Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007

Olympia μνήμη ξεχασμένη


Ξέθαψα τις προάλλες μια ξεχασμένη συνταγή με υλικά εύκολα και γρήγορη μέθοδο, που δημοσιεύτηκε εδώ. Κύριο συστατικό το πετιμέζι, το γλεύκος, ο μούστος ο δεμένος γι όσους δεν γνωρίζουν,μια και εμείς οι αστοί είμαστε έτη φωτός μακριά από τις καλλιέργειες και τα προϊόντα.
H καταγωγή της, από την ευρύτερη περιοχή των Ολυμπίων του ευλογημένου αυτού τόπου, της Ηλείας. Ένα σχόλιο λοιπόν που έγινε στην σελίδα που δημοσιεύτηκε, με έκανε να ξεθάψω και αναμνήσεις, ταξίδια και στιγμές.
Στον Πύργο βρέθηκα στην έκτη τάξη του δημοτικού, από μετάθεση του πατέρα μου. Ίσως έγινε αυτό για να συναντήσω έναν καταπληκτικό δάσκαλο, καλή του ώρα αν ζεί, που φέρθηκε στην τάξη σαν να ετοίμαζε ακαδημαϊκούς πολίτες. Επίσης πολύ καλούς καθηγητές, αργότερα στο Γυμνάσιο-Λύκειο. Τα καλοκαίρια, από Ιούνιο έως τέλος Σεπτεμβρίου, τα πέρναγα στην απέραντη παραλία πρίν το Κατάκωλο. Αν εξαιρέσεις το πρόβλημα με τις τσούχτρες, τα σχετικά αβαθή στην αρχή, η χαρά στο κολύμπι με την καλοκαιρινή παρέα στα άπατα, ακόμα συνοδεύει τις μνήμες μου και την κάνει από τις πιο ωραίες παραλίες στη ζωή μου.
Η μητέρα μου ξεκουβάλαγε όλες τις γλάστρες του σπιτιού μας από τον Πύργο, στο μικρό σπιτάκι στην Αλκυόνη -δεν είχε βρεθεί τότε ακόμα το αυτόματο πότισμα- και οι γαρδένιες της πέρναγαν μια δεύτερη άνθιση λόγω των ιδανικών συνθηκών ζέστη-υγρασία. Όσο για τους πολύχρωμους ιβίσκους της, είχαν να λένε όλοι οι παραθεριστές.
Η σκεπαστή μας βεράντα, κέντρο της παρέας της δικής μου -με το φορητό πικ απ και 45άρια δισκάκια- και των γονιών μου, με ουζάκι και σαρδέλλα φτιαγμένη με διάφορους τρόπους, είχε θέα το απέραντο γαλάζιο. Σαρδέλλα Ιονίου, ολόφρεσκη, πρωϊνή, από τους ψαράδες που πλεύριζαν στο λιμάνι, εκεί που φαίνεται το κρουαζερόπλοιο στη φωτογραφία του Κυριάκου Τριλιούρη, τον οποίο με την ευκαιρία ευχαριστώ. Ξεκινάγαμε από τις πέντε το πρωί με τα πόδια για το λιμάνι στο Κατάκωλο, να πάρουμε από τα δίχτυα της τράτας, σπαρταριστή σαρδέλλα και άλλα ψάρια. Στο γυρισμό για λίγο, τολμηροί λόγω της παρέας, ακολουθούσαμε τη γραμμή του τραίνου, του μουντζούρη, πρώτου τραίνου στην Ελλάδα, που έφερνε μόνο τον κόσμο τώρα πια, από τον Πύργο στο Κατάκωλο.
Τα φορτία σταφίδας, με προορισμό κυρίως τη Γερμανία, αργότερα τη Γαλλία αλλά και την Αγγλία, δεν φορτώνονταν πια εδώ.. Παρακμή στην καλλιέργεια των αμπελιών- ονομαστές οι σταφίδες Πύργου “Amalias”- παρακμή και στο εμπόριο. Μαθαίνω ότι οι κλειστές αποθήκες του ΑΣΟ(Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού, που καθόριζε την τιμή εξαγοράς κατά περιοχή και ποιότητα), έχουν τώρα γίνει εστιατόρια και άλλα κέντρα που κάνουν πιο γραφικό το μικρό παλιό λιμάνι.
Τώρα λόγω των έργων, τα κρουαζερόπλοια δένουν στο μουράγιο ενώ στη δική μου εποχή έμεναν αρόδο και οι τουρίστες για Ολυμπία προσορμίζονταν με βάρκες και εποχούνταν με τουριστικά λεωφορεία που τους περίμεναν.
Η Ολυμπία, ήταν τόπος προσκυνήματος αλλά και βόλτα της Κυριακής. Με τη συγκοινωνία, με αυτοκίνητα φίλων, γινόταν καθιερωμένα, η όμορφη αυτή βόλτα. Είχαμε ορμητήριο το Ξενοδοχείο ΣΠΑΠ με τα άνετα σαλόνια και την καταπληκτική θέα στην αρχαία Άλτι. Η "Iερά Eκεχειρία", συνετέλεσε να ανακηρυχτεί ιερή και απαραβίαστη η περιοχή , στα αρχαία χρόνια, απαγόρευε τη διάβαση στρατιωτικών δυνάμεων από εκεί και υπαγόρευε να σταματήσει κάθε εχθροπραξία τον Iερό Mήνα των Oλυμπιακών αγώνων, πανελληνίως.
Εκεχειρία και για μένα, στο χρόνο που σταμάτησε εκεί στην Άλτι και στην αμμουδιά της Αλκυόνας.
Ακούμε Pepino di Capri,Melancolia, από τα 45άρια της εποχής, που οι σχολικές διακοπές ξεκίναγαν Ιούνιο και τελείωναν 1 Οκτωβρίου..


Technorati Profile

Ετικέτες , , ,

5 Comments:

Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Όμορφοι οι τόποι που με νοσταλγία περιγράφεις.
Και το τραγούδι ξυπνάει αναμνήσεις
Καλησπέρα

11:26 μ.μ., Μαρτίου 08, 2007  
Blogger John boy said...

Σαν να έγραψες αυτό το post Κατερίνα για να με κάνεις να ξυπνήσω και να σχολιάσω.
Έχω πολλές φορές αποπειραθεί να γράψω κάτι για εκείνα τα μέρη και τις αναμνήσεις που κουβαλάω από εκεί.
Δεν γεννήθηκα στην Ηλεία αν και είναι σαν να έχω γεννηθεί εκεί, καμιά φορά έπιανα τον εαυτό μου να νιώθει περισσότερο Ήλειος ακόμα και από τους ίδιους μου τους γονείς οι οποίοι είχαν αφήσει το μέρος από την εφηβική τους σχεδόν ηλικία.
Έχω περάσει υπέροχα καλοκαίρια εκεί με τους παππούδες, με ξαδέρφια, πολλά ξαδέρφια και φίλους, μοναδικές γιορτές Πάσχα, ξέρεις το Μοραΐτικο Πάσχα, με μια γιαγιά η οποία καταγόταν από την κοιλάδα της Ολυμπίας (τα Ολύμπια λένε οι ντόποιοι) από την πλευρά της Ηλείας κι ένα παππού από τα αντίπερα πλευρά της Αρκαδίας, ουσιαστικά τους χώριζε η πανέμορφη κοιλάδα του Αλφειού αλλά τους ένωναν πολύ αγάπη και 7 παιδιά.
Έχω περάσει μοναδικές στιγμές στην περιοχή της Σκαφιδιάς, στο υπέροχό της μοναστήρι, ακόμα και τώρα όταν πηγαίνω σκαρφαλώνω πάνω σε λόφους και σε υψώματα και αγναντεύω τον κάμπο και τη θάλασσα...
Η φωτογραφία που δημοσιεύεις είναι μάλλον τραβηγμένη από το Ποντικόκαστρο, με τα ερείπια μεσαιωνικού κάστρου, από το καταπράσινο δηλαδή λοφάκι πάνω από το Κατάκωλο, στο οποίο ίσως να γνωρίζεις ότι κάπου εκεί στην περιοχή υπάρχει κι ένα μικρό ηφαίστειο. Πίσω από το Ποντικόκαστρο, το οποίο λέγεται έτσι όχι εξαιτίας των ποντικών αλλά από την λέξη Πόντος, επειδή από το μέρος υπάρχει καταπληκτική θέα και μπορείς να βλέπεις βαθιά μέσα στο Ιόνιο, υπάρχει η περιοχή Μαντζάκουρα, μια πανέμορφη περιοχή δίπλα από τον επίσης ειδυλλιακό Άγιο Ανδρέα, στην οποία περιοχή υπάρχει μια υπέροχη μικρή παραλία, εκεί όπου κάποτε υπήρχε η αρχαία Φεία, ερείπια της μάλιστα λένε ότι είναι ακόμα εμφανή στην άμμο μέσα στην αβαθή θάλασσα σε μικρή απόσταση από την παραλία.
Επίσης να σου επισημάνω ότι κοντά στο Κατάκολο και συγκεκριμένα στην περιοχή του Κορακοχωρίου υπάρχει το καταπληκτικό κτήμα του Μερκούρη με τα υπέροχα κρασιά, ένα κτήμα το οποίο μπορώ να πω χωρίς καμία περιστροφή ότι είναι ένα μικρός παράδεισος επί γης, αλλά λόγια για αυτό δεν θα πω, καλύτερα να το επισκεφτεί κανείς για να καταλάβει τι εννοώ.
Μαθαίνω μάλιστα ότι ο Δήμος Πύργου σχεδιάζει την επαναλειτουργία του ιστορικού Κολοσούρτη, του πρώτου δηλαδή Ελληνικού σιδηροδρόμου, ο οποίος μετέφερε τη σταφίδα από τα κτήματα της Ηλείας στο λιμάνι του Κατακόλου κι από εκεί σε όλο τον κόσμο.
Είχα την τύχη να τον προλάβω κι εγώ σε μικρή ηλικία, καθώς πηγαίναμε στις παραλίες του Κατακόλου, κυρίως στην αβαθή Παναγίτσα αν θυμάμαι καλά με τα πολλά στρίδια στην άμμο. Σήμερα πάντως το Κατάκολο, αν και γραφικό είναι ένα μέρος που μου βγάζει μια έντονη παρακμή, όπως άλλωστε κι όλη η Ηλεία, η οποία είναι καταπράσινη, μοναδική και πανέμορφη για όσους δεν την γνωρίζουν.
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα για αυτό το πανέμορφο αλλά κάπως παρεξηγημένο μέρος αλλά μάλλον θα το κάνω κάποια στιγμή δικό μου post, ε μη μας κλέψεις Κατερίνα όλη τη δόξα εσύ!

Α και κάτι άλλο, ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου απηύθυνες τις προάλλες, παρότι για «τεχνικούς» λόγους δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ.

10:16 π.μ., Μαρτίου 09, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Καλημέρα Τάσο, πράγματι η Ηλεία ήταν παράδεισος. Δεν ξέρω πως είναι τώρα γιατί έχω χρόνια να πάω. Παράδεισος..
-Να είσαι καλά John boy που μοιράστηκες μαζί μας τις αναμνήσεις τις δικές σου. Προσθέτεις στην εικόνα που ήθελα να δώσω. Εμείς μέναμε κοντά στο κέντρο Ντόζη πιο πάνω από την Παναγίτσα, στη στροφή για αγ.Αντρέα..
Αγ. Ανδρέας, ηφαίστειο τι μου θυμίζεις τώρα.. Πηγαίναμε συχνά πυκνά η παρέα πεζοπορία μέχρι εκεί και αγναντεύαμε το Ιόνιο μέχρι τη Ζάκυνθο..

Στην πρόσκληση δεν είναι αργά να ανταποκριθείς!

11:16 π.μ., Μαρτίου 09, 2007  
Blogger Alkyoni said...

εκτός από ψαροπούλι (κατά compisition doll ) είμαι και τοποθεσία;; παραλία;;
:/
:)

11:45 π.μ., Μαΐου 11, 2007  
Blogger Katerina ante portas said...

Πουλάκι μου εσύ, alkyoni μου, έτσι είναι! Μια τεράστια αμμουδιά δική σου! (λίγο αβαθής η θάλασσα, σαν τον Σχοινιά εδώ, αλλά όλα δεν τα βρίσκει κανείς!) ;)

5:55 μ.μ., Μαΐου 11, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

noimage

Powered by Blogger


clock-desktop.com
  • Easy-Hit-Counters
  • Free Web Countersfrom18.11.05
  • Click for Athens, Greece Forecast Creative Commons License
    Αυτό έργοαναφορά www.katerinaanteportas.blogspot.com χορηγείται με άδεια 3.0 Unported.