Πάρκο Ριζάρη ο κήπος...Επιτέλους εγκαίνια!

Νενικήκαμεν!!
Στις σημερινές ειδήσεις διαβάζω
Σήμερα Σάββατο, στις 18:00 το απόγευμα ανοίγει τις πόρτες του, για τους συμπολίτες και τους επισκέπτες της πρωτεύουσας, το πάρκο Ριζάρη. Σε δήλωσή του ο Δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης, τονίζει ότι με τη γενναία χορηγία του Ιδρύματος Πατέρα αλλά και των ανθρώπων του Δήμου Αθηναίων, δόθηκε στους πολίτες ένα πάρκο που μαζί με τον υπό διαμόρφωση χώρο πίσω από το Βυζαντινό Μουσείο, και αυτόν του λυκείου του Αριστοτέλη, αποτελούν μια τριλογία πολιτιστικού και περιβαλλοντολογικού περιπάτου.
Στα σχόλια δε του προηγούμενου άρθρου, ο φίλος μας ο Δημήτρης ο Ταξιδευτής μου φέρνει τα συγχαρήκια :
Κατερινα καλημερα
σημερα θα γινουν τα εγκαίνια του Παρκου στην Ριζάρη εχεις προσκληση απο τον αντιδημαρχο τον κ. Νικο Αβραμιδη να παρευρεθεις
να περνας καλα
Δημητρης
Επιτέλους, περισσότερο πράσινο στο γκρί των πόλεων, μετά μάλιστα τη δοκιμασία της φωτιάς που αφάνισε την χαρίεσσα Αττική..
Ήταν από τα πρώτα θέματα κινητοποίησης στον χώρο των blog!! Πλαισιώθηκα αμέσως από όλους τους bloggers της εποχής, ξεκινήσαμε από την τότε Δήμαρχο κ.Μπακογιάννη και φτάσαμε μέχρι τον επίτροπο E.E κ.Δήμα, αλλά και τον Πρωθυπουργό κ.Καραμανλή και τον Υπουργό Περιβάλλοντος κ.Σουφλιά!
Τόσο οι παλαιότεροι (π.χ. Arcoudos, Μindstripper, η Juanita, η πολυτάλαντη Rodia που μας έφτιαξε τα banners,η Marina, ο ποιητής Γεώρ.Πίττας, που βοήθησε με τον Ευρωπαίο επίτροπο,o SotKan, ο Γιάννης Καρακατσάνης που μας βοήθησε προγραμματιστικά με τα standar κειμένου email και οι νεώτεροι (πχ.OPhilos, H tassoula),η An-Lu, όλοι οι φίλοι γενικά, που θα δείτε σε παλαιότερα δημοσιεύματα να σχολιάζουν ή να κινητοποιούνται(συγνώμη αν ξέχασα,αδικώντας κάποιον..).Επίσης η Φιλοδασική, μας είχε παραχωρήσει forum.. Όλους τους ευχαριστώ άλλη μια φορά και τους συγχαίρω!

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Δήμου, "Στο πάρκο της Ριζαρείου φυτεύτηκαν 10.000 τ.μ. πρασίνου με 98 δέντρα, 406 θάμνους και 9.000 τ.μ. χλοοτάπητα, τοποθετήθηκαν τρία πανέμορφα γλυπτά ιδιοκτησίας του Δήμου Αθηναίων, («Μαζικοποίηση» - γλύπτη Γ. Λάμπρου, «Πλαστικό όραμα» - γλύπτη Γ. Καλακαλά και «Σύνθεση» - γλύπτη Χ. Καπράλου), διαμορφώθηκαν διάδρομοι περιπάτου σε 3.000 τ.μ. και φωταγωγήθηκε το σύνολο του πάρκου με 130 φωτιστικά".

Υστερον ! Ευχαριστούμε βέβαια και συγχαίρουμε πρώτιστα το Ίδρυμα Πατέρα, τον κ.Δήμαρχο Νικήτα Κακλαμάνηκαι το Δ.Σ.-αντιδημάρχους κλπ
Ακούμε Scorpions, Send me an Angel..


Yστερον: Φωτορεπορτάζ επι των εγκαινίων.

Ριζάρη, Ριζάρη είσαι εδώ; Ημέρα περιβάλλοντος

Μεταφέρω τη Δήλωση Υπουργού ΥΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργου Σουφλιά, για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, μετά την επίσκεψή του στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας

«Είναι χρέος όλων μας να προστατεύσουμε το φυσικό περιβάλλον με πράξεις και όχι με παχιά λόγια. Δεν αρκεί να δηλώνουμε περιβαλλοντικά ευαίσθητοι, αλλά πρέπει να το αποδεικνύουμε και σε κάθε πτυχή της ζωής μας αλλάζοντας συνήθειες.
Να κάνουμε ανακύκλωση. Να εξοικονομούμε ενέργεια. Να μην ξοδεύουμε άσκοπα το νερό. Να χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Να μην πετάμε τα σκουπίδια μας όπου βρούμε. Να σεβόμαστε και να προστατεύουμε, όπου και αν βρισκόμαστε, το φυσικό περιβάλλον. (..)
"

Θαυμάσια δήλωση! Μπράβο! Δεν θα περίμενα από έναν υπεύθυνο και έμπειρο υπουργό ΥΠΕΧΩΔΕ να έκανε κάτι λιγώτερο από αυτό. Άλλωστε πολλές παράτες και μασκαράτες οργανώθηκαν σήμερα..

Περίμενα όμως, από τον κ. Σουφλιά, εξαιρετικά έμπειρο και υπεύθυνο πολιτικό και υπουργό,που προσωπικά εκτιμώ, να κάνει περισσότερα, έμπρακτα για το περιβάλλον.

Πρώτα πρώτα, σαν ένδειξη καλής θέλησης του σεβασμού στο περιβάλλον, να φροντίσει να αποδοθεί επιτέλους σαν κήπος για περπάτημα και περισυλλογή, για αέρα και ψευδαίσθηση φύσης, ο κήπος της Ριζάρη, στη γειτονιά του και την πόλη μας. Ειδικά μετά την επιστολή των bloggers για το θέμα.Δεν ζητήθηκε κ. Υπουργέ, εξάλλου, το ..Retiro park! Το ξέρουμε ότι το πράσινο της Μαδρίτης για παράδειγμα δεν συγκρίνεται..


Η έκταση του κήπου, τα 175 μεγάλα δένδρα και μια προσεκτική και εφαρμόσιμη αρχιτεκτονική τοπίου, θα έκαναν θαύματα στο μικροκλίμα της περιοχής.Εδώ το πράσινο στο μπαλκόνι μου έχει αλλάξει θεαματικά τα πράγματα! Τα κονδύλια που ξοδεύτηκαν στις όχι και τόσο ευφάνταστες διαφημίσεις για τις καλές σχέσεις με τα media, θα μπορούσαν να δοθούν στον κήπο και σήμερα, να γίνουν τα εγκαίνια της νέας του μορφής. Είδαμε τι συνέβη στο άλλο πάρκο,-πόσο ευάλωτα είναι εντέλει τα πάρκα στις αποφάσεις πολιτικών- του Ελευθερίου Βενιζέλου, στο οποίο εγκαταστάθηκε το μπετονένιο μεγαθήριο του Μεγάρου μουσικής, που από κατασκευής του αντανακλά στο περιβάλλον τη θερμότητα..

Κύριε Υπουργέ, δεν θα υποστείλουμε σημαία, δεν θα ξεχάσουμε την υπόθεση του κήπου της Ριζάρη.
Αρκετά ανεχτήκαμε σαν πολίτες, να μεταφέρουν τις ευθύνες για το περιβάλλον στους ώμους μας, όλοι εκείνοι, που υπεύθυνα πολιτειακά ετάχθησαν γι αυτό.
Αλλά αν είναι έτσι, αν η υπόθεση του περιβάλλοντος περνάει στα χέρια μας, ως υπεύθυνων πολιτών, τότε κύριε Υπουργέ,

- Κάτω τα "δικά σας" χέρια, από τον κήπο της Ριζάρη, που ακόμα φυτοζωεί..

Οι ίδιοι οι πολίτες που κινητοποιήθηκαν για τη σωτηρία του, οι ίδιοι μπορούν να το φροντίσουν!

Σημ. Η φωτογραφία του κήπου Ριζάρη,δεξιά, είναι του ΛΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ από το άρθρο της Χαράς Τζαναβάρα, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.


Yστερον: Επιτέλους σήμερα 12/12/2009 έγιναν τα εγκαίνια στο Πάρκο της Ριζάρη!!

Άστυ Ιοστεφές*

Φθινόπωρο πάλι, η αλλαγή όμως στη μεγαλούπολη ανεπαίσθητη. Σπανίζουν τα πάρκα, σπανίζει το πράσινο που ανανεώνει και ξεκουράζει, δίνει την ψευδαίσθηση της επαφής με τη φύση. Στις επάλξεις ξανά και βέβαια πρώτιστο το θέμα - παντιέρα, ο κήπος της Ριζάρη!
Παραθέτω το κείμενο προς τον Υπουργό ΥΠΕΧΩΔΕ κ.Σουφλιά, την σύνεση του οποίου και την αποτελεσματικότητα εκτιμώ, σχετικά με το θέμα του κήπου της Ριζάρη. Kοινοποίησα επίσης, επειδή το θέμα το θεωρώ αρκετά σοβαρό, και στο γραφείο Πρωθυπουργού.

Θα μπορούσατε στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που δίνονται με link, να απευθυνθείτε και όσοι από εσάς συμπαρίστασθε, φίλοι bloggers..





ΘΕΜΑ: Πάρκο ο κήπος της Ριζάρη

Απευθύνομαι κ. Σουφλιά, σε εσάς, ως υπουργό ΥΠΕΧΩΔΕ για ένα θέμα περιβάλλοντος εξίσου σημαντικό όσο και τα μεγάλα έργα, που έχετε οραματιστεί και τροχοδρομήσει για την ανάπτυξη της χώρας μας.
O κήπος της πρώην σχολής Ριζάρη στην Αθήνα, δίπλα στο Πολεμικό Μουσείο, κ. Υπουργέ, είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει εμένα και την ιστοσελίδα Κaterina΄s Diary, blog που -σχεδόν-τακτικά ενημερώνω, καθώς και τους αναγνώστες της.

Ξεκίνησε μετά από μια προσωπική παρατήρηση και εμπειρία, όπως θα δείτε στο αρχικό άρθρο μου εδώ. Δεν γνώριζα τότε πολλά, δεν ήξερα με σιγουριά για την χωρίς περιβαλλοντική εκτίμηση, παραχώρησή του στο ίδρυμα Γουλανδρή, για την δημιουργία Μουσείου Μοντέρνας τέχνης ή σε άλλους , δεν ήξερα τότε για το ultimatum της διαθέτιδος, δεν γνώριζα ότι ήδη ένας τοπικός σύλλογος, είχε απεκδυθεί σε προσπάθειες ετών. Δεν είχα προσέξει πόσο εύκολα είναι τα λόγια, για το περιβάλλον, παρά τα έργα..


Εκτίμησα την δυνατότητα του κήπου να γίνει ένα περιπατητικό πάρκο μια και είναι προσπελάσιμος με κάθε είδους συγκοινωνία και επίσης έχει είσοδο ελεύθερη όλες τις ώρες. Παρατήρησα πόσο συμβάλλει στην ανανέωση των ρευμάτων αέρα με όλο τον ελεύθερο χώρο του… Θα μπορούσε να οργανωθεί πάλι σε ένα «περιβόλιον καλόν λίαν», όπως περιγράφει ο αείμνηστος αρχικός διαθέτης του και δωρητής και ευεργέτης Ριζάρης και δένδρα οπωροφόρα και άλλα, της χλωρίδας της Αττικής θα μπορούσαν συμπληρωματικά και αντιπροσωπευτικά να φυτευτούν. Του οποίου Ριζάρη την διάθεση η Πολιτεία, εκπροσωπούμενη από την προηγούμενη κυβέρνηση, εύκολα παράβλεψε, χάριν της νέας διαθέτιδος και της επιμονής της να γίνει οπωσδήποτε εκεί το Μουσείο.

Είμαι σίγουρη ότι αν ζούσε σήμερα η διαθέτις, θα επέλεγε ένα από τα Ολυμπιακά ακίνητα, ίσως κάποιο στη ζώνη του Ολυμπιακού Σταδίου όπου η Μοντέρνα στέγη Καλατράβα και η εικαστική μοντέρνα παρέμβαση – στοά του περιπάτου, προδιαθέτει για κάτι τέτοιο. Είμαι επίσης σίγουρη ότι και ο νομικός της σύμβουλος, καθηγητής κ. Κουμάντος θα μπορούσε να ερμηνεύσει το πνεύμα της διαθέτιδος και να παρακαμφτεί το ultimatum που η ίδια έθεσε. Άλλωστε, πως θα αντιμετώπιζε η Πολιτεία, το ενδεχόμενο η διαθέτις να όριζε ως τόπο δημιουργίας του Μουσείου, το.. προαύλιο της Βουλής;
Ο τόπος του Άστεως, όπου ο κήπος της Ριζάρη βρίσκεται, είναι ήδη κορεσμένος από υψηλά κτίρια και κυκλοφοριακό ώστε να «φορτωθεί» ένα ακόμα εννεαόροφο κτίριο, πιθανώς με όποια επιβάρυνση ενεργειακή θα πρόσθετε στο περιβάλλον.

Σημειώσατε, ότι σχεδιάζεται να κοπούν 175 μεγάλα δένδρα προσαρμοσμένα στον τόπο και τους ρύπους, οπότε καταφαίνεται αδήριτη η ανάγκη της ύπαρξης, της διατήρησης και της επαύξησης του πράσινου στο σημείο εκείνο. Θα ήταν ευχής έργο κ.Υπουργέ, να οργανωθεί και να αποδοθεί στους πολίτες, σαν πάρκο. Σκεφθείτε ακόμα και η Σόφια, η πρωτεύουσα ενός κράτους εκτός ΕΕ να μας περνάει σε πράσινο και σε θέματα προστασίας του για να μην αναφερθώ στις γνωστές σας πρωτεύουσες ΕΕ...


Στην προσπάθειά μας και λόγω της κήρυξης ως μέρας περιβάλλοντος από τον επίτροπο της ΕΕ κ. Δήμα εδώ στην Αθήνα, απευθυνθήκαμε στο γραφείο του όπου λάβαμε την πρόθυμη απάντηση να χρηματοδοτηθεί η προσπάθεια, στα πλαίσια του περιαστικού πράσινου, εάν αυτό ζητηθεί από την Πολιτεία.


Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω κ. Υπουργέ ότι σημαντικά ιδρύματα και Μουσεία, αποκεντρώθηκαν , όπως το μουσείο Μπενάκη και το ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ακολουθώντας την οδό Πειραιώς, που προσφέρει και άλλη λύση , (παλαιά βιομηχανικά ακίνητα και ενδιαφέροντα κτίρια που αξίζει να σωθούν, όπως π.χ. η Σχολή Κλωστοϋφαντουργίας), για να εγκατασταθεί εκεί το Μουσείο Μοντέρνας τέχνης.

Είμαι σίγουρη, ότι η ώριμη και έμπειρη ματιά σας , θα εκτιμήσει την βαρύτητα της προστασίας του κήπου και του περιβάλλοντος και ίσως θελήσετε να αναλάβετε πρωτοβουλία, έστω και την ύστατη στιγμή, της σωτηρίας του. Θυμηθείτε και τον αείμνηστο Καραμανλή, που δεν δίστασε να γκρεμίσει τον μπετονένιο σκελετό του κτιρίου, που προοριζόταν για μουσείο ανατολικής τέχνης, Μουσείο Παππά, γιατί θα στερούσε πολύτιμο πράσινο στο Πεδίον του Άρεως.

Εν τέλει, το ίδιο το Iδρυμα που δίνει υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές σε θέματα περιβάλλοντος, δεν μπορεί παρά να είναι τώρα έτοιμο να δεχθεί την όποια αλλαγή, χάριν της ανάσας της πόλης των Αθηνών, χάριν του περιβάλλοντος.


Σας παρακαλώ κ. Υπουργέ, δώσατε ΕΣΕΙΣ τη βαρύτητα και την προσοχή που πρέπει στο θέμα, επειδή το κρίνουμε αρκετά σοβαρό, ώστε να δοθεί σε προεκλογική εποχή, αντικείμενο φιέστας των υποψηφίων.

Εκτός από τον γραφείο του επιτρόπου
κ.Δήμα, έχει ενημερωθεί η Ελληνική εταιρία και επίσης η Φιλοδασική-περιαστικό πράσινο (Υπεύθυνος κ.Γκόφας) και η Greenpeace (Υπεύθυνος κ.Δημ.Ιμπραήμ), την συμπαράσταση των οποίων έχουμε, όπως και την παρόμοια των φίλων bloggers.



ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

Γραφείον Πρωθυπουργού κ.Κ.Καραμανλή


Ύστερον:

1)-Κοινοποίηση επίσης εις το Γραφείον Επιτρόπου ΕΕ κ.Στ.Δήμα


2)Αξίζει να διαβάσουμε το άρθρο με θέμα ΑΤΤΙΚΗ 2050 στο blog e-rooster



Υστερον ! Δικαιωθήκαμε!!
O κήπος της Ριζάρη, αποδόθηκε ως Πάρκο - σήμερα 12/12/2009 τα εγκαίνια!!!!

 * άστυ ιοστεφές= πολιτεία  στεφανωμένη με ία-μενεξέδες δηλαδή! "Μενεξεδένια πολιτεία" που θα έλεγε ο Άγγ.Τερζάκης με το ομώνυμο μυθιστόρημά του!  Φράση που χαρακτηρίζει το κλεινόν άστυ, την Αθήνα,  επειδή  το περίφημο  Αττικό Φως, πλημμυρίζει το λεκανοπέδιο  σε θαυμάσιες μενεξελί αποχρώσεις  κατά τη Δύση.

Πράσινο στο γκρί των πόλεων

Έτσι -ή περίπου έτσι- ονομάζει το forum που ασχολείται με θέματα και συζητήσεις γύρω από το περιαστικό πράσινο, το πράσινο δηλαδή των πόλεων είτε είναι άλση, είτε Πάρκα, είτε πλατείες μιάς μικρής ή μεγάλης πολιτείας η Φιλοδασική.
Ήδη με αφορμή post εκεί για τη Ριζάρη, έκανα μιά σύντομη έκθεση των γεγονότων και ζήτησα τη βοήθειά τους.

Επειδή ο καιρός των δημοτικών εκλογών.. εγγύς, ας ετοιμάσουμε έναν καταιγισμό σχολίων εκεί σας παρακαλώ...Eπισκεφθείτε το φόρουμ και σχολιάστε για τη Ριζάρη! Όλα μετράνε σε έναν αγώνα, σε μιά προσπάθεια..

-Η φωτογραφία του πάρκου Ριζάρη, τραβηγμένη ακριβώς πάνω από το σταθμό του ΜΕΤΡΟ, από τη Βασ.Σοφίας, είναι του Λάμπη Παπαδόπουλου, από την Κυριακ.Ελευθεροτυπία 18/06/2006 και δείχνει ακριβώς τον περιποιημένο χώρο της εξόδου από το σταθμό δεξιά και την εγκαταλειψη εμπρός και αριστερά. Επίσης τα 175 μεγάλα δένδρα που θα κοπούν αν παρά τις προσπάθειες όλων , το Ιδρυμα Γουλανδρή προχωρήσει στην ανοικοδόμηση εννεαόροφου κτιρίου, Μουσείου 25.000 τ.μ.!


Τέλος ευχαρίστησα με τη σειρά μου το γραφείο του κ. Δήμα και τον Προϊστάμενο κ.Γ.Κρεμλή, όχι μόνο επώνυμα αλλά και.. επίσημα(!), ενώ υπενθύμισα στην Ελληνική Εταιρία οτι δεν έχω ακόμα απάντηση τους.

Moυσικό άκουσμα Νight ride across the Caucasus και το The Mummers' Dance της Loreena McKennit.


Ύστερον: "Μη λησμονάτε,Ιούλιος. Τέτοιες μέρες παίχτηκε το παιχνίδι στην Κύπρο το 1974. (τα δυο τελευταία μου post).

Και ρωτάω-εκεί-πάντες στην Ελλάδα-ως Έλλην που ζει στην Κύπρο 4 χρόνια τώρα: Τι σημαίνει για σας νεο Έλληνες η Κύπρος;" λέει στα σχόλια εντός, ο Δύων ανατέλλων και παραπέμπει εδώ:

Eπίσης, σχετικό παλαιότερο άρθρο με σκέψεις του Ν.Δήμου και των σχολιαστών του, εκεί, του Λύσιππου με το team των σχολίων εδώ, καθώς και αυτό, του Μαίανδρου και εκείνου του Μαύρου Γάτου:



Υστερον: Σήμερα 12/12/2009 γίνονται επιτέλους τα εγκαίνια και αποδίδεται στους δημότες ως Πάρκο, ο κήπος Ριζάρη!!

Η απάντηση του επιτρόπου της Ε.Ε., ήλθε μέσω Κύπρου!

Αγαπητοί μου bloggers, ο κ. επίτροπος ΕΕ, ο κ. Δήμας, πήρε το email του επώνυμου φίλου μας Δύοντα/Ανατέλλοντα, που στήριξε την κίνησή μας για την ανάδειξη ως πάρκου, ή άλσους του κήπου της Ριζάρη! Βλέπετε, χρησιμοποιώ το nickname του, γιατί πιστεύω ότι αν κάτι μπορεί να γίνει ποτέ στο χώρο των ιστοσελίδων μας, πρέπει να γίνει με τη φιλοσοφία της ανωνυμίας του blogging, της ελεύθερης έκφρασης που εξ αυτής συνεπάγεται και με το όνομα/ψευδώνυμο που διάλεξε κανείς να σερφάρει επί ίσοις όροις με όλους τους άλλους, που εκφράζονται, χάρις στη δύναμη που δίνει αυτό το μέσο.
Πήρε λοιπόν το email του φίλου μας που στάλθηκε κάπως αργότερα από το δικό μου ίσως και τα δικά σας. Εντυπωσιάστηκε ίσως από την προέλευση -Κύπρος- και το πολύ ευγενικό και δυναμικό κείμενό του και αναθέτει στο διευθυντή του Γραφείου του να απαντήσει.
Ο φίλος μας, ο Δύων, πολύ ευγενικά, όπως πάντα άλλωστε, τον ευχαριστεί:
"Αγαπητέ κ. Κρεμλή,

Να σας ευχαριστήσω για την απάντησή σας.

Δυστυχώς, οι Ελληνικές Αρχές, Υπηρεσίες κλπ δεν μας έχουν συνηθίσει σε ανταπόκριση και απαντήσεις". (τη συνέχεια θα παραθέσω μετά).

Στο δικό μου και ίσως στο δικό σας email ο κ. επίτροπος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει, όπως κάνουν άλλωστε όλες "οι ελληνικές αρχές κλπ κλπ",.. (Mήπως χρέος είχε στην Κύπρο που στήριξε αιτήματά του περιβαλλοντολογικά ενώ οι ελλαδίτες δεν.. ψήφισαν; Μήπως αγριεύτηκε με το nickname μου, περνώντας με για .. εξαδέλφη του Hannibal; Αστειεύομαι βέβαια!)


Η ουσία είναι ότι έστω μέσω Κύπρου (!) και χάρις στον φίλο μας, πήρε θέση, δια του αρμοδίου υπηρεσιακού δ/ντού του:

Αγαπητέ κ. Πήττα,

Ο Επίτροπος κ. Δήμας μου ζήτησε να απαντήσω στο από 20/6/2006 ηλεκτρονικό σας μήνυμα.

Η Επιτροπή επιλαμβάνεται υποθέσεων παραβίασης του Κοινοτικού περιβαλλοντικού δικαίου.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες δεν στοιχειοθετείται παραβίαση των διατάξεών του και άρα δεν νομιμοποιείται να παρέμβη η Ευρωπαική Επιτροπή.

Επιπρόσθετα η Επιτροπή δεν έχει λάβει μέχρι σήμερα πρόταση συγχρηματοδότησης για την αποκατάσταση του Κήπου της Ριζάρη, στην Αθήνα.

Σύμφωνα πάντα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι σχετικές Διαχειριστικές Αρχές δεν έλαβαν ποτέ πρόταση συγχρηματοδότησης στα πλαίσια του Επιχειρησιακού Προγράμματος Περιβάλλον ή του Επιχειρησιακού Προγράμματος Αττική.

Για τη γενικότερη ενημέρωσή σας παραπέμπω στην ανακοίνωση της Επιτροπή προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως προς τη θεματική στρατηγική για το αστικό περιβάλλον {SEC (2006) 16}:
«οι αστικές περιοχές διαδραματίζουν έναν σημαντικό ρόλο για την επίτευξη των στόχων της στρατηγικής για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ΕΕ. Στις αστικές περιοχές οι περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις απαντώνται με τον πιο έντονο τρόπο.

Οι πόλεις είναι εκείνες οι περιοχές όπου κατ' εξοχήν συγκεντρώνονται πολλά περιβαλλοντικά προβλήματα, αλλά είναι επίσης οι οικονομικοί οδηγοί, οι τόποι όπου πραγματοποιείται το επιχειρείν και γίνονται οι επενδύσεις.

Τέσσερις στους πέντε ευρωπαίους πολίτες ζουν στις αστικές περιοχές, και η ποιότητα ζωής τους επηρεάζεται άμεσα από την κατάσταση του αστικού περιβάλλοντος.

Ένα υψηλής ποιότητας αστικό περιβάλλον συμβάλλει επίσης στην επίτευξη των στόχων - προτεραιοτήτων της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισσαβόνας, που θέλει να κάνει την Ευρώπη ελκυστικότερο τόπο για να δουλεύει κανείς και να επενδύει.

Τα Κράτη Μέλη έχουν την ευθύνη να βοηθούν τις περιφερειακές και τοπικές αρχές για να βελτιώνουν τις περιβαλλοντικές επιδόσεις των πόλεων της χώρας τους».

Η ευθύνη για την υλοποίηση των ανωτέρω ανήκει πρωτίστως στις εθνικές και τοπικές αρχές στο μέτρο των αρμοδιοτήτων τους.

Τέλος, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι ο πολεοδομικός σχεδιασμός και οι τρόποι με τους οποίους ένα Κράτος - Μέλος επιλέγει να διαχειρίζεται το αστικό και περιφερειακό του τοπίο, αποτελoύν εθνικές αρμοδιότητες.


Γιώργος Κρεμλής
Προιστάμενος D3
ΓΔ Περιβάλλοντος

Κατανοεί συνεπώς ο επίτροπος και ο Προϊστάμενος Περιβάλλοντος την ουσία του θέματος που προβάλλουμε και την ανάγκη να προστατευθεί η αστική περιοχή και η σημερινή πόλη που συγκεντρώνει τέσσερες στους πέντε από τους κατοίκους της χώρας. Αυτοί που καλούνται να εργαστούν, με τη νέα στρατηγική της Λισσαβώνας και τις προτεραιότητες που θέτει η Ε.Ε. "στους τόπους του επιχειρείν και των επενδύσεων". Αυτοί που η ποιότητα της ζωής τους έχει τόσο ξεπέσει όχι μόνο από την κατάσταση του αστικού περιβάλλοντος.

Κατανοεί ο κ. επίτροπος και τον ευχαριστούμε γι αυτό, αλλά την ευθύνη την έχουν οι τοπικές και εθνικές αρχές, να βελτιώσουν το περιβάλλον των πόλεων. Συνεπώς το ζήτημα ξαναγυρίζει εντός...

Εντός έχουμε την κυβέρνηση, που κληρονόμησε το θέμα από άλλη αμήχανη ηγεσία μπροστά στο σοβαρό σκοπό του σημαντικού Ιδρύματος Γουλανδρή. Γιατί αποδεχόμενοι τη δωρεά του Ιδρύματος, αλλού ήθελαν, στη Ρηγίλλης, να χτίσουν το Μουσείο μοντέρνας Τέχνης, στο παρκάκι του Αι-Νικόλα, μέχρις ότου στις εκσκαφές, οι αρχαιολόγοι είδαν να εμφανίζεται μπροστά τους το Λύκειο του Αριστοτέλη. Είχαν γίνει τα σχέδια από το γάλλο μηχανικό, ίσως έξοδα, οπότε η λύση βιαστικά και ανακουφιστικά βρέθηκε: Ο κήπος της Ριζάρη! Το σημερινό ΥΠΕΧΩΔΕ δηλώνει τη διάσωση του κήπου αλλά στα χαρτιά και στις ιστοσελίδες του, ο χώρος ήδη αναφέρεται ως..Μουσείο!
Εντός έχουμε ένα διαθέτη, την κυρία Γουλανδρή, που θέτει ultimatum, ή χτίζεται το Μουσείο στη Ριζάρη ή δεν έχει Μουσείο.. Ο πολύ σημαντικός νομικός κ. Κουμάντος λέει πως πρέπει ο όρος να γίνει σεβαστός, μια και δεν είναι πιά στη ζωή η διαθέτις. Όμως η ίδια τότε, δεν είχε άλλο περιθώριο επιλογής χώρου. Σήμερα υπάρχουν χώροι ΠΟΛΛΟΙ. Είτε από τα Ολυμπιακά ακίνητα, είτε από την εγκατάσταση και άλλων μουσείων (Νέο Μπενάκη, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού) σε άλλο άξονα. Υπάρχουν και συγκοινωνίες καλύτερες. Άρα ο σεβαστός νομικός, θα μπορούσε να δεχθεί μια διασταλτική ερμηνεία της βούλησης της διαθέτιδος.

Εντός, έχουμε το προηγούμενο του μουσείου ανατολικής τέχνης Πασσά, που επί δικτατορίας άρχισε να χτίζεται στο Πεδίο του Άρεως και η κυβέρνηση της μεταπολίτευσης γκρέμισε, με το σκεπτικό ότι δεν θυσιάζουμε εκατοστό χώρου πράσινου χώρου ανάπαυσης των πολιτών!!

Εντός, έχουμε ένα σύλλογο που έχει αγωνιστεί, έχει κινητοποιήσει, έχει προσφύγει και έχει κάποιες αποφάσεις για να μην χτιστεί στο χώρο του πάρκου της Ριζάρη, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και τη συνηγορία του κατ εξοχήν πνευματικού Ιδρύματος της χώρας, της Ακαδημίας.
Έχουμε τους πολίτες, κατοίκους της περιοχής, πάντα ευκολόπιστους και πάντα προδομένους από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, να αναζητούν το χαρακτήρα της γειτονιάς τους και το δικαίωμα να βλέπουν πράσινο και να έχουν καθαρό αέρα και ανεμπόδιστο από τσιμεντοχτίρια ορίζοντα.

Έχουμε επιστήμονες όπως ο καθηγητής Πολυτεχνείου κ. Γιάννης Πολύζος, ο πολεοδόμος αρχιτέκτων κ.Γιάννης Μιχαήλ που κρούουν τον κώδωνα για τα όρια ανοχής του επιβαρυμένου περιβάλλοντος, έχουμε τέλος δημοσιογράφους που έχουν έννοια για τον κήπο της Ριζάρη.

Έχουμε τέλος εσάς και .. εμένα! Ουρανοκατέβατη!
Ένα μεσημέρι αφόρητης ζέστης σε μια ταλαιπωρημένη Αθήνα από τις απεργίες όλων των μέσων Μ.Μ., βρίσκομαι στο πάρκο που εκείνες τις ημέρες διασχίζω -για ένα μήνα- καθημερινά. Δεν γνωρίζω τίποτα για το ζήτημα ή τις κινητοποιήσεις, μόνο σφίγγεται η καρδιά μου από την εγκατάλειψή του. Παγκάκια σε άσχετα μέρη, ξεραΐλα, σκουπίδια.
Πράσινο, μόνο γύρω από την είσοδο του σταθμού του μετρό, στα άγρια φυτά, στα παρτέρια που η δύναμη της φύσης ή η έλλειψη των κηπουρών τα όρθωσε και κάτω από μια συστάδα πανύψηλων δένδρων, σαν υποψία πάλαι ποτέ γκαζόν. Εκεί καταφεύγω μέχρι να λειτουργήσουν οι συρμοί και παραμένω μία ώρα. Ζώ το πάρκο, που το περπατώ όπως είπα καθημερινά και εκτιμώ τη δυνατότητα που δίνει στον περιπατητή. Παρατηρώ, βλέπω με τι ανακούφιση δύο πενθηφορούσες γυναίκες βγάζουν τα παπούτσια και κάνουν με τις μαύρες κάλτσες, βήματα στη χλόη. Νοιώθω πως κυκλοφορεί ο αέρας και ανανεώνει το επιβαρυμένο από την κυκλοφορία τρίγωνο. Γράφω τότε το αρχικό ποστ και η ιστορία ξεκινάει. Συμπαραστάτες πολλοί bloggers, αποδέκτις των κινήσεών μας η κυρία Μπακογιάννη σαν δήμαρχος. Δεν μας απάντησε ποτέ κανείς.
Η εικόνα της Αθήνας, η άνιση σύγκριση με τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το ωραίο συναίσθημα από τους Ολυμπιακούς, να ζούμε σε ανθρώπινη πόλη, η διάθεση να ζήσουν τα παιδιά μας σε καθαρώτερο περιβάλλον, με έκαναν να συνεχίσω την κίνηση.

Δεν ξέρω τι τύχη θα έχει το ζήτημα, είμαι όμως αποφασισμένη να συνεχίσω. Εδώ ζητώ τη βοήθειά σας, την παραμικρή βοήθεια όλων σας. Μπορεί να είναι email συμπαράστασης, μπορεί διάδοση του ζητήματος στον κύκλο σας, μπορεί αναδημοσίευση του θέματος στο μπλογκ σας, μπορεί ανάρτηση του banner.
Αξίζει τον κόπο, σας βεβαιώνω.

Ολόκληρη η απάντηση του κ.Γεώργ.Πήττα έχει ως εξής:

Αγαπητέ κ. Κρεμλή,
Να σας ευχαριστήσω για την απάντησή σας.
Δυστυχώς, οι Ελληνικές Αρχές, Υπηρεσίες κλπ δεν μας έχουν συνηθίσει σε ανταπόκριση και απαντήσεις.Μπορείτε αν θέλετε, να μεταβιβάσετε στον κ. Δήμα πως η επιστολή σας αυτή, πέρα από την ενημέρωση που παρέχει, επιβεβαιώνει ταυτόχρονα και την σοβαρότητα του profile του Έλληνα Επιτρόπου.Την απάντησή σας, θα την προωθήσω σε φίλους στην Αθήνα που σε συντεταγμένο πλαίσιο εργάζονται για την υπόθεση του Κήπου της Ριζάρη.
Αναφορικά με την τελευταία σας παράγραφο, περί εθνικών αρμοδιοτήτων σε ζητήματα πολεοδομικού σχεδιασμού, διαχείρισης του αστικού και περιφερειακού τοπίου, δεν σας κρύβω, πως μελαγχολικά,ως Έλληνας επιθυμώ και μάλιστα έντονα, το Ελληνικό Κράτος να μην έχει απολύτως καμία «εθνική» αρμοδιότητα.
Μέσα από τη λογική της διαφύλαξης όχι του τοπικού αλλά του ευρύτερου Ευρωπαϊκού Περιβάλλοντος στο πλαίσιο της Ε.Ε. Λυπούμαι που το γράφω αυτό, αλλά...
Με εκτίμηση,
Γιώργος Πήττας

Σημείωση:O κος Κρεμλής, απάντησε αστραπιαία σε αυτό, ζητώντας, αν είναι εφικτό να έχει ενημέρωση για την υπόθεση.

H φωτο είναι του wallyq από το flickr.




Υστερον: Σήμερα 12/12/2009 γίνονται επιτέλους τα εγκαίνια και αποδίδεται στους δημότες ως Πάρκο, ο κήπος Ριζάρη!!

Εκεί ψηλά στον Υμηττό..

Το θέμα σήμερα, με βρήκε μόνο του! Ένα φιλικό μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, συνέπεσε με μνήμες. Τις προάλλες, με αφορμή τον κήπο της Ριζάρη, θυμήθηκα την Καίτη Αργυροπούλου! Από παιδί τη θυμάμαι να αγωνίζεται για τη διάσωση και τη διαμόρφωση του αισθητικού δάσους Καισαριανής στον Υμηττό. Θυμήθηκα επίσης, που οργάνωνε τον περίφημο "χορό της αμυγδαλιάς", κοινωνικό γεγονός της τότε Αθήνας και που φωτογραφίες του δημοσίευαν τα Επίκαιρα (ή μήπως ήταν ακόμα Εικόνες)! Τα έσοδα από αυτόν, πήγαιναν στον Σύλλογο της Φιλοδασικής για αναδάσωση και η δημοσιότητα έκανε γνωστούς τους σκοπούς του Συλλόγου. Ευτυχώς ο σύλλογος υπάρχει ακόμα και μάλιστα αγωνίζεται εξίσου δυναμικά να προστατεύσει το δάσος και πολλές φορές να επιτύχει το αυτονόητο, όπως το να εφαρμοστεί απόφαση του Αρείου Πάγου κατά των αυθαίρετων καταπατήσεων και των προσώπων των καταπατητών!
Η Κ.Αργυροπούλου λοιπόν, ταξιδευμένη για την εποχή της, επομένως με γνώση για τη σημασία του περιβάλλοντος και του οικοσυστήματος της περιοχής και εικόνες από τα άλση τα πάρκα και τα δάση της Ευρώπης και άλλων τόπων, προσπάθησε μεταπολεμικά, για την αναδάσωση του κατεστραμμένου Υμηττού και την αναστήλωση του Βυζαντινού μοναστηριού των Εισοδίων της Θεοτόκου. Πρώτα οι κατακτητές αποψίλωσαν το βουνό και αργότερα, σε απόγνωση, οι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών, έκοψαν τα δένδρα για να τα χρησιμοποιήσουν ως καύσιμη ύλη. Αρχικά αγωνίστηκε μόνη, αλλά κατάφερε να ξεσηκώσει και άλλους, όλα τα σωματεία της Ομοσπονδίας Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδος, τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο (Ε.Ο.Σ), την Περιηγητική Λέσχη, τους Πρόσκοπους και οδηγούς, ώστε να συμβάλλουν στην αναδάσωση και άλλων τμημάτων του Υμηττού.

Μια ατυχής χρονικά στιγμή για το αισθητικό δάσος του Υμηττού και το χώρο της Καισαριανής, ήταν επι δικτατορίας, όπως τότε ατύχησε αρχικά και ο κήπος και γκρεμίστηκαν τα νεοκλασσικά κτίρια της σχολής Ριζάρη.



Μόλις χθές, στην σελίδα του ΥΠΕΧΩΔΕ, διάβασα:
"Με την παρέμβαση αυτή δημιουργείται ένα Πολιτισμικό Πάρκο που εκτείνεται από το Ζάππειο, το Λυκαβηττό, τα Κουντουριώτικα, μέχρι το Νοσοκομείο ΝΙΜΙΤΣ. Το Πολιτισμικό Πάρκο έχει ως πόλους αναφοράς το Ζάππειο, τα Μουσεία Μπενάκη, Βυζαντινό, Μοντέρνας Τέχνης, την Εθνική Πινακοθήκη, το Ωδείο και το Μέγαρο Μουσικής. Η ενοποίηση επεκτείνεται από τον κόμβο Αλεξάνδρας - Κηφισίας, μέχρι το Γουδί - Πολυτεχνειούπολη, το Πεδίο του ΄Αρεως - Τουρκοβούνια, Λόφο Στρέφη και Λυκαβηττό".
Τι είπαν, Μοντέρνας τέχνης; Μα υπάρχει; Tα άλλα μουσεία, το Νέο Μπενάκη και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, τα αποκλείομε από το .."Πολιτισμικό Πάρκο";

Eίναι θαρρώ σκόπιμο, να στραφούμε και να ζητήσουμε τη βοήθεια ΚΑΙ του συλλόγου Φιλοδασική, την πολύτιμη εμπειρία τους στις διελκυνστίδες με το δημόσιο, τους φορείς και τους "κουτοπόνηρους" ανευθυνοϋπεύθυνους.
Προσέξτε για παράδειγμα τον αγώνα του συλλόγου της ενημέρωσης και του εντοπισμού των υπεύθυνων για την εγκληματική εξάπλωση της Marchalina hellenica, που προκαλεί τη λεγόμενη βαμβακίαση των πεύκων και ίσως της ελάτης!

Ίσως με τον τρόπο μας να βοηθήσουμε και εμείς στην δική τους προσπάθεια.

Μουσικό άκουσμα Green on Red, και TIME AIN'T NOTHING, με το καλοκαίρι να παίρνει τα πάνω του.

'Yστερον: Παρουσιάζω την πρωτοβουλία του Sociothoughts, σε σχέση με το περιβάλλον και την επαινώ, ιδιαίτερα εφόσον την απαγκιστρώνει από κομματικές και άλλες σκοπιμότητες


Υστερώτερο: Σήμερα 12/12/2009 γίνονται επιτέλους τα εγκαίνια και αποδίδεται στους δημότες ως Πάρκο, ο κήπος Ριζάρη!!

Ένα Πάρκο μα ποιό Πάρκο..

Χθες χάζεψα προς στιγμήν, περαστική, τις ορειχάλκινες κυρίες του Botero στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής και το καλοθρεμμένο "βούδι" του. Μπήκα στον πειρασμό να ζητήσω από τον φύλακα που ξεκουραζόταν στον ίσκιο μιας κυράς, να με φωτογραφίσει με το κινητό μου, αλλά λυπήθηκα να χαλάσω την αποσταμένη μακαριότητά του. Χαμογέλασα στις "κυρίες" που ηλιοθεραπεύονταν με μεγαλύτερη ευκολία από ..εμένα και προχώρησα στην επόμενη, απρόσμενη εικαστική μου απογοήτευση.

Οι αγελαδίτσες του γνωστού ανά την Ευρώπη, τι λέω ανά τον κόσμο, happening,(καλά, μνημόσυνο με ξένα ..κόλλυβα η εξαγγελθείσα φιλανθρωπία), σκονίζονταν μακαρίως στο πεζοδρόμιο και στις παρυφές του πάρκου Ελευθερίας, κάποια από αυτές μάλιστα, με τη σφραγίδα του συγγενούς γιαουρτιού. Μία βαμμένη αρλεκίνος με ένα "αφηρημένο", επίσης αρλεκίνο-ακροβάτη στη ράχη της να δεσπόζει, με ξετσίπωτη ελαφρότητα, μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου, μπροστά στο πάρκο που έχει πολλά να πει στη νεώτερη ιστορία.
Το θεώρησα πρόκληση στην αισθητική μου, την προσβολή στο χώρο. Ποιος αποφάσισε που και πως θα εκτεθούν οι αγελάδες; Αγνοούσε ποιόν εικονίζει το άγαλμα άραγε;

Άλλο ένα πολύπαθο πάρκο. Εις βάρος του ανοικοδομήθηκε το Μέγαρο Μουσικής. Ό,τι σχεδιάζεται δηλαδή για το πάρκο της Ριζάρη! Υποσχέθηκαν, διάβασα σε μιαν εφημερίδα, νέο μουσείο σε κάποιον χορηγό και τη συλλογή του. Εις βάρος του τελευταίου ελεύθερου χώρου στο κέντρο της Αθήνας, εις βάρος του όμορφου, παρά την εγκατάλειψή του κήπου, με τα μεγάλα και ώριμα δένδρα, της ελληνικής και αττικής πανίδας, του κήπου της πρώην σχολής Ριζάρη. Όμως είναι απαραίτητο να κτίζονται κτίρια, σε βάρος των τόπων ανάσας της πόλης μας; Χάθηκαν τόσες άλλες τοποθεσίες;
Το μουσείο για τον ίδιο τον Βενιζέλο, ιδρύθηκε στο χώρο των παλιών στρατώνων πίσω από το άγαλμα. Ο Κων.Καραμανλής -θείος, πάτησε πόδι και ακυρώθηκε η δημιουργία μουσείου της συλλογής Πασσά στο Πεδίο του Άρεως, γκρεμίστηκε μάλιστα και ο μπετονένιος σκελετός του κτιρίου που είχε ήδη κτισθεί.

Το νέο τμήμα του μουσείου Μπενάκη, για παράδειγμα, μεταφέρθηκε εκτός κέντρου, στην οδ. Πειραιώς,με την επίβλεψη του καθ.Ανδρέα Κούρκουλα. Εκεί είναι και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού,με την επίβλεψη του καθ.Γιάννη Τσιώμη, εκεί είναι και τα νέα κέντρα διασκέδασης, εκεί είναι το διασωσμένο Γκάζι, η Τεχνόπολη. Την οδό Πειραιώς φαντάζομαι, διάλεξαν, γιατί υπάρχουν πάμπολλα παλιά βιομηχανικά κτίρια, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και να δοθεί και η έκταση και το ύψος που θα χρειαζόταν ένα τέτοιο μουσείο και γιατί είναι ένας φαρδύς και άνετος δρόμος. Ο κόσμος προσαρμόστηκε εύκολα, στη διακίνησή του, παρά την έλλειψη π.χ.πεζοδρομίων ή άλλων διευθετήσεων.

Σκέφτομαι ότι υπάρχει ακόμα εκεί, ένα καταπληκτικής αρχιτεκτονικής βιομηχανικό κτίριο, της σχολής Κλωστοϋφαντουργίας, όπου το καλό θα ήταν διπλό. Αφενός θα διασωζόταν το κτίριο και δεν θα το έτρωγε η μαρμάγγα όπως τόσα άλλα αξιόλογα κτίρια, αφετέρου θα αναπτυσσόταν με άνεση το όποιο μουσείο έχουν στα σκαριά.
Το ίδιο δημιουργικά για την αλλαγή χρήσης, σκέφθηκαν στο Μόναχο, όπου το κτίριο του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού το έκαναν μουσείο μοντέρνας Τέχνης. Επίσης στο Bradford για παράδειγμα, όπου ένα επιβλητικό παλιό εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων, μετατρέπεται σε τόπους κατοικίας, σε διαμερίσματα.

Εκεί πάλι, ένα παλιό κάστρο, ένα μεγάλο βικτωριανό κτίριο, μετατρέπεται σε μουσείο φυσικής ιστορίας και οι πανέμορφοι κήποι του, γίνονται αιτία για περιπάτους και εξερεύνηση της τοπικής πανίδας και χλωρίδας. Σε αντίθεση εδώ στην Ελλάδα, γκρεμίσαμε για παράδειγμα τα κτίρια της παλαιάς σχολής Ριζάρη και τώρα θα καταστρέψουμε και τον κήπο.

Ένα τέτοιο πάρκο, σαν το cliff castle, θα ήθελα να είναι, θα ήθελα να γίνει ο κήπος της Ριζάρη, το τελευταίο Αττικό χώμα, στο κέντρο της Αθήνας. Να προσφέρεται για περιπάτους, για την εναλλαγή εικόνων μέσα στο φυσικό περιβάλλον, από τους χιλιάδες αγχωμένους καθημερινούς ταξιδιώτες του ΜΕΤΡΟ, που τον διασχίζουν.

Απαιτείται ευρύνεια και απαιτείται και αρμόδια απόφαση. Είμαι σίγουρη ότι η/ο χορηγός(?) του Μουσείου που πρόκειται να κατασκευαστεί, θα μπορούσε να πεισθεί για το έγκλημα της οικοδόμησης στο κέντρο της Αθήνας και στη σύμπραξη του σε αυτό, σε βάρος του κλίματος και της αναπνοής της. Όπως βαρυγκωμούμε κάθε φορά στο μοναδικό κατά τα άλλα μέγαρο Μουσικής, κατά του ιθύνοντος νου, του Λαμπράκη, που παραδόξως για τόσο έξυπνο και ταξιδεμένο άνθρωπο, δεν διέβλεψε εκείνος πρώτος την υπεράσπιση του συγκεκριμένου χώρου, την προστασία του πράσινου.

Φίλοι bloggers επανέρχομαι στο αίτημα για διάσωση του κήπου της Ριζάρη και ζητώ τη βοήθειά σας. Tι λέτε, θα την έχω;



Υστερον: Σήμερα 12/12/2009 γίνονται επιτέλους τα εγκαίνια και αποδίδεται στους δημότες ως Πάρκο, ο κήπος Ριζάρη!!