Ein spanischer Tango

Σήμερα νοιώθω ευάλωτη και ευσυγκίνητη.. Μου είπαν κάτι θλιβερό και έβαλα τα κλάματα. Μετά τά 'φερε η ζωή και έμαθα κάτι πολύ όμορφο, έκλαψα και πάλι, από χαρά. Άκουσα ένα όμορφο τραγούδι και έκλαψα επίσης.. Ξημερώματα είδα το φεγγάρι, υγράνθηκαν και θάμπωσαν τα μάτια μου. Είδα παλιές φωτογραφίες και συγκινήθηκα. Ένας φίλος,μάλλον καλός φίλος, μου είπε πως αν με έβλεπε ξανά όπως πριν το γάμο μου, θα άλλαζε..ομάδα(!) και δάκρυσα. Μια γιατρός, υποτίθεται ειδικευμένη σε θέματα παχυσαρκίας, με έκανε να πιστέψω ότι περιφρονεί τους ασθενείς της και..έψαξα για μαντηλάκι.

Τι διεργασία είναι αυτή που εκδηλώνει όλα τα συναισθήματά μας με τον ίδιο τρόπο; Λύπη, χαρά, θλίψη, νοσταλγία, απογοήτευση, θυμός,απόλυτη ομορφιά, όλα εκφράστηκαν με δάκρυα και συγκίνηση. Καρποί του ίδιου δένδρου, της ψυχής μας και της καλλιέργειας.

Το ότι μου αρέσουν τα ταξίδια, είναι κοινό μυστικό. Ελλείψει πραγματικών, ταξιδεύω με τα τραγούδια και τις εικόνες. Μπορεί το ταξίδι να είναι τόσο σύντομο όσο μια διαδρομή στην κεντρικότατη λ.Αλεξάνδρας, παραδόξως έρημη! Μπορεί να είναι μακρύτερο, σε εθνική οδό -Τριπόλεως- που μήνες τώρα, κάθε άλλο παρά αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι και που εμείς πληρώνουμε -χαράτσι- χωρίς ανταπόδοση προδιαγραφών.


Μπορεί να είναι ένα ωραίο τοπίο στη φύση, μπορεί να είναι μια σκληρότερη εικόνα με δυναμική αισθητική. Μπορεί να είναι φωτογραφίες άλλων, μπορεί και δικές μου. Δυστυχώς, με εγκατέλειψε η παλιά μου Canon και ώσπου να συνηθίσω τις ψηφιακές, βολεύομαι με το πανταχού παρόν κινητό μου.

Όσο εγώ κάνω ταξίδι στο παρελθόν-1935 παρακαλώ- με το βιολί του Barnabàs von Géczy από τη συλλογή σπάνιων δίσκων 78 στροφών του diaryman716, ανακάλυψα ότι με βιολιά ασχολείται και ο Gingo. Του κλασσικού και του μοντέρνου αυτός, με Oistrakh και Μπουλέζ!

Eίχα παρομοιάσει τη ζωή με tango, στις αρχές του χρόνου. Έτσι και πάλι, οι σκέψεις και τα αισθήματα στροβιλίζονται στο μυαλό μου, σε ρυθμό παρόμοιο, σαν το Spanischer Tango!
Υστερον: Μια ενδιαφέρουσα διεύθυνση με πολλές πληροφορίες και εξίσου ενδιαφέρουσες παραπομπές στο θέμα Tango, είναι εδώ, η Der historische Ausdrucksgehalt des Tango und seine Widerspiegelung in der Kunstmusik

Por una cabeza

Πρόσωπα.. Χορεία ολόκληρη προσώπων που χαρακτήρισαν τη χρονιά που πέρασε και υπολογίζουμε να χρωματίσουν τη χρονιά που έφθασε. Συναναστροφές, νέες γνωριμίες, προσεκτική, επιφυλακτική, ανοιχτή, έντονη ή όχι, οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα επαφή. Σαν ένα χορό, ένα χορό αισθησιακής και εγκεφαλικής αναμέτρησης, σαν ένα tango.
Eιναι γνωστή η προτίμησή μας στο μη εξαιρετέο έργο Άρωμα γυναίκας και στις δυο version, οπότε το θέμα και το άκουσμα το λαβαίνουμε από την αμερικάνικη με τον Al Patsino.

Στη ζωή μου έμαθα να μην υποτιμώ κανένα πρόσωπο ούτε να περιφρονώ κανένα, όπου και αν βρίσκεται, ό,τι και αν κάνει. Όμως μου είναι αδύνατο να μην κάνω κριτική, ή σύγκριση, ή αποτίμηση. Πόσα πρόσωπα γνωρίζει κανείς σε μια χρονιά; Τι συνδέσεις και επανασυνδέσεις κάνει; Ποιά αξίζει να κρατήσει κοντά του και απο ποιά να απομακρυνθεί;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, συνάντησα φίλη από τα παλιά, αγαπημένη τουλάχιστον από μένα.Εκείνη τότε φιλάρεσκη, με τη φρέσκια πονηράδα παιδιού, που του αρέσει να πειράζει τους άλλους και να περνάει το δικό του. Χωριστήκαμε, έτσι, αναίτια, παντρεύτηκε ένα καθηγητή, που με κάποια μετάθεσή του την πήρε μακριά από την Αθήνα, τους συγγενείς και φίλους της. Η επαφή μας ήταν για ένα διάστημα τηλεφωνική. Μετά η προσωπική της πίκρα που δεν απέκτησε δικό της παιδάι, όμως υιοθέτησε, μάλλον την απομάκρυνε.. Τη γνώρισα πρώτη εγώ, παρά τον πανδαμάτορα χρόνο και τις αλλαγές του. Αγκαλιαστήκαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, αλλά.. αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την δώ, όπως παλιά και να ανασυστήσουμε αυτό που θεωρούσαμε/σα φιλία..

Ανήμερα Πρωτοχρονιά, μίλησα με δυο πρόσωπα που είχα χρόνια να τα δώ. Το ένα από το θάνατο του πατέρα μου, ήταν φίλος του. Δεν ξέρω ποιά ανάγκη τον έσπρωξε να με πάρει τηλέφωνο, ίσως γιατί του θυμίζω εκείνον, τον φίλο του.. Η αλήθεια είναι ότι με συγκίνησε, όχι μόνο γιατί μου έδειξε ανθρώπινες και ζεστές στιγμές του μπαμπά μου, αλλά γιατί ήταν ένας "κλειδοκράτορας", κάποιος που κρατούσε δηλαδή το κλειδί σε γεγονότα, πρόσωπα και χρόνο. Υποσχέθηκα ότι την επόμενη κοντινή φορά θα του τηλεφωνήσω εγώ, να διασώσω στοιχεία εποχής για τη Σπάρτη και πρόσωπα γνωστά..

Το άλλο ήταν ένα πρόσωπο που είχα να το δώ τριάντα χρόνια, τελευταία φορά στο γάμο μου. Μια θεία, η γυναίκα εξαδέλφου της μάνας μου, θεία κυριολεκτικά, πανέμορφη τότε. Μια γυναίκα χαριτωμένη, δυνατή, που έμεινε χήρα στα 29 της χρόνια με δυο γυιούς. Δεν υπήρξε ανάγκη οικονομική. Αλλά θέλησε χάριν των παιδιών να μην ξαναφτιάξει την προσωπική της ζωή ποτέ. Αδυνατώ να συλλάβω το μέγεθος της θυσίας, στην ηλικία της, αν σκεφθεί κανείς τις αγαθές και άλλες προθέσεις των εκπροσώπων του άλλου φύλου απέναντί της.. Σκέφτομαι αν τα ίδια τα παιδιά της εκτιμούν ή εκτίμησαν ποτέ αυτή τη διάθεση ψυχής και σώματος στη δύσκολη εποχή μας...Σκέφτομαι ακόμα τι τη "διέσωσε" και της έδωσε δύναμη. Ίσως η ουσιαστική της μόρφωση και η αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, η καλή ρίζα της οικογένειάς της, οι γονείς της..

Τango φίλοι μου, por una cabeza, μέχρι τελικής πτώσεως και τούτη τη χρονιά!

Υστερον: Σάββατο σήμερα άκουσα μέρος προς το τέλος της εκπομπής του Γ.Πίττα από τα Αstra 92,8.Θαύμασα μια ακόμα φορά τη δυνατότητα του internet..

Με αφορμή την αναφορά του Sync, είδαμε ότι το tango απασχόλησε και άλλα blogs και όχι μόνο τον φίλο μας ikd

Trocandero και στην κορφή..Μητρόπολη

Oι τελευταίες μέρες μου, κλείνουν καθημερινότητα και άνισες μάχες με τη στείρα πραγματικότητα. Μακριά από ταξίδια και άλλες μικρές επιθυμίες. Αντιτουριστική και η διάθεση..Σε εξέλιξη διάφορα γεγονότα.. Ωστόσο είμαι καλά και οι αγαπημένοι μου επίσης. Οπότε δεν είναι μια τεράστια ευκαιρία να ευχαριστήσει κανείς το Θεό για την αγάπη του, να γίνονται όλα όταν πρέπει, όπως πρέπει; Μου το θύμισε σε ένα ωραίο άρθρο του ο Άρης μας!
Την Κυριακή, πήγαμε με το συζυγάτο μου μια ωραία βόλτα χωρίς αυτοκίνητο, για τη χαρά να περπατήσουμε και να ξεφύγουμε λίγο. Το τράμ μας έφερε στο Τροκαντερό όπου έχει γίνει ανακαίνιση καθώς μας είπαν φίλοι που σύχναζαν εκεί απ το καλοκαίρι και δίνεται η ευκαιρία μιας όμορφης βόλτας. Μας φάνηκε όμορφο, σαν σκηνικό κινηματογραφικό, όμως δεν μας άρεσε να καθήσουμε κάπου, δεν νοιώσαμε βρέ παιδί μου κάτι να μας "τραβάει"! Άλλη αίσθηση έχεις ας πούμε π.χ. στο stretto -μου αρέσει και η μηλόπιττα- ή στα άλλα Πειραϊκά μαγαζιά, για καφεδάκι, παρέα ή εφημερίδα και απόλαυση όσης θάλασσας παραχωρείται στο παράθυρό σου.

Τελικά βουτήξαμε ένα ταξάκι να πάμε Θησείο να δούμε τη δύση στα μάρμαρα του Παρθενώνα, αλλά στο δρόμο, έτσι χωρίς λόγο, μας έκανε κλικ ένα γνωστό cafe στη Μητρόπολη,(φωτογραφία του Δ.Μπεθάνη του sailor), για καλό καφέ. Δε βλέπαμε τα γιώτ ή τον κόσμο που έκανε βόλτα στο Τροκαντερό, δεν βλέπαμε το παιχνίδι του σύννεφου με το φώς, δεν είχαμε την αίσθηση του πράσινου από το παρκάκι και το πέταγμα των πουλιών την ώρα του δειλινού. Βλέπαμε όμως ο ένας το πρόσωπο του άλλου και είχαμε καιρό, ενώπιος ενωπίω να τα πουμε, χωρίς τα παιδιά και τα θέματα των παιδιών, χωρίς τα θέματα της καριέρας να μπερδεύονται στα όνειρά μας και στην παρούσα στιγμή.

Λίγος κόσμος ακόμα, άναψαν τα φώτα και τα φωτάκια, ο παπάς, ναι ναι ο γνωστός-πως τον λένε άραγε, π.Δημήτριο νομίζω- απο τη λειτουργία στην τηλεόραση, διέσχισε την πλατεία. Σε λίγο η καμπάνα του εσπερινού, έκανε κάποιους τουρίστες ξεμονεμένους, που αλληνοφωτογραφίζονταν να κυτάξουν τα ρολόγια τους, ψάχνοντας τη σχέση με την ώρα. Η χαμηλόφωνη μουσική, στον τόνο της Evora, Βesame mucho, όμως εδώ θα το δώσουμε σε άλλη
εκτέλεση, Javier Solis.
Απόψε απολαμβάνω ποστ και μουσική -Tango- στην Φύρδην Μίγδην και με το μάτι της τίγρης άκουσμα, ψάρεμα στο άρθρο του Άγγελου.

Φωτογραφίες δανεικές από τησελίδα windmillstravel.com η πρώτη και η τελευταία διαφημιστική. Οι μεσαίες στιγμιαίες, με το κινητό μου.



Πατείστε πάνω στα Μαγεμένα Χριστούγεννα ή στο εικονίδιο του άιΒασίλη στην κορυφή, καθώς και στο εικονίδιο Χριστουγεννιάτικο δένδρο, στο πλάϊ για να μπείτε στο μαγικό κόσμο των διακοπων των Χριστουγέννων!