Σοφία Βέμπο σημαίνει Νίκη

Το 2010 ίσως πρέπει να το αφιερώσουμε ως έτος Βέμπο, μια και η καλλίφωνη δημεγέρτις Ελληνίδα, γεννήθηκε εκατό χρόνια πριν, το 1910.

Η λεβέντισσα Έφη Μπέμπο (1910-1978), ξεκίνησε τυχαία (σημ.:"δεν νομίζω"!) την καρριέρα της στο τραγούδι το 1930.Τυχαία τραγούδισε στο πλοίο που την πήγαινε στη Θεσσαλονίκη από το Βόλο, όπου τότε ζούσε, τυχαία την άκουσε ο Κωνσταντίνος Τσίμπας, που τότε ήταν ο μεγαλύτερος ιμπρεσάριος της Θεσσαλονίκης. Διόλου τυχαία όμως, χάρις στη φήμη της ωραίας, χαρακτηριστικής μπάσσας φωνής της και της προσωπικότητάς της, άρχισε η καρριέρα της στην Αθήνα με εμφανίσεις σε θέατρα και ρεσιτάλ, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με το όνομα που της έδωσε ο θεατρικός, ο επιθεωρησιογράφος και ποιητής, δημοσιογράφος (και εκδότης του σατιρικού περιοδικού Παπαρούνα στη δεκ. του 1930), Πώλ Νορ (γαμπρός της Κυβέλη) και εκείνη θα το άφηνε εθνική παρακαταθήκη: Σοφία Βέμπο!
Οι μεγάλες επιτυχίες της, οδηγούν σε πλούσια, πετυχημένη δισκογραφική παρουσία τριάντα χρόνων διάρκειας!Πρώτος δίσκος 78 στροφών της Παρλοφόν,με τη μεγάλη επιτυχία από το θέατρο, "Μη ζητάς φιλιά". Οι θεατρικές της εμφανίσεις με εκλεκτούς συμπρωταγωνιστές, μεταξύ των οποίων ο Ορέστης Μακρής, η Μαρίκα Νέζερ, ο Φώτης Αργυρόπουλος κ.ά.αποθεώνονται από το κοινό της, Έλληνες εντός αλλά και στο εξωτερικό.Καθώς επίσης και η συμμετοχή της, στην πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία "Η προσφυγοπούλα", μετά και σε άλλες(Στέλλα,Στουρνάρα 288,)
Εξίσου πετυχημένη ήταν η καρριέρα της μετά τον πόλεμο, είτε στις επιθεωρήσεις στο δικό της θέατρο στο Μεταξουργείο, είτε στο τραγούδι και την κυκλοφορία των δίσκων της.
Όμως αυτό που έκανε να περάσει στην Αθανασία η Έφη, η κόρη του καπνεργάτη, ήταν η συμμετοχή της στην "αντίσταση" όταν κηρύχτηκε ο Ελληνοιταλικός πόλεμος , με όπλο την φωνή της.
Ως άλλος Τυρταίος, εμψύχωσε ηρωϊκά τους Έλληνες στρατιώτες και τον άμαχο πληθυσμό στα μετόπισθεν. Πέρασε λες στα κύτταρά μας, σαν άλλο εθνικό ύμνο το "Παιδιά,της Ελλάδος παιδιά.." παραλλαγή της μεγάλης της επιτυχίας "Ζεχρά", που σφράγισε το έπος του '40, το έπος του "ΟΧΙ". Η δύναμη της διάβρωσης με το χιούμορ, είναι και αυτή καταλυτική αντίσταση στην όποια ολοκληρωτική δυνάστευση. Οι επιθεωρήσεις της τότε, χαλούσαν κόσμο. Με την κατάρρευση του μετώπου, για τον κίνδυνο από τους Ιταλούς, φυγαδεύεται για τη Μέση Ανατολή,μεταμφιεσμένη σε γριούλα..
Η φιλοπατρία της, εκδηλώθηκε σε εκείνους τους καιρούς, επίσης, με τη συμβολική πράξη της προσφοράς στο Ελληνικό Ναυτικό του ποσού των 2000 χρυσών λιρών. Αφιλοχρήματη παρά τα τεράστια ποσά που πέρασαν από τα χέρια της, δεν είχε ποτέ σπίτι δικό της. Εκτός από την πολυμελή πατρική οικογένειά της, βοηθούσε όπου μπορούσε.
Με το σύζυγό της τον Μίμη Τραϊφόρο, ζούσε τελευταία στη Στουρνάρα. Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, φέρθηκε εξίσου ηρωϊκά. Φιλοξένησε και διέσωσε αρκετούς φοιτητές που ήταν στο Πολυτεχνείο και που ζήτησαν καταφύγιο εκεί. Μάλιστα αρνήθηκε λεβέντικα να ανοίξει την πόρτα στους αστυνομικούς, αντιλέγοντας στις πιέσεις, ότι "δεν φοβήθηκα τους Ιταλούς, θα φοβηθώ εσάς"..
Πάντα τέτοιες μέρες, θα ανατριχιάζουμε με τα "Παιδιά της Ελλάδος.." και θα κρυφογελάμε με το "βάζει ο Ντούτσε τη στολή του", το "κορόϊδο Μουσολλίνι", μαγιά καταλυτική αντίστασης, για όποια επόμενη ολοκληρωτική εμφάνιση. Ειδικά όταν θέλουν να μας χωρίσουν εθνικά, σε πόλεμο ή σε ειρήνη..
Ακούμε τον "εθνικό ύμνο" του έπους του 1940, "Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά.."