Παρά θιν' αλός*

Μια θάλασσα συνηθισμένη, μια αμμουδιά άδεια ακόμα, δέκα το πρωΐ στη Ν.Μάκρη.. Την ώρα του καφέ σαν γλαρόνια τα μικρά ιστιοφόρα του συλλόγου, άνοιξαν πανιά με ούριο άνεμο. Η κόντρα του ήλιου δεν επέτρεψε τη φωτογραφία..

Μια θάλασσα άδεια, μιαν αμμουδιά συνηθισμένη απεικόνισε ο φακός του κινητού μου.. Μια θάλασσα καθημερινή, όχι των διακοπών και της σχόλης σαν και αυτή που έχει αναρτήσει ο εστέτ φίλος μου. Μια θάλασσα προσμονής..

Mια θάλασσα πλατειά, συντροφιά του Έλληνα στα ταξίδια, στη χαρά της αντάμωσης, στη λύπη των χωρισμών και εις την ουτοπία της ονειροπόλησής του.

Καλή Κυριακή..
Ακούμε Σαββόπουλο, τι άλλο

-*Σημείωση: "Παρά θιν'αλός": ομηρική έκφραση για την αμμουδιά, "δίπλα στη θάλασσα",