Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2006

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος

"Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος,
σφίγγεται η ερημιά στον μαύρο της μποξά,
σκυφτή πίσω από μήνες-σύννεφα αφουκράζεται,
τί νάναι που αφουκράζεται - σύννεφα, μήνες μακριά;"
Ελύτης






Ονειρεύτηκα τη μάνα μου. Οχτώ χρόνους τώρα λησμονιάς. Χθες προχθές θά'χε γενέθλια.. Τώρα τη μνήμη της τη μετράμε αλλιώς. Η στερνή της κατοικία είναι στα πόδια του Ταύγετου. Την καλημέριζε ο πατέρας μου απ το παράθυρο του σπιτιού που πέρασε τα τελευταία του, γιατί δεν άντεχε μακριά της, ατενίζοντας στον κάμπο το κυπαρίσσι τρίτο δεξιά, πάνω απ το κεφάλι της. Μέχρι να φύγει , να τη συναντήσει στη γη της μακαριότητας..


Στο λεύκωμα των φωτογραφιών, το θυμητάρι της μνήμης ξεφυλλίζοντας, η μάνα υπήρξε παιδί, χαριτωμένο. Που έζησε, ταξίδεψε, χόρτασε και στερήθηκε. Που αγάπησε και αγαπήθηκε. Τώρα .."μια χούφτα χιόνι"..

Νόστος για τ' άγια χώματα αλλά να που η κακοκαιρία αναχαιτίζει τις επιθυμίες μας.. Παρηγοριά, στην αγκαλιά της ποίησης, της μουσικής και της μνήμης..



Είπε λοιπόν ο ποιητής, που κατα κόσμον και τάξη ήταν Νικηφόρος και Βρεττάκος:


"Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος,
όπως ο κόρφος της μητέρας μου.
Με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα
ήλιο και πράσινο
ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του,
ως να χαράξει στην καρδιά μου
τις βαθειές χαράδρες του
να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές
να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο.
Με δίψα μου μοναδική τον ήλιο,
δίψα βαθειά σαν ωκεανός,
υψηλή ως το φεγγάρι,
δίψα που να την λυπηθεί ο Θεός.
....Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος όσο να γεννηθούνε
τα δυό παιδιά του Θεού μέσα μου:
η ποίηση και η αγάπη."

22 Comments:

Blogger Marina said...

Κι αν έφυγε η μάνα, τη συντροφεύουν τα βουνά, οι αετοί και οι χαράδρες..οι θύμησες ξυπνάνε τους νεκρούς και ζεσταίνουν τη καρδιά των ζωντανών..

1:41 μ.μ., Φεβρουαρίου 06, 2006  
Blogger Citronella said...


Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.



Η μνήμη, το μόνο μας όπλο..
Καλή σου μέρα Κατερίνα μου.

@->--

1:44 μ.μ., Φεβρουαρίου 06, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

:') Φιλώ σας.-

3:59 μ.μ., Φεβρουαρίου 06, 2006  
Blogger polyvios eupatridis said...

σιωπή. φιλιά.

6:44 μ.μ., Φεβρουαρίου 06, 2006  
Blogger Markos said...

Τι να προσθέσω;
Απολαμβάνω.
Καληνύχτα.

11:30 μ.μ., Φεβρουαρίου 06, 2006  
Blogger lemon said...

Κατερίνα, όσο τους κρατάμε ζωντανούς μέσα μας, εξακολουθούν να είναι κοντά μας, το ξέρεις, έτσι δεν είναι? Παρόλαυτά, δεν συνηθίζεται ποτέ αυτή η έλλειψη, όχι..

Ο κύριος Βρεττάκος, θαυμάσιος, δεν το ήξερα αυτό το ποίημα..

1:56 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Asteroceras said...

Τα μάτια μου, σφιχτά σαν κλείσαν
Τρέξαν από τα χέρια δάκρυα
Κι οι πέτρες στιβαγμένες
Φωνάξαν τ'όνομά της, γράμμα-γράμμα
Μα η ψυχή, ξεγλύστρισε στ'αγέρι.

7:07 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger schizophrenia said...

"...I wasn’t there that morning
When my father passed away
I didn’t get to tell him
All the things I had to say

I think I caught his spirit
Later that same year
I’m sure I heard his echo
In my baby’s new born tears
I just wish I could have told him in the living years

Say it loud, say it clear
You can listen as well as you hear
It’s too late when we die
To admit we don’t see eye to eye"

(Mike & The Mechanics/The Living Years)

9:47 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger ellinida said...

Ο Βρεττάκος υπέροχος . Τα λόγια σου συγκηνιτικά . Δεν ξέρω ... ακόμα έχω κάποια οργή για την μητέρα μου . Υπήρξε για μένα ο παράδεισος και η κόλαση . Φοβάμαι όμως ότι θα καταρεύσω αν την χάσω .
Το πιό μεγάλο της μάθημα ήταν ότι η αγάπη έρχεται μέσω του πόνου .
Καλημέρα !

10:00 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Λαμπρούκος said...

Εν τω Κοιμητηρίω
------------------
Όταν η μνήμη εις το κοιμητήριον
τα βήματά σου διευθύνει,
μ' ευλάβειαν το ιερόν μυστήριον
του σκοτεινού μας μέλλοντος προσκύνει.
Τον νουν σου ύψου προς τον Κύριον.
Προ σου των απεράντων ύπνων η στενοτάτη κλίνη
κείται υπό το έλεος του Ιησού.

Η προσφιλής θρησκεία μας τα μνήματα
τον θάνατον ημών σεμνύνει.
Των εθνικών τα δώρα και τα θύματα
και τας πομπάς δεν αγαπά εκείνη.
Χωρίς ανόητ' αναθήματα
χρυσού,
των απεράντων ύπνων η στενοτάτη κλίνη
κείται υπό το έλεος του Ιησού.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

10:24 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Η ιστορια της μνημης ειναι αυτη που μενει στο τελος...Να'σαι καλα...

11:02 π.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Kαλωσορίζω σας όλους και το νέο φίλο schizophrenia. Ευχαριστώ σας για τα αισθήματα, τις σκέψεις, την αγάπη, την ποιητική ή άλλη συνεισφορά.
Eκτιμώ τη ζεστασιά σας.
Αιτία για αυτό το φορτισμένο ποστάκι, εκτός απο την επέτειο που ανέφερα και τα αισθήματα που πυροδότησε, ήταν όλες εκείνες οι εικόνες των παραπεταμένων παππουδογιαγιάδων, γονιών κάποιων, που είδαμε τελευταία στα κανάλια.
Ένα πολύ αισθαντικό άρθρο της Όλγας Μπακομάρου, επίσης, στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία πάνω στο ίδιο θέμα και την καταγραφή της δικής της ευγνωμοσύνης προς τους γονείς της. Ήταν λες και κατέγραφε τις σκέψεις μου.
Επίσης εικόνες νέων παιδιών -δυστυχώς απο μικρής ηλικίας έως και μεγαλυτέρων- που η αναίδεια, η έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τους γονείς -επομένως και σε άλλους- μου δημιούργησαν άσχημη διάθεση, για αυτό που κακώς νομίζουμε μεγάλωμα χωρίς όρια αυθεντίας. Εικόνα, όπως την περιγράφει και ο Μάρκος εδώ.
Τέλος η αδήριτη προσωπική μου ανάγκη, να ήμουνα εκεί στη Σπάρτη, κοντά τους, για τα τελετουργικά δέοντα.

1:29 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Είναι από τις στιγμές που δεν χωρούν λόγια Κατερίνα - όχι από μας. Να στε καλά με την αγαπητική σας μνήμη.

2:27 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger drskafidas said...

όλα εδώ...

3:09 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Πολύ Ωραίο, έτσι απλά.

3:22 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Blogger Angelito said...

"Ένας κύκλος πάνω στο χιόνι. Στο καλό..."
:-)

9:06 μ.μ., Φεβρουαρίου 07, 2006  
Anonymous Καφετζης said...

Τους έθαψα μέ διαφορά 5 χρόνων στόν ίδιο τάφο.Πρώτα τήν μάνα, μετά τόν πατέρα. Μέ τόν πατέρα είχα καλύτερη σχέση. Τήν ίδια αγάπη καί στους δυό. Οταν περνάω τό κοιμητήρι τή μανα χαιρετάω πρώτα.
Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες....

12:51 π.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Anonymous Καφετζης said...

Τους έθαψα μέ διαφορά 5 χρόνων στόν ίδιο τάφο.Πρώτα τήν μάνα, μετά τόν πατέρα. Μέ τόν πατέρα είχα καλύτερη σχέση. Τήν ίδια αγάπη καί στους δυό. Οταν περνάω τό κοιμητήρι τή μανα χαιρετάω πρώτα.
Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες....

12:52 π.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger landlord45 said...

Mας άνοιξες πληγές πρωί Δευτέρας.
Το λογαριασμό πού να στον στείλω ;
:-)

9:49 π.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger alombar42 said...

Ξεκουράζονται στον Ταΰγετο, μακριά από σκοτούρες και καθημερινότητες. Μπορεί να γελάνε συγκαταβατικά με όσα διαβάζουν εδώ. Μπορεί να χαίρονται μια δεύτερη νιότη.

Καλημέρα - είναι μια καινούργια μέρα.

1:12 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger Juanita La Quejica said...

Κάποιες φορές τα όνειρα είναι βάλσαμο στον πόνο της έλλειψης, άλλες πάλι φαρμάκι.

1:53 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  
Blogger Katerina ante portas said...

Δεν ήθελα να ανοίξω πληγές..
Ίσως να ντρέπομαι λιγάκι για το ξάνοιγμα.
Όπως και νάχει, ευχαριστώ θερμά όλους σας.

1:57 μ.μ., Φεβρουαρίου 08, 2006  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.