De profundis..

Περυσινά γλυκά σταφύλια, φετεινά..ξινά, έτσι για να λογοπαίξουμε με την παροιμία! Η περυσινή σοδειά από τις κληματαριές μας, στη Σπάρτη, έδωσε πολλούς καρπούς. Φέτος, όμως, ατυχήσαμε..Τα ούργια - κούργια, τα ποντικάκια δηλαδή του κήπου, τα πουλιά και οι σφήκες χόρτασαν και πήραν ατόφιο μερίδιο από το περιβολάκι, όπως δικαιούνται όλα τα πλάσματα του Θεού άλλωστε. Πέρυσι γεμίσαμε αγκαλιές ρόδια, φέτος δεν τα προλάβαμε καν..

Τι φταίει γι αυτήν την απουσία που είναι πιο ουσιαστική από τη σωματική; Ξεχάσαμε την πατρίδα τις ρίζες και το ωραίο μας σπιτάκι; Ξεχάσαμε τις ομορφιές της φύσης, τους βιορρυθμούς που φτιάχνουν κάτω από τα χιλιάδες άστρα; Φταίει η ηλικία; Φταίνε οι συγκυρίες και τα γεγονότα;
Λένε ότι όποιος χτίσει και όποιος παντρέψει ξέρει από έννοιες και βάσανα. Εγώ όμως λέγω, ότι όποιος χάσει την ελπίδα του και την πίστη του, χάνει το έρμα του..
Φέτος λοιπόν, δοκιμαστήκαμε σοβαρά σε όλα τα επίπεδα. Ξεμείναμε από στηρίγματα, ξεμείναμε από φίλους, ξεμείναμε από καλούς συγγενείς,ξεμείναμε από προσευχές, ξεμείναμε από αγάπη... Φέτος οι δοκιμασίες μας βρήκαν και εμάς, μπόσικους δυστυχώς, χωρίς συνοχή και διασπασμένους..
'Ακαρπους..

Aκούμε ΜΑΝΩΛΗ ΜΗΤΣΙΑ - Απόψε φθινοπώριασε