H Zωή Eν Tάφω

Πρώτο:
(..)’Ηταν ένα λουλούδι εκεί! Συλλογίσου. ’Ενα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα που ’ναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ’ άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα. Μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα.

Αν μπορούσε να τη χαρεί κανένας μέσα στο φως του ήλιου, θα ’βλεπε πως ήταν άλικη, μ’ έναν μαύρο σταυρό στην καρδιά, με μια τούφα μαβιές βλεφαρίδες στη μέση. Είναι καλοθρεμμένο λουλούδι, γεμάτο χαρά, χρώματα και γεροσύνη(..)

Ακουμπώ πάνω στο προπέτασμα σαν να κουράστηκα ξαφνικά πολύ.

Από μέσα μου αναβρύζουν δάκρυα απολυτρωτικά. Στέκουμαι έτσι πολλήν ώρα, με το κεφάλι όλο χώματα, ακουμπισμένο στα σαπισμένα σακιά. Με δυο δάχτυλα λαφριά, προσεχτικά, αγγίζω την παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μια έγνια, μια ζωηρή ανησυχία πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ’ αυτό μου αποκαλύφθηκε απόψε ο Θεός. Παίρνω τότες στη ράχη ένα γερό τσουβάλι (δαγκάνω τα χείλια από την ξαφνική σουβλιά του ποδιού), και τ’ ακουμπώ με προφύλαξη μπροστά στο λουλούδι. ’Ετσι λέω θα ’ναι πάλι κρυμμένο για όλους τους άλλους. Χαμογελώ πονηρά. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο έξω. Ναι. Το άγγισα λοιπόν πάλι! Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά πέταλα στις ρώγες των δαχτύλων. Είναι μια ανεπάντεχη χαρά της αφής. Μέσα στο χέρι μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα. Ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δαχτύλων μου. Είπα σιγά σιγά:

-Καληνύχτα… καληνύχτα και να ’σαι βλογημένη.(..)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη, Η Ζωή εν Τάφω..

-Δεύτερο:

Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ,
και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.

Η ζωή πώς θνήσκεις; πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε και το Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε, Ιησού Βασιλεύ, και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι ών έσωσας ημάς εκ της φθοράς

Ο Δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός και εν μνήματι καινώ κατατίθεται,
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.
( Από τα Εγκώμια -Μεγ.Παρασκευής εσπέρα-Επιτάφειος θρήνος)

Tρίτο:

Ο καλαίσθητος επιτάφιος του αγ.Φιλίππου στην Ανδριανού, που δυστυχώς η απεικόνιση με το κινητό δεν αποδίδει τη δυναμική της αισθητικής του στην απλότητά του, συμβολίζει το μνημείο που δέχεται τον Αχώρητο των βροτών. Εδώ προσεγγίζουμε με επίγνωση του συμβολισμού της επαναλαμβανόμενης κατ έτος τελετής και προσκλαίομε τον αδικοχαμένο Πατέρα και αδελφό. Αυτόν που επωμίζεται το βάρος της θυσίας, για όλους τους αδικημένους και δίνει Ζωή στους -τι παράλογο- ζώντες και στους νεκρούς..
Η πορεία του επιταφίου στα στενά πέριξ δρομάκια με τα κλειστά καταστήματα εμπορίου, με τα γεμάτα κέντρα στα οποία έτρωγαν και έπιναν όχι μόνο ξένοι, είχε κάτι το τραγικό. Έβλεπες το ραπιζόμενο Χριστό του Ευαγγελίου, να περιφέρεται ανάμεσα στους αδιάφορους, στους εχθρικούς και στους εν επιγνώσει, σε αυτούς που νοιάζονται. Έβλεπες στο πρόσωπο του παπα-Δημήτρη, τον Ιωσήφ από Αριμαθαίας, που επιμελείται το Μέγα νεκρό..
Το φεγγάρι έλουζε το σκοτεινό κήπο της αρχαίας αγοράς και η Ακρόπολη φωτισμένη, συγκατάνευε, στωϊκός παρατηρητής της ιστορίας και των χρόνων..

Aκούμε από τους Era- Ameno: