Por una cabeza

Πρόσωπα.. Χορεία ολόκληρη προσώπων που χαρακτήρισαν τη χρονιά που πέρασε και υπολογίζουμε να χρωματίσουν τη χρονιά που έφθασε. Συναναστροφές, νέες γνωριμίες, προσεκτική, επιφυλακτική, ανοιχτή, έντονη ή όχι, οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα επαφή. Σαν ένα χορό, ένα χορό αισθησιακής και εγκεφαλικής αναμέτρησης, σαν ένα tango.
Eιναι γνωστή η προτίμησή μας στο μη εξαιρετέο έργο Άρωμα γυναίκας και στις δυο version, οπότε το θέμα και το άκουσμα το λαβαίνουμε από την αμερικάνικη με τον Al Patsino.

Στη ζωή μου έμαθα να μην υποτιμώ κανένα πρόσωπο ούτε να περιφρονώ κανένα, όπου και αν βρίσκεται, ό,τι και αν κάνει. Όμως μου είναι αδύνατο να μην κάνω κριτική, ή σύγκριση, ή αποτίμηση. Πόσα πρόσωπα γνωρίζει κανείς σε μια χρονιά; Τι συνδέσεις και επανασυνδέσεις κάνει; Ποιά αξίζει να κρατήσει κοντά του και απο ποιά να απομακρυνθεί;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, συνάντησα φίλη από τα παλιά, αγαπημένη τουλάχιστον από μένα.Εκείνη τότε φιλάρεσκη, με τη φρέσκια πονηράδα παιδιού, που του αρέσει να πειράζει τους άλλους και να περνάει το δικό του. Χωριστήκαμε, έτσι, αναίτια, παντρεύτηκε ένα καθηγητή, που με κάποια μετάθεσή του την πήρε μακριά από την Αθήνα, τους συγγενείς και φίλους της. Η επαφή μας ήταν για ένα διάστημα τηλεφωνική. Μετά η προσωπική της πίκρα που δεν απέκτησε δικό της παιδάι, όμως υιοθέτησε, μάλλον την απομάκρυνε.. Τη γνώρισα πρώτη εγώ, παρά τον πανδαμάτορα χρόνο και τις αλλαγές του. Αγκαλιαστήκαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, αλλά.. αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την δώ, όπως παλιά και να ανασυστήσουμε αυτό που θεωρούσαμε/σα φιλία..

Ανήμερα Πρωτοχρονιά, μίλησα με δυο πρόσωπα που είχα χρόνια να τα δώ. Το ένα από το θάνατο του πατέρα μου, ήταν φίλος του. Δεν ξέρω ποιά ανάγκη τον έσπρωξε να με πάρει τηλέφωνο, ίσως γιατί του θυμίζω εκείνον, τον φίλο του.. Η αλήθεια είναι ότι με συγκίνησε, όχι μόνο γιατί μου έδειξε ανθρώπινες και ζεστές στιγμές του μπαμπά μου, αλλά γιατί ήταν ένας "κλειδοκράτορας", κάποιος που κρατούσε δηλαδή το κλειδί σε γεγονότα, πρόσωπα και χρόνο. Υποσχέθηκα ότι την επόμενη κοντινή φορά θα του τηλεφωνήσω εγώ, να διασώσω στοιχεία εποχής για τη Σπάρτη και πρόσωπα γνωστά..

Το άλλο ήταν ένα πρόσωπο που είχα να το δώ τριάντα χρόνια, τελευταία φορά στο γάμο μου. Μια θεία, η γυναίκα εξαδέλφου της μάνας μου, θεία κυριολεκτικά, πανέμορφη τότε. Μια γυναίκα χαριτωμένη, δυνατή, που έμεινε χήρα στα 29 της χρόνια με δυο γυιούς. Δεν υπήρξε ανάγκη οικονομική. Αλλά θέλησε χάριν των παιδιών να μην ξαναφτιάξει την προσωπική της ζωή ποτέ. Αδυνατώ να συλλάβω το μέγεθος της θυσίας, στην ηλικία της, αν σκεφθεί κανείς τις αγαθές και άλλες προθέσεις των εκπροσώπων του άλλου φύλου απέναντί της.. Σκέφτομαι αν τα ίδια τα παιδιά της εκτιμούν ή εκτίμησαν ποτέ αυτή τη διάθεση ψυχής και σώματος στη δύσκολη εποχή μας...Σκέφτομαι ακόμα τι τη "διέσωσε" και της έδωσε δύναμη. Ίσως η ουσιαστική της μόρφωση και η αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, η καλή ρίζα της οικογένειάς της, οι γονείς της..

Τango φίλοι μου, por una cabeza, μέχρι τελικής πτώσεως και τούτη τη χρονιά!

Υστερον: Σάββατο σήμερα άκουσα μέρος προς το τέλος της εκπομπής του Γ.Πίττα από τα Αstra 92,8.Θαύμασα μια ακόμα φορά τη δυνατότητα του internet..

Με αφορμή την αναφορά του Sync, είδαμε ότι το tango απασχόλησε και άλλα blogs και όχι μόνο τον φίλο μας ikd