Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2006

Άνοιξε το τριώδιο



Ο κύριος αριστερά, που χαιρετίζει τον κλόουν, δεν ντύθηκε για τις ανάγκες του καρναβαλιού πάπας! Είναι ο πάπας, Βενέδικτος XVI, που στα πλαίσια των καθημερινών επαφών του με το κοινό, συνάντησε στις αρχές του Γενάρη και αντιπροσωπεία των κλόουν που δέχτηκαν την ευλογία του.

Η χειραψία άραγε, μπορεί να εκλειφθεί σαν εκεχειρία της καθόλου εκκλησίας, με εκείνους που συμβολίζει ο κλόουν, τους καρναβαλιστές;


Όλοι γνωρίζουμε ότι ο παγανιστικός χαρακτήρας των αποκριάτικων εκδηλώσεων που ξεκινά με την Τσικνοπέμπτη, έχει ρίζες στην αρχαία Ελλάδα, στη Διονυσιακή λατρεία. Ο Διόνυσος, κατά το δωδεκάθεο, ήταν ο θεός της γονιμότητας και οι αρχαίοι `Ελληνες τον τιμούσαν με μεγάλους εορτασμούς, τα Διονύσια. Κατά τους εορτασμούς αυτούς, στην αρχαία Αθήνα, γινόταν παρέλαση άρματος. Το άρμα ακολουθούσαν χορευτές και τραγουδιστές μεταμφιεσμένοι με προσωπίδες που τραγουδούσαν σατυρικά τραγούδια, ο θίασος “των κωμαστών” που έσερναν τα “εξ αμάξης”, αθυρόστομα πειράγματα.

Στην Σπάρτη,επίσης, κατά την διάρκεια των γιορτών του Διονύσου διασκέδαζαν με τις φάρσες των δεικηλικτών ή δεικηλιστών (μασκαράδων), σε άλλες πόλεις με τους αυτοκαβδάλους (ασουλούπωτους) και τους ιθυφάλλους (φαλλοφόρους), στις πόλεις της Μεγάλης Ελλάδος με τους φλύακες= γελωτοποιούς και τέλος στην Σικυώνα με τους φαλλοφόρους, δηλαδή αυτούς που κρατούσαν τον φαλλό. Οι φαλλοφόροι ήταν στεφανωμένοι με πολλά κλαδιά και λουλούδια και είχαν επικεφαλής ένα παλικάρι μουντζουρωμένο με καπνό, που κρατούσε το φαλλικό σύμβολο. Αντιγράφω απο εδώ.




"Εκείνο που χαρακτηρίζει από την αρχή τη διονυσιακή θρησκεία είναι η έκσταση, το να βγαίνει κανείς εκτός εαυτού, βοηθημένος όχι μόνο με το κρασί, αλλά και από τον παράφορο χορό".(Θυμάστε τους tarantolati απο το προηγούμενο κείμενο, φαντάζομαι). "Για τον λαό ο Διόνυσος, ήταν ο Λύσιος, ο θεός που λύτρωνε τους ανθρώπους από τις έγνοιες και τα βάσανα της καθημερινής ζωής. Σε υστερότερα χρόνια, στην αρχαϊκή όμως πάντα περίοδο, ο Διόνυσος έγινε επίσημα δεκτός στους Δελφούς, όπου περνούσε τους τρεις χειμωνιάτικους μήνες, όσον καιρό δηλαδή ο αδελφός του Απόλλωνας, ο κύριος του δελφικού χώρου, έλειπε στους Υπερβόρειους. Τους μήνες αυτούς αντί για τον παιάνα του Απόλλωνα αντηχούσε στους Δελφούς ο διθύραμβος, το λατρευτικό τραγούδι του Διονύσου".


"Θεός-εισβολέας, ο Διόνυσος, παίρνει θέση δίπλα στη Δήμητρα, στα σεπτά μυστήρια της Ελευσίνας γίνεται το κύριο αντικείμενο της μυστικής λατρείας των Ορφικών και σιγά-σιγά αναπτύσσει πολλαπλές σχέσεις με τις θεές της γης, υποστάσεις της θεάς Γης και θεές γενικότερα της γονιμότητας (Ρέα, Ήρα, Δήμητρα, Αριάδνη, Περσεφόνη)".



Ο δισσότοκος (διπλογεννημένος) Διόνυσος, λοιπόν, εφόσον κατα τη Μυθολογία μετά τη γέννα της Σεμέλης, ο Δίας πατέρας του τον έκρυψε στον.. μηρό του, απο όπου τον έβγαλε όταν μεγάλωσε, για να τον προστατέψει απο τη ζήλεια της Ήρας, λατρευόταν κυρίως στη Βοιωτία. Στον Κιθαιρώνα μαινόντουσαν οι βακχειάζουσες, οι Μαινάδες, οι Σειληνοί και οι Σάτυροι. Όμως η λατρεία και
οι εορτασμοί αυτοί, πέρασαν από πολιτισμό σε πολιτισμό δεχόμενοι επιρροές από διάφορες κουλτούρες.
Η περίοδος των εορτασμών του σημερινού καρναβαλιού(carne levare=αποχή κρέατος), των απόκρεω, όπως γνωρίζουμε, διαρκεί τρεις εβδομάδες. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει την Καθαρά Δευτέρα, πρώτη ημέρα της Σαρακοστής (σαράντα ημέρες νηστείας πριν από το Πάσχα). Τα μασκαρέματα αρχίζουν από την πρώτη εβδομάδα και κορυφώνονται την Κυριακή της Τυρινής και την Καθαρά Δευτέρα.


Κύριο στοιχείο του καρναβαλιού είναι ο χορός. Τα χτυπήματα της γης με τα πόδια έχουν καρποφοριακή σημασία, να αναστηθεί η γής τώρα που ανοίγει ο καιρός. Πολλές από τις κινήσεις των καρναβαλιστών, πιστεύεται ότι ασκούν "μια μαγεία ομοιοπαθητική"(Λουκάτος). Οι παράδοξοι χοροί των μεταμφιεσμένων και τα ποδήματά τους, πρεσβεύει η λαογραφία, πώς παρίσταναν την διέλευση των πνευμάτων της βλάστησης.

Άλλος χορός είναι το παραδοσιακό Γαϊτανάκι. Οι χορευτές χορεύουν και τραγουδούν πιασμένοι απο λωρίδες υφάσματος διαφορετικών χρωμάτων που κρέμονται απο ένα στύλο. Πιθανόν ο κυκλικός αυτός χορός να υποδηλώνει τον κύκλο της ζωής, από την χαρά στην λύπη, από τον χειμώνα στην άνοιξη, από την ζωή στον θάνατο και το αντίθετο.
Γνώρισμα χαρακτηριστικό επίσης, είναι η μεταμφίεση και η μάσκα για τους "Μασκαράδες". Παλιότερα χρησιμοποιούσαν διάφορα ονόματα κατά τόπους για αυτούς. Τους έλεγαν Κουδουνάτους, γιανίτσαρους, μπούλες, κουκούγερους, χούχουτους, καλόγερους, μούσκουρους, κουμουζέλε, καρνάβαλους, προσώπεια κ.ά.
Στοιχείο του καρναβαλιού είναι και οι φωτιές. Ανάβονται στα τρίστρατα σταυροδρόμια το βράδυ της τελευταίας αποκριάς στην Ήπειρο και στην Δυτική Μακεδονία, και έχουν καθαρτήριο, σύμφωνα με την λαογραφία, αλλά και μεταβατικό χαρακτήρα, από τον χειμώνα στην άνοιξη. Πηδούν πάνω απ’ αυτές, νέοι και γέροι, “για το καλό", όπως λένε, αλλά και "για να καούν οι ψύλλοι και κάθε κακό απομεινάρι" του χειμώνα.

Σήμερα στα καρναβάλια και τις γιορτές που γίνονται παντού στην Ελλάδα (Πάτρα, Νάουσα κλπ) ο κόσμος μεταμφιέζεται, διασκεδάζει, τρώει, πίνει χορεύει. Γκέισσες, οδαλίσκες κλόουν με το προσωπείο της "χαρμολύπης", αρλεκίνοι και κολομπίνες, πριγκίπισσες και πρίγκιπες είναι οι κλασσικές επιλογές της Αποκριάς.



Με τον ευρύτερο όρο Αποκριά σήμερα, ονομάζουμε τη χρονική περίοδο τριών εβδομάδων όπως προείπαμε, πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή, όπου αρχίζει η νηστεία και η είσοδός της σηματοδοτείται απο το τριώδιο, που ανοίγει κυριολεκτικά τις σελίδες του.


"Τό ΤΡΙΩΔΙΟ είναι ένα λειτουργικό βιβλίο που περιλαμβάνει ύμνους και βιβλικά αναγνώσματα γιά την κάθε μέρα της περιόδου της Μ. Σαρακοστής, η οποία αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει με τον Εσπερινό του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου"(π.Alexander SCHMEMANN, εδώ.)


Το λειτουργικό αυτό βιβλίο της ορθόδοξης εκκλησίας μας, οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι στις ιερές ακολουθίες του όρθρου , όχι των Κυριακών αλλά των άλλων ημερών της εβδομάδας , οι κανόνες αντί να έχουν εννέα ωδές , όπως είναι η γνωστή και συνήθης μορφή τους , έχουν τρεις ωδές.
Οι τρεις Κυριακές που κλείνουν την κάθε εβδομάδα του τριωδίου είναι, η Κυριακή του Ασώτου, η Κυριακή της Απόκρεω (μικρή αποκριά) και η Κυριακή της Τυροφάγου (Μεγάλη Αποκριά).
Μέσα στη χαρούσιμη ατμόσφαιρα, έρχονται όμως και τα Ψυχοσάββατα, όπου με τις γεμάτες συμβολισμούς της Ανάστασης και της πίστης για την αθανασία της ψυχής, προσφορές μας, τιμάμε τους νεκρούς.

Σύμφωνα με τη λαική λατρεία φτιάχνουν κόλυβα και συχώρια για τους νεκρούς ενώ η οινοποσία στα αποκριάτικα γλέντια, σύμφωνα με την παράδοση, αρχίζει με τη συγχώρεση των ψυχών τους. Οι νεκροί, που πρέπει να εξευμενισθούν, για να δώσουν καρπό στην γη – σύμφωνα πάντα με τις παραπάνω αρχαίες παγανιστικές αντιλήψεις – και να επιτρέψουν το ξεφάντωμα στους ζωντανούς. Έτσι εξηγούνται κατά μία άποψη οι μεταμφιέσεις, να ξεγελαστεί ο Άδης και να μην αρπάξει τους θνητούς, όπως με την Περσεφόνη, την κόρη της Δήμητρας, να ξεγελαστεί στα σημερινά και ο Χάρος, γιατί

“Τούτ’η γή που την πατούμε
όλοι μέσα θε’να μπούμε
τούτ’η γή με τα χορτάρια
τρώει νιες και παλικάρια.”



Είναι άραγε απλή σύμπτωση το γεγονός ότι την άνοιξη ακριβώς (αρχές Μαρτίου) που γιορτάζεται η αποκριά με τα Ψυχοσσάβατά της, οι αρχαίοι Αθηναίοι γιόρταζαν τα Ανθεστήρια, γιορτή που είχε διπλή όψη. Από την μία δηλαδή, γιορτή των λουλουδιών, του κρασιού και της αχαλίνωτης χαράς και από την άλλη γιορτή των νεκρών και των ψυχών.
Πίνε, μέθα, Μελάνιππε, μαζί μου: τι νομίζεις;
Στο στρόβιλο του Αχέροντα μπαίνοντας, το μεγάλο
To πέρασμα διαβαίνοντας, πως τ’άσπρο φώς του ήλιου θα ξαναδείς;
....................................
μα έλα, πάψε να σκέφτεσαι το χώμα, είμαστε νέοι, κι άλλοτε πάλι τα’παμε,
άσε να υποφέρει εκείνος που’ν’η ώρα του. Έξω βοριάς φυσάει, ας πιούμε εμείς
γλυκό κρασί που τους καημούς γιατρεύει.
’’ Αλκαίος,(μετφρ.Σωτ.Κακίσης)

Παρόμοια γιορτή των ψυχών βέβαια, βρίσκουμε και στους Πέρσες, στους Αιγυπτίους, στους Πρώσους και σε άλλους λαούς.


"Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις"; Λέει ο ψαλμωδός στις ακολουθίες χαρμολύπης της Μ.Σαρακοστής και εμείς οι ορθόδοξοι ετοιμαζόμαστε, στραμένοι εσωτερικά, στη συνείδησή μας, για την κάθαρση της μυστικιστικής μας Άνοιξης, για το Πάσχα.

Τελειώνοντας ρίξτε μια ματιά εδώ, στις ειρηνικές σκέψεις του , πρώην Κισάμου και Σελίνου, πολιού μητροπολίτη, Ειρηναίου.



Ύστερον: Αφιερωμένο σε όλους εσάς που διαβάζετε το κείμενο τούτο, εδώ(Έλα ψυχούλα μου -Μαχαιρίτσας,Ενας&ένας).

Υστερώτερον: Κατ’ απαίτηση του φιλόμουσου και τακτικού ακροατηρίου, αφιερώνω εξαιρετικά, μια καντάδα, ένα ορχηστικό δημοτικό, ένα νησιώτικο και τέλος ένα ξεσάλωμα υπερνότιο!

28 Comments:

Blogger Λαμπρούκος said...

Κατ' αρχήν πρέπει να σου πω ότι πρόκειται για ένα καταπληκτικό κείμενο.

Νομίζω ότι θα το λέω σε όλους τους καρναβαλιστές τώρα που θα πώς στην Ξάνθη για παρέλαση.

Μόνο μελανό σημείο, η ατυχής επιλογή άσματος.

8:38 π.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger John boy said...

Θα ήθελα σήμερα να σας μουντζουρώσω κανονικότατα με το τραγούδι που μας αφιερώσατε.
Μας χαλάσατε αγαπητή Katerina ante PortaLs, μας χαλάσατε πάρα πολύ.
Για την περίπτωση θα ταίριαζε ένα αποκριάτικο της Δόμνας Σαμίου, ξέρετε εσείς, από εκείνα τα ωραία, το οποίο λέω να σας το αφιερώσω, δυστυχώς όμως λογοκριμένο, καθώς σε ένα τόσο στυλιζαρισμένο blog όπως το δικό σας θα ήταν απρέπεια - αν κι εγώ δε το βλέπω καθόλου έτσι - να σας κάνω να κοκκινίσετε.

Ένα μωρέ ένα, ένα μ...νί
στη κερασιά κι ο π...ος
από κάτω.

Πέντη μωρέ πέντη, πέντη
μετάνοιες έκανε.
Πέντη μετάνοιες έκανε,
μ...νί κατέβα κάτω,
μ...νί κατέβα κάτω.

Δε κα' μωρέ δε κατεβαίνω
π...τσκαρε.
Δε κατεβαίνω
π...τσκαρε γιατ' είσαι
φορτωμένος.

Μπαίνεις μωρέ μπαίνεις,
μπαίνεις πολύ πολύ βαθειά.
Μπαίνεις πολύ πολύ βαθειά
και βγαίνεις μαραμένος.

Για το έγκλημα δεν φέρω καμία ευθύνη.
Καταδικάστε τον λαό και τη Δόμνα Σαμίου!

9:41 π.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Dimitris Nikolsky said...

To πιστόλι υπάρχει. Δεν φταίει αυτός που το χρησιμοποιεί αλλά αυτός που το κατασκεύασε. Ότι πρέπει επιχείρημα για χρήση σε ποινικο δικαστήριο.

Ενδιαφέρουσα η πραγματεία σου περί αποκρίας πάντος...

10:20 π.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Κατερίνα, ευχαριστούμε!

Θρακιώτες του τριεθνούς περνούν όλο το απόγευμα της Παρασκευής μετά την τσικνοΠέμπτη φτιάχνοντας πρόσφορα και κόλλυβα και διαβάζοντας ευχές και προσευχές για όσους έχουν περάσει από την άλλη όχθη. Ήμουν τυχερή να δω την άλλη γιαγιά και τις γιαγιές-θείες του αυτοκράτορα, που ναι από κει, να διαβάζουν από το προσευχητάρι η μία μετά την άλλη, μες στην κουζίνα, αλευρωμένες, με ποδιές και μαντήλια, ζυμώνοντας κι ανακατεύοντας.

12:30 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Όπως πάντα, γεμάτο πληροφορίες και καλοδουλεμένο το κείμενό σου.
(Τί κρίμα να μην ξέρεις ισπανικά, θα με βοηθούσες πολύ στις εργασίες, τώρα που έχω "κολλήσει"!)

2:04 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger ellinida said...

Μου άρεσε το τραγουδάκι .
Το κείμενο άψογο όπως πάντα .
Καλησπέρα !

4:47 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Citronella said...

Ναι, από το πρωϊ ήδη μας κέρασαν κόλυβα, αλλά το "κυρίως" κέρασμα - μοίρασμα είναι μετά τον Εσπερινό. Μικρά τη στήναμε κοντά στην Εκκλησία, να μαζέψουμε από όλες τις γυναίκες στο σχόλασμα..
Και φυσικά πάντα πίτες και τα περίφημα μπουρεκάκια.

Να είσαι καλά Κατερίνα που μας τα θυμίζεις!
Καλό σ-κ:)

4:54 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλησπέρα σε όλους σας!
- Κάνε μου διαφήμηση Λαμπρούκο μου, ίσως κάνω και ..τηλεοπτικό blog, ή ακόμα μπορεί να με ανακηρύξουν ηγερία του κινήματος των ..μασκαράδων!
-Άσε και καμμιά μουντζούρα για Καθαρά Δευτέρα κύριος! Θα αμπολήσουμε και αετό στα ..armirikia! ;)
-Δηλαδή Δημήτρη (Nikolsky) oι διαθέτοντες το όπλο που υπαινίσσεται το armiriki, θα συλλαμβάνονται ως ύποπτοι..βιασμού? ;)
(ενδιαφέρον το blog σου)
-Πολύ μου αρέσουν οι καταγραφές των λαογραφικών Mirandolina μου. Κάποτε είχα αρχίσει μια συλλογή με κάρτες όπου τα επαγγέλματα (ειδικά αυτά που χάθηκαν) και τα λαογραφικά είχαν κύρια θέση.
- Ιδού η Ρόδος Juanita μου, δεν το δοκιμάζουμε; Εγώ θα στα γράφω ελληνικά και εσύ θα μεταφράζεις! ;)
-Χαίρομαι που σου άρεσε ellinida μου γιατί τα αγόρια μου "έρριξαν" το ηθικό! Σε ευχαριστώ!
- Ωπ ωπ Snowflake, τι είναι οι πίτες και τα μπουρεκάκια; Δώσε μας στοιχεία παρακαλώ.

6:42 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Citronella said...

Πάνω κάτω η εικόνα που μάς περιέγραψε κι η Μιραντολίνα φαντάζομαι, Κατερίνα μου- εδώ στα μέρη μας έχουμε ίδια έθιμα με την Θράκη, πέρα από την Ξανθιώτισσα γιαγιά βεβαίως..

Εκτός από τα κόλυβα συνηθίζεται να ετοιμάζουμε αποβραδίς πίτες και μικρά μπουρεκάκια με γέμιση τυρί ή πατάτα. (Από μικρή μού άρεσε πολύ να ανοίγω φύλλο!!)
Τα μοιράζουμε όταν πάμε στα μνήματα, αρκετοί μοιράζουν και μανταρίνια.
Συνήθως εκτός από τους δικούς μας κερνάμε και τους τριγύρω. Όλο και κάποιοι μακρυνοί συγγενείς ή γνωστοί θα αναπαύονται κάπου παραδίπλα..
Οπότε πηγαίνουμε εφοδιασμένοι με κεριά και γενικώς βλέπεις τον κόσμο να πηγαινοέρχεται.

Α,όσο για αυτό που αναφέρεις σχετικά με τις κάρτες, ελπίζω κάποια στιγμή να μας τα γράψεις και πιο αναλυτικά!

7:11 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Epicuros said...

Πραγματική λαογραφική μελέτη! 'Ολα δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση: Οι άνθρωποι πάντα αναζητούσαν τη λύτρωση από την καθημερινότητα και λάτρευαν (έστω συμβολικά) τις λειτουργίες που αναπαράγουν και διαιωνίζουν τη ζωή. Η χαρά και η διασκέδαση μέρος του σχεδίου...

8:27 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Storyteller said...

Κατερινιό έγραψες! Τύφλα να έχει ο Πολίτης καλή μου!!! Το άσμα κι εμένα δεν μου άρενε...ο μπαρμπα- Γιαννης ο κανατάς θα ταίριαζε καλύτερα!
Αντε βρε και αν ηγηθείς των μασκαράδων πρώτος θα σύρω τον χορό των σατύρων...λέμε τώρα!

10:31 μ.μ., Φεβρουαρίου 24, 2006  
Blogger Λύσιππος said...

Τα κόλλυβα στην αρχαία Ελλάδα ήταν οι φακές, όχι το σιτάρι.

Ομορφο κείμενο, μας ταξιδεύεις κάθε φορά σαν ένα ντοκυμαντέρ της Δόμνας Σαμίου.

1:45 π.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger Rodia said...

Κατερίνα.. ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΑΙ:-)
Θερμά συγχαρητήρια καλή μου!
(μας έχεις κουφάνει, το ξέρεις;)

:-)

1:46 π.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger Rodia said...

Χμμ.. τώρα είδα το σχόλιο.. Αστα τα αγορια.. ζουλεύουνε.. τα σκασμένα!;-)

(να πω ότι είναι μασκαράδες; ε, τέτοιες μέρες δε θα παρεξηγηθώ, ε)

ΩΧ!! Κάποιος μου πετάει το βάζο στο κεφάλι.. Σταμάτα βρε! Ψέμματα λέω;

1:49 π.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger lemon said...

Κατερίνα τα περισσότερα ποστ σου-και τα σχόλιά τους παρέα, θα γίνονταν πολύ ωραία-ενδιαφέροντα αλλα και χρήσιμα μαθήματα στο σχολείο...

Φοβάμαι οτι τα παιδιά μαθαίνουν ένα σωρό άχρηστα πράγματα, και χάνουν αυτή τη μελέτη της παράδοσης σε βάθος, που μερικοί άνθρωποι σαν εσένα έχουν διάθεση και την κάνουν... :)

12:02 μ.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Για βασιλια καρναβαλο λεω να βαλουμε τον Κωστακη να κανει στοματικο ερωτα στο Γιωργακη με χορηγο τη vodafon.Tι λετε;

9:12 μ.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλησπέρα παιδιά!
-Snowflake μου, πολύ ενδιαφέρον, μου θυμίζει Λωξάνδρα και περιγραφές αντίστοιχες. Η Εύη Βουτσινά καταγράφει και χοές με μέλι και κρασί ίσως και αλεύρι, στα μνήματα για να μη ζηλέψουν οι ποθαμένοι (και μετά οι ζωντανοί φεύγανε γρήγορα-γρήγορα χωρίς να κυττάξουν πίσω τους, μη δουν τις ψυχές του άδη)
-epicuros σου ορκίζομαι, δεν θα το ξανακάνω! Άλλωστε προτιμώ τις φωτογραφίες που μιλάνε μόνες τους (όπως αυτή του βοσκού στο blog σου);)
-Σάτυρε! (Το ξανασκέφτομαι storyteller, γιατί αν ηγηθώ τέτοιου κινήματος, οι οπαδοί θα είναι ..πολυπληθείς και ανεξέλεγκτοι!) ;)
-Καλώς ήλθες Λύσιππε στην παρέα! Νομίζω ότι ήταν πολλά σποράκια μαζί ενώ κόλλυβος ήταν το νόμισμα που έβαζαν στο στόμα του νεκρού να περάσει την Αχερουσία απέναντι!
- ΕΕ rodiaaa, μας ακούς τώρα χρυσή μου; Ωραία, το βάζο αστόχησε φαίνεται! Δεν θα το ξανακάνω βρε παιδί μου, αν είναι να μισερώσω τον κόσμο που διαβάζει.. και δεν μας είναι πολύς τελευταία! ;)
(δεν φαντάζομαι η τούμπα στη φωτογραφία να έγινε αφού με διάβασες;) :))
-lemon μου αρκούμαι στον αφοπλιστικό σου λόγο και σε ευχαριστώ πολύ για τα αισθήματά σου. (Ομολογώ, θα γίνω καλή..γιαγιά, αν μου το επιτρέψουν!)
- Σατιρίζεις ή σατυρίζεις drugstv, ιδού η απορία!

Καλές απόκριες νά έχουμε, ας κρατήσουν οι χοροί που έλεγε κάποιος φίλος!
Στο υστερώτερο, θα βρείτε αφιερώσεις για όλα τα γούστα
όπως π.χ.αυτή

11:42 μ.μ., Φεβρουαρίου 25, 2006  
Blogger alombar42 said...

Κατερίνα vs Wikipedia σημειώσατε Χ :)

Με την ευκαιρία να πω οτι οι Κρητικοί και ειδικά οι συντοπίτες του, έτρεφαν και τρέφουν μεγάλη εκτίμηση για τον Ειρηναίο - κάνανε σημαντικές εκδηλώσεις υπέρ του. Από ιστορίες (που όμως δεν μπορώ να θυμηθώ), ήταν και άνθρωπος εκτός από ιερέας.

10:13 π.μ., Φεβρουαρίου 26, 2006  
Anonymous Lilly said...

Kάποτε είχα γράψει σε άλλη διαδικτυακή σελίδα, στοιχεία για τα κόλλυβα, όταν έφτιαξα, μακριά απο το σπίτι μου, για την πρώτη γιαγιά που έφυγε, ένα πιάτο.
Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμα σαν συνέχεια του ενδιαφέροντος κειμένου σου:
"Θυμάμαι, σαν άνοιξα την πόρτα της εκκλησιάς την καθηλωτική και υποβλητική εικόνα: Ένα πελώριο λευκοστρωμένο τραπέζι, στη μέση, κάθετα στην Αγ. Τράπεζα, κατάσπαρτο από πιάτα, πιατέλες, κρυστάλλινα μπολ, με στερεωμένα πάνω τους κεριά. Το φως τους μούχρωνε το μισοσκότεινο ακόμα χώρο.
Γύρω, τριγύρω φιγούρες γυναικείες, μου φάνηκαν πως παράστεκαν στο τελετουργικό τους πιάτο δίπλα, τους προσφιλείς που θυμήθηκαν και μελέτησαν. Ένας χορός σαν από αρχαία τραγωδία, οι γυναίκες, πάντα μεσίτριες ανάμεσα στο θείο και σε τούτη τη ζωή.
Τι ισορροπημένο σε γεύση το σεμνό αλλά κι ευχετικό τούτο πιάτο! Tο ίδιο, φτιάχνεται σε γιορτές αγίων και σε κάποια μέρη, σερβίρεται σαν γιορτινό επιδόρπιο.
Τι συμβολισμούς κι αναφορές συγκεντρώνει γύρω απ τα υλικά του: Γλυκύτητα περιορισμένη, όπως ο δρόμος της ζωής, που δεν είναι στρωμένος με ζάχαρη και το τέλος της, προδιαγεγραμμένο.
Το στάρι, απ’ όπου «ο άρτος ο επιούσιος», κεντρικό στοιχείο. Γύρω, τα ασπρισμένα αμύγδαλα κι οι άλλοι ξηροί καρποί, ως «οστά γεγυμνωμένα», ο ψιλοκομμένος μαϊντανός (ή βασιλικός) ως «ο τόπος ο χλοερός». Τα έντονα αρώματα με τα οποία τυλίγεται ο σπόρος, ως ο εύοσμος επίγειος κόσμος που αποχαιρετούμε για τον «ευώδη» πνευματικό. Οι σπόροι κι οι καρποί υπηρετούν την εντελέχεια, γιατί αναπαράγουν τη ζωή.
Όπως και κάθε πιάτο που αποτυπώνει της προσφοράς τα πλούσια αισθήματα, είτε μαγειρεύει κανείς για τους αγαπημένους, είτε για τους καλεσμένους, είτε τρέφει, είτε ελεεί, είτε περιποιείται, έτσι και τούτο. Πολύτιμα αισθήματα, του πόνου, της λύπης, του πένθους, της νοσταλγίας, για κείνους που χάθηκαν, για κείνους που αγαπήσαμε, αναμειγνύονται με τα συστατικά που το συνθέτουν και το στολίζουν. Ίσως η απαρχή του ανάγεται στα περίδειπνα, τα νεκρόδειπνα της αρχαιότητας. Ο Αριστοφάνης αναφέρει ως ισχάδες (αυτά που κάνουν θόρυβο όταν τα μασουλάς), τα κόλλυβα και τα τρωγάλια (στραγάλια). Οπωσδήποτε όμως καθιερώθηκαν στην ορθόδοξη εκκλησία, μετά το όραμα του αγ. Θεόδωρου του Τήρωνος, στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευδόξιο.
Το γευστικό λοιπόν τούτο πιάτο, με την παρασκευή ή την κατανάλωσή του, μας διώχνει την πικράδα του θανάτου, και μας φέρνει γαλήνη κι ηρεμία στη γεύση και στα αισθήματα,"
Kαλή αποκριά!

7:11 μ.μ., Φεβρουαρίου 26, 2006  
Blogger Panajiotis Oikonomou said...

Υπέροχη ανάλυση.Σύντομη και περιεκτική.Εύγε..

2:14 π.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

-Alombar 42 καλώς ήλθες με νέα εμφάνιση! Λόγω απόκρεω ντύθηκες "των σκυλιών ο μασκαράς", έ? ;)
(Ελπίζω να φαίνεται ότι αστειεύομαι δες χαμόγελο! Τι είναι εδώ?)
(Όχι και wiki/δομή χρυσέ μου!)

-Lilly έπρεπε να τα είχα υπόψη μου λίγο νωρίτερα. Σε ευχαριστώ, παιδί μου, συμπληρώνουν με στοιχεία λαογραφικά τα περί κολλύβων και μας δίνουν και ένα ωραίο δείγμα γραφής.

2:15 π.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Panajiotis Oikonomou με πρόλαβες στο φτερό, καλώς μας ήλθες.
Σε ευχαριστώ.

2:22 π.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger peftasteri said...

10 το πρωί της Κυριακής και δεν βρήκα ουτε σελίδα από την αγαπημένη μου εφημερίδα.
Κάθε εμπόδιο για καλό!
Πιο πολύ απόλαυσα το δικό σου άρθρο, άσε που είναι γεμάτο χρώματα κι αρώματα....

10:17 π.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Χορευτικό και επίκαιρο λόγο Αποκριάς το mama yo quiero! Eυχαριστώ Κατερίνα.

3:58 μ.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger alombar42 said...

Η νέα εμφάνιση δείχνει μια αλλαγή στάσης, στο πιο κακό και έτοιμο, όπως και ο εικονιζόμενος Αρης (σε στάση ετοιμότητας) :)

Το εδώ είναι ένα μέρος από το παρελθόν μου :)

4:24 μ.μ., Φεβρουαρίου 27, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλημέρα και απο εδώ!
-peftasteri σε ευχαριστώ, εσύ πάλι μας θυμίζεις τραγουδάκι "Χρώματα, χρώματα,ααα, χρώματα και αρώματα"!
- Υο quiero mama, Juanita μου! Με το τραγούδι και ο χορός που καλά κρατεί!
-Τέλος πάντων εσείς οι άνδρες, alombar 42, όσο πιο παρελθόν διαθέτετε, τόσο πιο γοητευτικοί θεωρείστε! (Μου άρεσαν τα χρώματα της προηγούμενης απεικόνισής σου, ο aris βγαίνει σκοτεινός, κομμάτι)!

11:05 π.μ., Φεβρουαρίου 28, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Alombar βρήκα εδώ λεπτομέρειες για το σεμνό ιεράρχη Ειρηναίο. Οι κρητικοί φίλοι μου, όλα τα τυπικά του βιογραφικού τα έχουν εκθειάσει σε υπερθετικούς βαθμούς. Eιδικά την πρωτοβουλία του για την ΑΝΕΚ επειδή είχαν γίνει τότε τα τραγικά ατυχήματα σε αέρα και θάλασσα (Φαλκονέρα).
-Ξέρω επίσης ότι είχε αναπτύξει δραστηριότητα με τον ελληνισμό της Γερμανίας και είχε φτιάξει στέγη παραμονής-φαγητού-διαβάσματος για τα "κλειδόπαιδα" (έτσι τα χλεύαζαν οι Γερμανοί), δηλαδή, τα ελληνάκια που γύριζαν απο το σχολειό με το κλειδί περασμένο στο λαιμό -οι γονείς δούλευαν- στο έρημο σπίτι.

6:41 π.μ., Μαρτίου 13, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

9:40 π.μ., Φεβρουαρίου 22, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.