Πανδεία του Ιουλίου

..Τι θέλει ο άνθρωπος και στέκει έμβρυος
στη μέση αυτού του κόσμου;
Γιατί χαμογελάει πλάθοντας τις οδύνες του
βαφτίζοντάς τες μοίρα;

Δεν κρατάει τίποτα.
Τίποτα δεν κρατάει.

Με τα χέρια στην έκταση ανοιχτά
μοιάζει να χορεύει συνέχεια
ανάμεσα στο πλήθος, να διαπερνά τα σώματα
και αενάως να διαφεύγει τον κίνδυνο που ονομάζει
εγκλωβισμό..
"Ο Δύων Ανατέλλων και η Πανσέληνος Βροχή"-Γ.Πήττα,εκδ.Λιβάνη




Μοίρα του ανθρώπου να κοιτάει τ' άστρα και να ονειρεύεται. Να αναστενάζει βλέποντας το άστρο το μέγα, που ανατέλλει και μεσουρανεί, τη σελήνη, αναμοχλεύοντας τους καϋμούς του.
Σέλας, δηλαδή ακτινοβολία, φως, όχι αυτό του πρωινού, αλλά το χαμηλό της νύχτας, η ρίζα της, μυστήρια η έλξη της και όταν γίνει Πανδεία, πανσέληνος όπως απόψε, η σελήνη μαγνητίζει τους ρομαντικούς και τους ερωτευμένους.
Το φέγγος της την έκανε φεγγάρι στα ποιήματα και τα τραγούδια και την ψάχνεις παρηγοριά έστω και χάρτινη, στη μουσική του Χατζηδάκη.
Απομυθοποιήθηκε από τους επιστήμονες και άλλους. Μυθοποιημένη ήδη από τους αρχαίους Έλληνες σαν θεά, του σκότους των φαντασμάτων και των μυστηρίων, η Σελήνη, αδελφή της Ηούς (Ηώ =αυγή) και του ήλιου, άλλοτε ταυτίζεται με την Εκάτη, που έχει σχέση με τους Θεούς της θαλάσσης αλλά και με τον Άρρητο, τον Ανείπωτο Κόσμο των Νεκρών, προστάτιδα των επιτόκων και άλλοτε με την Αρτέμιδα όταν ο Ήλιος ταυτίζεται με τον Απόλλωνα. Εν τούτοις στον Ησίοδο η Εκάτη αναφέρεται ως μονογενής και η Άρτεμις δεν είχε άλλο αδέλφι παρεκτός του Απόλλωνα, ούτε γέννησε ποτέ.
Η Σενήνη όμως, ερωτεύτηκε τον Ενδυμίωνα, "αυτόν ο οποίος ευρίσκεται εντός", τον όμορφο βασιλέα της Ηλείας και απέκτησε μαζί του πενήντα θυγατέρες. Επιθυμώντας να τον κρατήσει παντοτινά εις την ζωή του, του χάρισε τον αιώνιο ύπνο που όμως δεν είναι θάνατος! Επίσης ονομάζεται και Μήνη, όνομα από το οποίο παράγονται οι λέξεις μην (μήνας) και έμμηνος ροή.
Εκείνην ερωτεύθηκε και ο Δίας και η ένωσή τους έφερε την Πανδεία, το φως της πανσελήνου, στον κόσμο! Ο αγραυλών Πάνας επίσης αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της, τις νύχτες με Πανσέληνο παίζει στα ξέφωτα, τον αυλό του, εξιστορρώντας τον καϋμό του ανεκπλήρωτου έρωτα, του καταλαγιασμένου πόθου του, για τη "σοφή" Σελήνη.

Ανεκπλήρωτους έρωτες στιχοπλοκούν κι οι ποιητές μας με το φεγγάρι,

Αρραβωνιάστηκες μου είπες το φεγγάρι
και στ' ασημένια τα σεντόνια του κυλάς
έχεις πουλήσει την καρδιά μου στο παζάρι
κι αντί να κλαις εσύ αδιάφορα γελάς (Φωτιά χιονίζει ο ουρανός-Λ.Παπαδόπουλος)

Εμείς πάλι, ακούμε τον Μ.Φραγκούλη-Eνας χάρτινος ήλιος, στο Luna rossa και τον Φ.Σινάτρα στο moonlight serenate και απολαμβάνουμε την εξαίσια φωτογραφία της ανατολής του Φεγγαριού, από τον Orbit one.


Yστερον: Θα ήθελα να δείτε το πολύ ενδιαφέρον post του Philou, που μιλάει για άλλους είδους "σεληνιασμούς"..

Nα ακούσετε oπωσδήποτε και το τραγούδι που χαρίζει ο Μαίανδρος εδώ!

Ας δούμε και την παράκληση της φίλης του φίλου Γιάννη Καρακατσάνη!