Βροχή και σήμερα..

Τα πεσμένα φύλλα, σε όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου, έστρωναν χαλί στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο. Περπατούσα με περισσότερη προσοχή, απο ότι χθές στην πυκνή βροχή. Η φωνή της Δημητριάδη μελαγχολική, στο μυαλό μου, φεύγει για την Κατερίνη..

Στην εκκλησία ο κόσμος λιγοστός στην αρχή, μετά ήρθε και τίμησε την "πανεύφημο Νύμφη..Αικατερίνα τη θεία και πολιούχο Σινά", την πανεπιστήμονα και μάρτυρα.

Σήμερα , στη γιορτή Εκείνης, που "εφίμωσε λαμπρώς τους κομψούς των ασεβών του πνεύματος τη δυνάμει -τη μαχαίρα-", ο απόστολος αναφέρεται στο "ουκ έστι άρρεν και θήλυ", "ενώπιον Χριστού ΕΝ εσμέν". Το δε ευαγγέλιο, στην αγία Βερονίκη, που φαντάστηκε και έτσι έγινε, ότι μόνο και αν αγγίξει το ιμάτιο Του, θα γίνει το θαύμα.
Θυμάμαι τη φίλη μου τη Gail απο το Liverpool, τη δασκάλα των παιδιών μου. Παντρεμένη με Έλληνα, ήθελε η μικρή της Κατερίνα να έχει και δεύτερο όνομα, Βερόνικα. Θυμάμαι επίσης, τη χαρά της, όταν της είπα ότι και στην ορθόδοξη εκκλησία υπάρχει αγία και για τη σύμπτωση να μνημονεύεται την ημέρα της πρώτης και μεγάλης γιορτής.
Γιορτάζουμε σήμερα, οι Κατερίνες! Χωρίς παραλλαγή σε αρσενικό! Και οι Μερκούρηδες!
Χρόνια μας πολλά λοιπόν, με επίγνωση, εσωτερική πληρότητα και ειρήνη.

Τέτοια μέρα πριν χρόνια, -εε τώρα, πριν αρκετά χρόνια- η μάνα μου στόλιζε το σπίτι με λουλούδια απο τον κήπο μας, άνοιγε τη μεγάλη σάλα με τα φρεσκοστρωμένα χαλιά και σιρόπιαζε την καρυδόπιτα, παραδοσιακό γιορταστικό γλυκό στη Σπάρτη. Φέρνω στο νού μου, τα απαράμιλλα μπουκέτα της με το τίποτα, με το απλό γιασεμί της και το "προχωρημένο" πολύχρωμο, αγορασμένο απο το γωνιακό ανθοπωλείο, δικό μου, μοιάζει φτωχό, μπροστά στη θύμησή του..
Έ λεγα να μη φτιάξω τίποτα για λόγους, εε πολλούς λόγους, αλλά δεν μου πάει! Κάτι θά πλάσω, έτσι για να μοσχοβολήσει το σπίτι και να ξεχωρίσει η μέρα!!