Η Ζωή εν τάφω..

Σήμερον ο κρεμάμενος επι ξύλου, "κηδεύεται" με τη θλίψη της συνενοχής και της Απουσίας. Η κατάσταση της Χώρας, τα ψυχολογικά αδιέξοδα, η πνευματική ένδεια, ο Θυμός για την προδοσία, κάνουν τη συμμετοχή στο εκούσιον Πάθος και τον εκκλησιαστικό επιτάφιο, αδήριτη αναγκαιότητα. 

Ο κόσμος, έχει την ανάγκη να θρηνήσει. Στο Θεανδρικό πρόσωπο να απεικονίσει τους αγαπημένους που έφυγαν, να κλαύσει για την υπέρτατη Αδικία. Να ταυτιστεί με τη Μητέρα που η καρδιά της διαπερνάται από Ρομφέα, να πενθήσει μαζί Της. Να μοιρολογήσει για τα χαμένα όνειρα και τις προσδοκίες, για το μίζερο και σκοτεινό παρόν, το πιο σκοτεινό Μέλλον και τη Ζωή που σωριάζεται αναίτια και εκκωφαντικά γύρω του.. Να συναιστανθεί πως είναι να γίνεται άθυρμα της Εξουσίας, όποιας, όποτε, που τον συμπαρασύρει σαν εκτελεστή της σε σκοτεινά σχέδια.. 

Όμως η Θλίψη και ο Θάνατος δεν είναι οριστικοί, έρχεται πάντα η Κάθαρση και η Ανάσταση. Έρχεται η Ανοιξη, η εαρινή ανάταση..Η Ζωή  δεν γνωρίζει  τα όρια του Τάφου! Η Ζωή επιδιώκει το "Πέρασμα", τη Λαμπρή..

(η φωτογραφία της Αγγελίνας, είναι απο τη σημερινή περιφορά του Επιταφία στον περίβολο της Ι.Μ.Αγ.Σαράντα, στη Σπάρτη.Ακούμε τον Χ.Αηδονίδη και τη Νεκταρία Καρατζή στα Εγκώμια)