούς της Μυτιλήνης που δέσμευσαν την ζωή ενός αθώου νέου παιδιού, που βιάστηκαν να το χαρακτηρίσουν, να το κατηγορήσουν και να το προφυλακίσουν για βιαστή...

Ή την υπάλληλο εφορίας που αρχειοθετεί επειδή βαριέται, λάθος στοιχεία του φακέλου σου και σε υποβάλλει στου λιναριού τα πάθη, αναίτια...

Ή τη νοσηλεύτρια που δεν χρησιμοποίησε χρονόμετρο ή ξεχάστηκε επειδή κουβέντιαζε και κάπνιζε παρατείνοντας το διάλλειμά της και ήταν λάθος κάποιες σπουδαίες ιατρικές εξετάσεις που επώδυνα και με οικονομική επιβάρυνση χρειάστηκε να τις επαναλάβεις...

Ή το γιατρό που χορηγεί άσκεφτα για τις επιπτώσεις, επικίνδυνο ή καταργημένο αλλού φάρμακο, αλλά δεν αρνείται, ίσα ίσα επιζητεί το φακελλάκι..

Ή την υπάλληλο της ΕΥΔΑΠ, που καλύπτεται πίσω από τον κρατικό της μανδύα και σε χαρατσώνει, ανεύθυνα, άπονα, ανερυθρίαστα. Eνόσω δε της αποδεικνύεις ότι η διαρροή που καλείσαι να πληρώσεις, είτε προκλήθηκε επειδή οι διαπιστευμένοι υπάλληλοι δεν ήρθαν να μετρήσουν ή δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, είτε είναι τόσο μεγάλη ώστε να γεμίσει πισίνα αθλητικών διαστάσεων, οπότε για να περάσει απαρατήρητη πρέπει να είναι λάθος ο μετρητής τους, ..
Ή τον υπάλληλο που ενώ "φίλησε κατουρημένες ποδιές" για να βρεί τη δουλίτσα του, σε ταλαιπωρεί ας πούμε για μια βεβαίωση, για ένα πιστοποιητικό, που μπορεί να στο δώσει επιτόπου, για να αιστανθεί για λίγο σπουδαίος, μεθυσμένος από εξουσία...
Ή τον άγνωστο περαστικό που σε περιγελά στο δρόμο, ακόμα χειρότερα ενθαρρύνοντας τα παιδιά του να κάνουν το ίδιο, επειδή είσαι διαφορετικός, επειδή δεν θέλεις να γίνεις σαν αυτόν και να του απαντήσεις...
Ή τον έμπορο που θα σου πασσάρει σκάρτο εμπόρευμα, ανενδοίαστα χωρίς σκέψη για τις συνέπειες στην υγεία σου..

Αισθάνομαι ώρες-ώρες σαν να αρμενίζουμε ξυλάρμενοι, χωρίς πυξίδα, πανιά και κατάρτια. Δεν γνωρίζω αν μπορεί να γίνει κάτι σε κοινωνικό επίπεδο και μαζικής ενέργειας. Νομίζω όμως ότι μπορεί να γίνουν πολλά, αν αλλάξουμε σαν μονάδες, αν αλλάξουμε σαν Μανάδες, αν θυμηθούμε στέρεα πρότυπα ίσως εκείνα της γενιάς του ΄60..

Ας ξυπνήσουμε οι γυναίκες, για να μην κλάψουμε σαν μανάδες...

Φυτούση και Xατζηδάκις, τι άλλο, Φέρτε μου ένα μαντολίνο..
ΦΕΡΤΕ...ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ!



*Δανεισμένα στον τίτλο, Tα άνθη του κακού, από το ομώνυμο ποίημα του Μπωντλαίρ.

**Παραπέμπω στα αρχικά μου αρθράκια του Οκτωβρίου και επειδή δεν μπορώ να κάνω link-αναζητήσατε τον blogger- το παραθέτω αυτούσιο:

Εάν λαλώ όλες τις γλώσσες του κόσμου, αλλά Αγάπη δεν έχω...

Σ υγκλονιστική η είδηση της αποτρόπαιης δολοφονίας της νεαρής κοπέλλας στην Κόρινθο, Μοιραία συνάντηση, κακό συναπάντημα, οδυνηρή κατάληξη.
Μητέρα τριών κοριτσιών, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι τους γονείς της, την ίδια, αλλά και τους γονείς του θύτη, ακόμα και τον ίδιο.
Πως μπορεί να βγεί τέτοιο μίσος για ένα πλάσμα, οποιοδήποτε πλάσμα, πως μπορεί να ασκήθηκε τέτοια βία, τηλεοπτικής ίσως επιρροής, μετά από συναίσθημα ερωτικής επιθυμίας; Διάβαζα σε σχετικό άρθρο του ψυχαναλυτή Darian Leader “Feeling the pull of desire»

«What law does lust obey?
How could sexual desire overturn the most basic rules of respect and etiquette?
We tend to see lust as dangerous. It is a corrosive force, blind in its insistence and destructive in its power. .. But can we ever live without it? Lust is another name for libido, the way we form passionate attachment. Even when we are drunk, we don’t lust after just anyone.»

Αλλά στον καιρό της μάνας μου, η επιθυμία θα γινόταν κόρτε και καντάδα και στον καιρό το δικό μου, στενό μαρκάρισμα, βλέμματα και ..αφιερώσεις από ραδιοφώνου ή τηλεφώνου


Τι οδήγησε το νεαρό στο delirio βίας; Τι τον έκανε να ξεπεράσει τη διαχωριστική γραμμή; Μήπως, η τηλεοπτική εμμονή στα σκουπίδια βίας της άθλιας τηλεβιομηχανίας; Η αγωγή του; Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας σήμερα;
Το υπερτροφικό «εγώ», που δεν αφήνει χώρο στο «εσύ»; Η έλλειψη Αγάπης, μια και πάψαμε να εκπαιδευόμαστε σ’ Αυτήν.
Αντιγράφω από το Γεώργιο Χοιροβοσκό:
«Ο Λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός. Εάν λοιπόν το μάτι σου θα είναι απλό όλο σου το σώμα θα είναι φωτεινό. Εάν το μάτι σου θα είναι πονηρό όλο σου το σώμα θα είναι σκοτεινό. Εάν λοιπόν το φώς που υπάρχει μέσα σου είναι σκοτεινό, το σκoτάδι πόσο θα είναι;»

Μητέρες, οι καιροί ου μενετοί…. Αγαπήστε τα παιδιά σας, με τη διάνοια και την ψυχή σας, για να αγαπήσουνε και αυτά τον κόσμο.-

Σημ. οπωσδήποτε η διάκριση καθορίζει ώστε το «αγαπήστε» να μη σημαίνει «κακομάθετε», «υποχωρείστε», «μανιπουλάρετε»


27 Comments:

Blogger tassoula said...

Σαν μάνα κι εγώ δεν μπορώ να μην νιώθω οργή για τους γονείς των 5 παιδιών που συνεχίζουν να κανουν κακό στα παιδια τους κ να ''σκοτώνουν'' την μητέρα του Αλεξ. Γιατι πρέπει να πώ σε 4 χρόνια (που με μαθηματική ακρίβεια θα είναι χειρότερα τα πράγματα) στον γίο μου να είναι αμιληκτος?
Αυτές τις μέρες μάτωσε η ψυχή μου.
Πώς μπορεί μια μάνα να παρατάει τα παιδιά της στο έλεος τους?
Πως μπορεί ένας πατέρας να βιάζει τα παιδιά του?
Πώς μπορεί μια μάνα να βασανίζει τα παιδιά της?

7:03 μ.μ., Ιουνίου 06, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Εγώ Τασσούλα μεγάλωσα τις κόρες μου με αρχές και ευαισθησίες και τις έμαθα να πατάνε γερά τα πόδια τους στην εποχή και την πραγματικότητα και να αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Η μητρότητα -αλήθεια είναι- σε αυτή τη φάση του μωρού σου, σε κάνει ευάλωτη και πιο ευαίσθητη.Δεν είναι τέρατα όλοι οι άνθρωποι, παιδί μου.
Έχε εμπιστοσύνη σε σένα, στον άνδρα σου και το παιδάκι. Μεγάλωσέ το με αγάπη και χαρά και να το ακούς, ακόμα και αν σου φαίνεται απίθανο αυτό που σου λέει και χωρίς να φαίνεται-για να μη μάθει να το εκμεταλλεύεται-, να το ερευνάς.
Να μην καταρρακώνεις την αυθεντία των δασκάλων, καθηγητών παιδαγωγών μπροστά του, αλλά να το υπερασπίζεσαι μπροστά τους με σθένος, όταν θα έλθει η ώρα.

7:53 μ.μ., Ιουνίου 06, 2006  
Blogger aeipote said...

Ενδιαφέρουσα, σεβαστή προσέγγιση. Μήπως όμως είναι καιρός για σιωπή και περισυλλογή;

Καλή σας βραδάκι.

9:36 μ.μ., Ιουνίου 06, 2006  
Blogger tassoula said...

Eχεις δίκιο.Πάντα ξεκινάς με τις καλύτερες προθέσεις και ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά.Έτσι κι εγώ σαν νέα μάνα.
Καλό βράδυ.

10:20 μ.μ., Ιουνίου 06, 2006  
Blogger philos said...

Εξαιρετική τοποθέτηση. Η οργή μας πρέπει να μετατρέπεται σε κάτι ουσιωδες, σε μια προτροπή για να γίνουμε εμείς πρώτα καλύτεροι και να απαιτούμε το ίδιο να κάνει η κοινωνία μας.

11:02 μ.μ., Ιουνίου 06, 2006  
Blogger Markos said...

Κατερίνα φοβάμαι ότι έχεις ένα "λάθος" στο κείμενό σου.
Με το να αναρωτιέσαι "Ποιος ..", δίνεις ίσως την αίσθηση του μεμονωμένου.
Ότι αναζητάς τους κάποιους, τους λίγους, τους διακριτούς.
Ατυχώς όμως το πρόβλημα δεν αφορά στους μεμονομένους, στους αποκλίνοντες, στο περιθώριο.
Το πρόβλημα είναι η κυρίαρχη αντίληψη για τη ζωή!!!
Δεν είναι "ποιος.." ή "ποια...".
Είμαστε ΟΛΟΙ.

12:18 π.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Σημερα ησουν ποταμος!
Ολα αρχιζουν απο την ελλειψη παιδειας και επικοινωνιας μεταξυ των ατομων.Ο θεσμος της οικογενειας περναει την χειρωτερη κριση του.

12:57 π.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger peftasteri said...

Κατερίνα,
δεν έχω παρά να συμφωνήσω.

Έχω την "κακιά" συνήθεια να βάζω αυθόρμητα τον εαυτό μου στην θέση του άλλου. Όποιος κι αν είναι. Θύμα ή θύτης, συνένοχος ή μη.
Έτσι, εκτός από την "θέση" της τραγικής μητέρας, αναρωτήθηκα τι θα έκανα εγώ αν ήμουν μια μητέρα από τις "άλλες". Τι θα έκανα στην πράξη.

Θα το κατέδιδα;

Όχι, δεν θα το έκανα. Γιατί υπαιτια -κι ας μην το καταλάβαινα πριν - ήμουν εγώ κι από την άλλη το αναμορφωτήριο είναι ταφόπετρα.

Θα το έκρυβα;

Πάλι όχι.
Η μη απόδοση της ανθρώπινης δικαιοσύνης θα ήταν μια δεύτερη εγλκηματική πράξη.

Μήπως θα έπαιρνα εγώ την θέση του;

Δεν ξέρω.

Το μητρικό φίλτρο υπάρχει ακόμη και κει που ολοκάθαρα φαίνεται πως ειναι ανύπαρκτο. Μπορεί να είναι θολό, να είναι θαμμένο, ανεύθυνο ίσως, αλλά υπάρχει. Και κάποια στιγμή διεκδικεί τον ρόλο του.

Δεν ξέρω αν θα ήταν το πιο συνετό.
Θα ήταν μια ανεύθυνη πράξη ή μια πράξη θυσίας και μεταμέλειας;

Δεν είμαστε εμείς και η κοινωνία.

Δεν είναι δυο διαφορετικά πράγματα.

Η κοινωνία είμαστε εμείς.

Εμείς την απαρτίζουμε, εμείς της δίνουμε λόγο ύπαρξης. Έχουμε ευθύνη και μέρισμα. Για την όποια μορφή της είμαστε υπευθυνοι. Όλοι.

Και η μάνα που διαπαιδαγωγεί το παιδί της συνετά και η μάνα που το κάνει με λάθος τρόπο.

Το να δηλώνω πως εγώ μεγάλωσα πολύ καλά τα παιδιά μου και δεν είμαι υπέυθυνη για τις πράξεις των άλλων, άρα το πρόβλημα είναι δικό τους (γιατί το άκουσα κι αυτό), αν μη τι άλλο δηλώνει ανευθυνότητα.

Τα παιδιά που εγώ μεγάλωσα θα γίνουν και αυτά γονείς σε μια κοινωνία που απαρτίζεται και από μένα -την ανευθυνη - που τα μεγάλωσα. Και τι παράδειγμα τους έδωσα; Κοίταξε το σπίτι σου και άσε τα άλλα να καούν;

Είμαι μέρος του συνόλου, της κοινωνίας. Και έχω λόγο. Και θα μπορούσα αφού μεγάλωσα μια χαρά τα παιδιά μου να προσπαθήσω και με τα άλλα παιδιά, τα λιγότερα τυχερά. Σαν εθελοντής, σαν γείτονας, σαν συνάνθρωπος. Αν μη τι άλλο θα μπορούσα να μην είμαι τόσο εγωϊστής.

10:40 π.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger nicola beerman said...

...ειλικρινα αναρωτιεμαι:επρεπε να υπαρξει ενα συμβαν σαν του alex για να γινει συζητηση πανω σ'αυτα τα κοινωνικα προβληματα που μας κυκλωνουν;(γιατι πρωτος εγω,και παραπολλοι απο εμας γραφουμε καθημερινα πει ανεμων και υδατων και σχεδον ποτε για σοβαρα θεματα).Κατερινα και λοιποι,σας συγχαιρω για την μικρη αλλα περιεκτικη συζητηση που ειχατε.

10:51 π.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger peftasteri said...

Nicola, μεγάλη παγίδα η λήθη.
Και στο όριο, κάτι γίνεται και μας "ξυπνάει".....

11:45 π.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

Ας δούμε και τους φορείς κοινωνικοποίησης στη σημερινλή κοινωνία. Τι έργο κάνουν; Ο ρόλος των ΜΜΕ και πως αυτά επηρεάζουν-διαμορφώνουν τη προσωπικότητα νέων ανθρώπων. Έχει μειωθεί ο ρόλος της οικογένειας και τα νέα παιδιά δέχονται ερεθίσματα, συχνά αφιλτράριστα, από φορείς ανίκανους και επικίνδυνους να διαπαιδαγωγήσουν τους νέους. Ποιος μιλάει για πρότυπα πλέον; Σε τι πιατεύουν οι νέοι; Τι προωθεέι η ίδια η κοινωνία; Την αρπαχτή και την απατεωνιά.Τον ερασιτεχνισμό και το μη σημαντικό. Όλοι να τα πάρουν και να φύγουν, λόγιοι και μη, γνωστικοί και μη...όλοι στο να υφαρπάξουν.

Και μετά τι; Να ψάχνουμε τα αίτια...
Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

12:00 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger livegr said...

Δωστε μου αγαπη...

12:03 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλημέρα σας αγαπητοί μου φίλοι,

Φίλε μου aeipote, σιώπησα όλες αυτές τις μέρες και σκεφτόμουνα. Αν δεν αποδειχθεί το έγκλημα, δεν μπορεί να κατηγορήσεις ΚΑΝΕΝΑΝ. Το περιστατικό έδωσε απλά την αφορμή για σκέψεις.
Τassoula μου, να γίνεις μια καλή μάνα, μια μάνα που θα αγαπάει-θα το λατρεύει- το παιδί της όπως είναι και όχι αυτό που εκείνη θα ήθελε. Αλλά να είσαι και αδέκαστη, όχι συγχωρητική στις αδυναμίες του, όχι υποχωρητική στις επιθυμίες του. Εσύ επίσης, είσαι η Μάνα και εκείνο το παιδί σου. Ούτε η φίλη του, ούτε η παρεούλα του.
Είναι για μένα μονόδρομος Phile μου, μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει το σύμπαν αλλοίμονο αν περιμένουμε από τους άλλους.
Όχι Μarco μου ΟΛΟΥΣ μας εννοώ, ακόμα και πρωτίστως εμένα. Για όσο δεν αντέδρασα, για όσο έστρεψα το κεφάλι και προσπέρασα, για όσο λάθος ατομικό έκανα. Η έννοια της απαριθμησης είναι για να καταδείξω ότι όλοι μας, ακόμα και όταν ενεργούμε στα πλαίσια π.χ. του επαγγέλματός μας, γινόμαστε μέρος της συλλογικής συνείδησης του λαού μας.
Ναι αγαπητέ Νίκο/Πρέζαtv, δύσκολοι οι καιροί για πρίγκηπες, για θεσμούς όπως η οικογένεια. Όλα τα ερεθίσματα είναι ατομικής προαγωγής και καθόλου συλλογικής. Όλα τα ερεθίσματα είναι της απόλαυσης και όχι της θυσίας.
Σκέψου πως αυτό μπορεί να επηρεάσει και το περιβάλλον. Σηκώνεται ο άλλος και φεύγει από το χωριό του που η ζωή είναι σκληρή, είναι ζωή θυσίας να καλλιεργείς τα χωράφια. Εγκαταλείπει τον τόπο του που ερημώνει και αγριεύει και γίνεται αστός, μικροαστός, σαν εκείνους που παρουσιάζει ο Μικρούτσικος και η Πάνια, χάνει την αρχοντιά του και γίνεται "κλητήρας".
Peftasteri μου πολύ ωραία μας τα είπες και καλή δύναμη μια και μεγαλώνεις ακόμα τα παιδιά σου. Μην ξεχνάς ότι κάθε γενιά δουλεύει για την..τρίτη! Συνεπώς ουσιαστικά δημιουργείς το πλαίσιο ζωής για τα εγγόνια σου. Μου αρέσει η σκέψη σου. Όπως δεν συγχωρείται άγνοια Νόμου -ακόμα και αν δεν γνωρίζαμε στην πραγματικότητα το νόμο-, έτσι δεν μπορούμε να αποσείσουμε την κοινωνική μας ευθύνη. Επίσης σύμφωνα με το Σύνταγμα σαν υπεύθυνοι πολίτες, εκτός από τις αρχές, και τα διορισμένα προς τούτο όργανα του κράτους, υποχρεωνόμαστε και εμείς να έχουμε ενεργή την παρέμβασή μας.
Αρκετό κουτόχορτο φάγαμε έως τώρα, είτε δια τηλεοράσεως, είτε δια των κομματοποιήσεων, είτε γιατί περικλειστήκαμε στον πυρήνα μας. Είμαστε ΟΛΟΙ μαζί σε αυτό, στην κοινωνία.
Αγαπητέ Nicola Beerman, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Όμως σκέψου πόσα γεγονότα δεν έχουν συμβεί παρόμοια με του Alex και δεν ξεσηκωθήκαμε, δεν ανταλλάξαμε τις σκέψεις, την οργή μας, τη λύπη μας. Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι. Ας ευχηθούμε αυτό το παιδάκι να μην ξεχαστεί.

12:07 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Συγνώμη παιδιά δεν σας είδα!

Αυτό λέω peftasteri, έχουν γίνει πάμπολλα γεγονότα που μας άγγιξαν και ξεχάστηκαν. Ίσως δεν είμαστε ώριμοι ή είχαμε δεσμεύσεις π.χ. κομματικές, ωριμότητας κ.α.
Προσυπογράφω ό,τι λες DimitriNikolsky, έλλειψη προτύπων, διεφθαρμένα ΜΜΕ, έλλειψη ταγών, έλλειψη οραμάτων αλλά φθάνει έως εδώ!!
Δεν είσαι "έξω" livegr; Εκεί θα βρείς παιδί μου αγάπη! ;)
Εδώ όμως, θα την αιστανθείς, πολλές φορές, αληθινή.-

12:17 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger An-Lu said...

Καυτά και οδυνηρά τα ερωτήματά σου Κατερίνα...το χειρότερο είναι ότι δεν έχουν απαντήσεις, παρά μόνο ευχές και ατομικές προσπάθειες για κάτι σωστό....

12:22 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Jason said...

Πολύ καλή προσέγγιση.
Βλέπω πως όλα τα blogs αυτόν τον καιρό για τον άλεξ μιλάνε...

6:40 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλησπέρα αγαπητοί μου
An-Lu είναι ρητορικά δυστυχώς, όμως όλοι μας τα ερωτήματα που θέτω, όλους μας μας έχουν απασχολήσει.
Jason καλώς μας ήρθες, το θέμα σου και το blog σου με ξάφνιασε ευχάριστα. Εύγε παιδί μου. Ευθύνες έχουμε για τη γενιά σας ΕΜΕΙΣ. Εμείς σας καλομάθαμε, εμείς σας κακομαθαίνουμε, εμείς δεν σας ορίζουμε στόχους, εμείς δεν σας αφήνουμε να προσφέρετε.

8:13 μ.μ., Ιουνίου 07, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Ευτυχώς που λόγω έλλειψης χρόνου απέχω από την "ενημέρωση" αυτές τις μέρες. Θα προτιμήσω τον Μπωντλέρ, ούτως ή άλλως. Ευχαριστώ για το link Κατερίνα!

12:37 μ.μ., Ιουνίου 08, 2006  
Blogger Citronella said...

Από όποια πλευρά κι αν το σκεφτείς..το χειρότερο είναι πως για αυτά τα παιδιά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πια.
Καλό μας βράδυ Κατερίνα, δύσκολες μέρες!

7:59 μ.μ., Ιουνίου 08, 2006  
Blogger tassoula said...

Η αλήθεια είναι ότι όταν κάνεις το πρώτο παιδι τα χάνεις.Ειδικά όταν ακούς τέτοια γεγονότα.Το σωστό για εμένα είναι να γίνει το παιδί ότι αυτό θέλει.Εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε ένα σωστό,δίκαιο και καλό ανθρωπο (όπως το θεωρεί κανείς) να βγει στην κοινωνία.Εναν άνθρωπο που θα εκπληρώνει τα όνειρα του και θα το κάνει με σεβασμό στον συνανθρωπό του.Εμεις δεν θα είμαστε πάντα δίπλα τους.

10:56 μ.μ., Ιουνίου 08, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλημέρα κορίτσια!
-Juanita μου , δύναμη, καλή επιτυχία.
-Citronella μου, τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα, αν γίνεται σωστά η "αναμόρφωση". Αλλά όσα ακούσματα έχουμε και όσες προσλαμβάνουσες, οδηγούν σε αποκαρδιωτικά συμπεράσματα.
-Τassoula μου, είσαι στην αρχή ακόμα αλλά μη φοβάσαι. Φαίνεσαι μάνα που έχει να δώσει στο παιδί της και τι περίεργο, θα ανακαλύψεις ότι όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα πίσω παίρνεις. Η χαρά από τα χαμογέλια του και τα λογάκια του πρώτα από όλα και η λανθάνουσα σοφία όλου του ανθρώπινου γένους που θα ανακαλύπτεις στο προσωπάκι του..
Εύχομαι και στα επόμενα χρυσό μου.

10:23 π.μ., Ιουνίου 09, 2006  
Blogger ellinida said...

Δεν αντέχω να βάλω σχόλια για αυτή την ιστορία . Είναι φρικτή και δεν αντέχεται .
Ετσι αφήνω μιά καλημέρα .

12:06 μ.μ., Ιουνίου 09, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλημέρα καρδιά μου, είναι ιδιάζον το θέμα, είναι περίεργος ο blogger και αγραναπαύομαι!

1:52 μ.μ., Ιουνίου 09, 2006  
Blogger tassoula said...

Eυχαριστώ.ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ!!

8:35 μ.μ., Ιουνίου 09, 2006  
Blogger Alkyoni said...

ξέχασες ένα λουλούδι
που αν κι ανθίζει σε σχισμάδες βράχων,δεν έχει αναπτύξει τέτοιες άμυνες...
Ρίτσος
Κυκλάμινο...στου βράχου τη σχισμάδα
Τρία λιανοτράγουδα...
Τί να πούμε πια όλοι μας !
Καλημέρα

11:11 π.μ., Ιουνίου 10, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Συγνώμη Αlkyoni, που άργησα να σε καλωσορίσω, το κυκλάμινο είναι πολύ τρυφερό για να δώσει την εικόνα που ήθελα! Είσαι εκπαιδευτικός βλέπω!

Νοιώθω απόψε 12/6 την ανάγκη να ευχαριστήσω την εκπαιδευτικό συνάδελφό σου, κυρία Αφροδίτη Χατζηγεωργίου που είδα σε talk shaw στην tv σχετικά με την κατάντια στην εκπαίδευση, για τις σκέψεις και τη θέση της.

1:29 π.μ., Ιουνίου 13, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Cool guestbook, interesting information... Keep it UP
» » »

8:16 π.μ., Νοεμβρίου 30, 2006  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.